Ik wil hier blijven." Fluistert ze. Klagend. "Natuurlijk blijf je hier, Marietje", de stevige stem van Els. "Waar zou je heen moeten ?" Een halve minuut stilte. Els aait over haar arm. "Naar het kerkhof." Els, onverstoorbaar : "Naar het kerkhof ? Om wie te bezoeken ?" Ze begint het ziekenhuisbed te verversen. "Mezelf." Het beklemmende kamertje op de eerste verdieping wordt nog beklemmender. De oude man aan tafel zucht, vist ter ontbijt twee Zwanworstjes uit een blikje, steekt kauwend en hoofdschuddend een sigaar op en wijt de 'wartaal' van zijn vrouw aan het kalmeermiddel van daarnet. Els neemt de situatie in handen. Ze verzorgt, geeft moed, lacht en adviseert. Op haar eentje krijgt ze de mistroostigheid klein. De man stapt met ons mee naar buiten. Opgelucht. Even de hond uitlaten.
...