Ik vond dit grappige plastic stoeltje in een container. Het lijkt niet zo oud, maar heeft het enige waarde ?

Antiek is natuurlijk een ruim begrip geworden, dat merk je zelfs op antiekbeurzen, waar al eens oud design wordt verkocht. Dat wordt nu immers vrij druk verzameld. Daarom vinden we het best leuk om ook een iets uit het recente verleden te bespreken. Natuurlijk is niet alles wat er designachtig uitziet waardevol, omdat er altijd al fabrikanten waren die pastiches van bekende modellen op de markt brachten. Deze objecten zijn zelden gemerkt en w...

Antiek is natuurlijk een ruim begrip geworden, dat merk je zelfs op antiekbeurzen, waar al eens oud design wordt verkocht. Dat wordt nu immers vrij druk verzameld. Daarom vinden we het best leuk om ook een iets uit het recente verleden te bespreken. Natuurlijk is niet alles wat er designachtig uitziet waardevol, omdat er altijd al fabrikanten waren die pastiches van bekende modellen op de markt brachten. Deze objecten zijn zelden gemerkt en worden nooit echt waardevol. Dat ligt anders met deze stoel, waar op de onderkant duidelijk staat Joe Colombo, Kartell, Made in Italy, alsook een soort cijfercode waaruit we kunnen afleiden dat de stoel in juni 1976 werd gemaakt. Ook dat is niet uitzonderlijk, nogal wat fabrikanten gebruiken zo'n systeem om hun productie te dateren. Deze stapelstoel is van de Milanese ontwerper Joe Colombo, die in de jaren vijftig naam maakte als kunstschilder en pas in de jaren zestig als designer. Hij ontwierp onder meer voor Kartell O-Luce, Comfort en Bayer. In de jaren zestig had zijn stijl een vrij hoog space-gehalte. Net zoals Olivier Mourgue, Pierre Paulin, Eero Aarnio en Gaetano Pesce hield hij van zwakke organische vormen die geen stevigheid uitstralen. Deze generatie reageerde daarmee tegen de droge, in hun ogen fantasieloze functionaliteit van Breuer, Le Corbusier en Mies van der Rohe. Daarom gebruikten ze liever plastic of textiel dan metaal en schrokken ze ook niet terug voor hevige kleuren. Deze stapelstoel uit 1965 hoort dus min of meer thuis bij de popart. De stoel is nog steeds in productie en was destijds een van de eerste kunststofstoelen die door middel van een plasticinjectie in een mal werd geproduceerd. In die tijd waren er wel meer dergelijke stoelen op de markt. De productie lag hoog, maar toch zijn veel van deze stoelen weggegooid, waardoor ze toch ietwat zeldzaam zijn. In goede staat tel je er in de speciaalhandel gemakkelijk honderd of meer euro voor neer. Hoewel momenteel de belangstelling voor plasticdesign op een laag pitje staat. Dit exemplaar met verfsporen heeft enkel nog een decoratieve waarde. Hou er ook rekening mee dat alle plastic objecten door het uv-licht worden aangetast. Zet deze stoelen dus niet lang in de zon. Piet Swimberghe