"Wat zie je er goed uit, ben je afgevallen ?" "Maar nee, integendeel, ik ben op m'n allerallerdikst." Zo begroeten we elkaar al jaren, Agnes en ik, al van toen we allebei prille twintigers en slank waren. Toch in vergelijking met nu. Maar nooit slank genoeg. Zodat we eens te meer op een crashdieet van zwarte koffie en Granny Smith gingen en tijdelijk holwangig en licht ontoerekeningsvatbaar door het leven wankelden. De tijd van crashdiëten is allang voorbij. Maar eten of niet eten, we raken er maar niet over uitgepraat. Na mannen, of de occasionele schaarste op dat gebied, is het ons favoriete g...

"Wat zie je er goed uit, ben je afgevallen ?" "Maar nee, integendeel, ik ben op m'n allerallerdikst." Zo begroeten we elkaar al jaren, Agnes en ik, al van toen we allebei prille twintigers en slank waren. Toch in vergelijking met nu. Maar nooit slank genoeg. Zodat we eens te meer op een crashdieet van zwarte koffie en Granny Smith gingen en tijdelijk holwangig en licht ontoerekeningsvatbaar door het leven wankelden. De tijd van crashdiëten is allang voorbij. Maar eten of niet eten, we raken er maar niet over uitgepraat. Na mannen, of de occasionele schaarste op dat gebied, is het ons favoriete gespreksonderwerp. Dat halve bruine brood dat ze in één zitting soldaat maakte, met ham en eieren bovendien. Dat pak tortillachips waarvoor ik laatst op de fiets naar de nachtwinkel ging. Dan hadden we het nog niet over dat fitnessabonnement dat niet meer rendeert nadat ik een bijna-doodervaring had op de roeimachine en de helft van haar zomergarderobe die onbruikbaar is geworden wegens aangeschaft door een veel dunnere vrouw. Telkens opnieuw komen we tot dezelfde conclusie : ons leven zou zoveel mooier, zinvoller, wat zeg ik, quasi perfect zijn, mochten we die vijf à tien overtollige kilo's kwijtraken. Diep in mijn hart weet ik dat ik dat nooit meer zal kunnen opbrengen. Zonder het vooruitzicht op een stevig ontbijt kom ik mijn bed niet eens uit, lekker en gezellig eten met dierbaren is de kern van mijn sociaal bestaan. In mij schuilt helaas geen Sonja Kimpen, die tornado in zakformaat die op de cover van haar bestseller Gezond eten over haar supermarktwagentje wervelt. Een geweldig boek overigens, en helemaal waar, maar als zij het over een triootje op het swingbord heeft, doet mij dat aan andere dingen denken dan aan kipfilet, paprika en bulgur. Wat is dat in vredesnaam, bulgur ? Nee, doe mij dan maar Het Drukke-damesdieet van India Knight en Neris Thomas, twee Britse carrièrevrouwen die erin slaagden om samen 64 kilo af te vallen. 64 kilo, dat is een hele mens die zomaar verdampt is. Niet dat ik ambities in die richting koester en Agnes al evenmin vermoed ik, maar verder is dit een absoluut onweerstaanbaar boek. Niet in het minst doordat India en Neris zelfs in hun afgeslankte staat nog dikker zijn dan wij, maar ook omdat ze er aanstekelijk grappig bij blijven. Die foto's ! Eieren op pootjes noemen ze zichzelf in zwart maillot en dan hebben we het niet over kwarteleieren. Geen boek om in de buurt van romantische manspersonen te laten rondslingeren : het verband tussen corpu- en flatulentie, de functionaliteit van de figuurcorrigerende slip, geen gevoelig onderwerp wordt uit de weg gegaan. En verder zijn er hopen praktische tips in de stijl van : gooi elk kledingstuk weg dat eindigt waar je dikste onderdeel begint. Aan de recepten ben ik helaas nog niet toegekomen, maar wel al goed gelachen, de leukste manier om energie te verbruiken. Het Drukke-damesdieet, India Knight en Neris Thomas, Uitgeverij Archipel, 220 p., 19,95 euro, ISBN 9789063052805. Linda Asselbergs