Chianti baadt een beetje in dubbelzinnigheid. In de betere jaren kunnen de wijnboeren immers een Riserva maken, waarvoor ze (in het beste geval) de betere druiven uitkiezen. De mooie, homogeen gerijpte trossen worden weggeselecteerd uit het grote geheel van de oogst, waardoor de kwaliteit van het grote pakket 'gewone' chianti natuurlijk vermindert. Ofwel gebruiken de boeren die betere druiven voor de productie van een speciale en dure Supertuscan, die buiten de Chianti-appellation valt en waarin naast de basisdruif sangiovese grote hoeveelh...

Chianti baadt een beetje in dubbelzinnigheid. In de betere jaren kunnen de wijnboeren immers een Riserva maken, waarvoor ze (in het beste geval) de betere druiven uitkiezen. De mooie, homogeen gerijpte trossen worden weggeselecteerd uit het grote geheel van de oogst, waardoor de kwaliteit van het grote pakket 'gewone' chianti natuurlijk vermindert. Ofwel gebruiken de boeren die betere druiven voor de productie van een speciale en dure Supertuscan, die buiten de Chianti-appellation valt en waarin naast de basisdruif sangiovese grote hoeveelheden (meer dan 20 procent) andere rode druiven worden gemengd, gewoonlijk cabernet en merlot. Ook dan gaat de gemiddelde kwaliteit van de rest omlaag. Maar er is meer. Specifiek op de Belgische markt heeft chianti nog altijd een imagoprobleem, dat trouwens deels in stand wordt gehouden door de gemeenschap van Italiaanse immigranten. Want, anders dan Belgen, die wijn een te respecteren product vinden dat 'van over de grenzen komt', beschouwen zij wijn nog vaak als een goedkope drank voor elke dag. Striktheid inzake origine of millésime zijn dan ook niet hun eerste bekommernis, wel de gevulde literkaraf rode valpolicella of chianti. Chianti behoudt daarmee zijn imago van goedkope 'spoeldrank'. Bovendien wordt in Franssprekende Belgische kringen, waar nog altijd hoofdzakelijk Frans wordt gedronken, wat neergekeken op chianti of zelfs gelijk welke Italiaanse wijn. Een derde ongunstig element voor chianti op de Belgische markt is de prijzenpolitiek van de meeste grote en kleine Italiaanse invoerders. De betere Italiaanse wijnen worden overmatig duur gepositioneerd, met de bedoeling een deel van de Franse 'Pétrusgrandeur' over te nemen. Maar deze overdreven marges zijn, integendeel, schadelijk voor het kwaliteitsimago van de betere Italiaanse wijn in België. De wijnen van sangiovese passen allemaal bij het type geroosterd vlees.Goede kleurconcentratie. Neus van het zachte rodefruittype zonder diepte. De smaak is wat kort en simpel, wel met goede eenheid. (Delhaize : 4,99 euro). Goede kleur met een kleine evolutietoets en een neus met mooi genuanceerd oud hout. De smaak is fris en aangenaam met goed ingebouwde structuur-tannines. Aangename wijn. (Colruyt : 4,99 euro). Goede kleur met een evolutietoets en een fijne elegante neus. De smaak is ontwikkeld en fijn. Een type. (Colruyt : 8,15 euro). Matige kleurconcentratie van het zachte rode type. Fijne neus met oud hout maar wat dun. De smaak is licht en met een zuur accent. (GB/Carrefour : 9,99 euro). Heel goed gevulde kleur met een nuance van vers. Neus van compact fruit en met veel nuance en eenheid. Smaak met lengte, geknoopt en fris. Goede wijn. (Delhaize : 8,99 euro). Goede kleurconcentratie met een kleine evolutietoets. Neus van goed rijp kersen-fruit. Aangename, levendige smaak met voldoende lengte en een zure punt in de finale. (GB/Carrefour : 4,79 euro). Door Herwig Van Hove