Benoît van Innis

"Vijftien jaar kennen we elkaar. Exact. Ik weet het zo precies omdat onze kennismaking samenviel met mijn verhuizing van Brugge naar Brussel. Mijn vrouw en ik woonden er nog maar pas. We kenden de stad nog niet zo goed. Op een dinsdagavond gingen we naar de cinema in de Anspachlaan. Erna dronken we nog iets in Le Coq. Dat het zo'n legendarisch café was, wisten we zelfs niet. Laat staan dat het - toen nog - het stamcafé van Josse was. "Is dat Josse De Pauw niet ?", fluisterde ik tegen mijn vrouw. En nog geen vijf minuten later stond Josse aan ons tafeltje. Met dezelfde vraag. "Ben jij Benoît niet ?" Hij complimenteerde me met een tekening, die even tevoren in de krant was verschenen. Een receptie, met een ober die scheef staat en een van de gasten die languit op de grond ligt. Had hem heel erg geraakt, zei hij. Twee weken later zijn we samen gaan eten. Sindsdien zijn we compagnons de route."
...