Olivia Grace Bolles, alias Olivia Bee, wordt geboren in Portland op 5 april 1994. Op dezelfde dag, minder dan driehonderd kilometer verder, sterft Kurt Cobain na een laatste tête-à-tête met zijn Remington kaliber 20, waardoor haar geboortedatum meteen een luguber teen spirit-sfeertje krijgt. Gelukkig groeit Olivia op in een minder getormenteerde omgeving dan de zanger van Nirvana. Meer nog, ze bouwt al snel een zeer persoonlijk universum op, drijvend op magie en mysterie. Pas elf is ze wanneer ze met haar eerste fotocamera aan de slag gaat. Nauwelijks vier jaar later is ze een ster op internet, als fotografe. Vandaag is ze negentien en een vaste waarde. Een melancholische wereld, gevoel voor het juiste moment, een mengsel van precisie, onbeschaamdheid en eerlijkheid. Haar stijl wisselt van project tot project, maar is altijd raak.
...

Olivia Grace Bolles, alias Olivia Bee, wordt geboren in Portland op 5 april 1994. Op dezelfde dag, minder dan driehonderd kilometer verder, sterft Kurt Cobain na een laatste tête-à-tête met zijn Remington kaliber 20, waardoor haar geboortedatum meteen een luguber teen spirit-sfeertje krijgt. Gelukkig groeit Olivia op in een minder getormenteerde omgeving dan de zanger van Nirvana. Meer nog, ze bouwt al snel een zeer persoonlijk universum op, drijvend op magie en mysterie. Pas elf is ze wanneer ze met haar eerste fotocamera aan de slag gaat. Nauwelijks vier jaar later is ze een ster op internet, als fotografe. Vandaag is ze negentien en een vaste waarde. Een melancholische wereld, gevoel voor het juiste moment, een mengsel van precisie, onbeschaamdheid en eerlijkheid. Haar stijl wisselt van project tot project, maar is altijd raak. "Aan de ene kant ben ik een erfgename van Nan Goldin en Ryan McGinley," zegt ze, "maar ik sta ook dicht bij Tim Walker, David Lachapelle en Gregory Chris. Ik werk even graag aan spontane foto's als aan doorgedreven ensceneringen, klassieke portretten even goed als bizarrerieën. In mijn dagboek leg ik specifieke momenten vast, terwijl ik voor mijn opdrachtgevers telkens een compleet universum creëer. Dat is iets heel anders. Wat ik het liefst van al doe, is gewoon foto's nemen van mensen die me na aan het hart liggen. En van de natuur in Oregon, de meren en de bossen." Hoewel helemaal onzichtbaar in de nieuwe campagne voor Anaïs Anaïs, is ze de perfecte belichaming van de rebranding van Cacharel, het merk dat voor de 35e verjaardag van zijn legendarisch parfum een herwerkte geur uitbracht. Onder de naam 'Premiers délices' wordt de bloemrijke geur geaccentueerd met fruitige noten zowel als subtiele vanilletonen en een boeket van witte bloemen - lelie, kamperfoelie, jasmijn, lelietje-van-dalen - tot in de kern van de originele compositie. Olivia Bee, zelf op de dunne grens tussen adolescentie en volwassenheid, tekende voor de fotoshoot en de reclamespot, gemarkeerd door frisse, bloemige meisjes in volmaakte harmonie met de uitstraling van het merk : "Ik ben zo blij dat de campagne eindelijk start, we hebben er wel een jaar aan gewerkt. Mijn moeder gebruikte vroeger Anaïs Anaïs. Het is dan ook een super-iconische geur met een sterke visuele identiteit. En ik vind het geweldig dat ik een rol kan spelen bij de herlancering voor een nieuwe generatie. Uiteraard was er de geschiedenis van het merk. Ik moest dus een eigen invalshoek zoeken. Ik wilde er helderheid en optimisme in brengen, en dat was best een uitdaging." Wanneer ze niet bezig is met het dirigeren van tweehonderd medewerkers tijdens het inblikken van een reclamespot, doet Olivia fotoshoots voor grote merken in de sportswear zoals Adidas en Nike, of tienericonen zoals Converse All Star en Levi's jeans. Maar ze werkt ook voor de nieuwe Fiat 500, levert foto's aan Le Monde d'Hermès, portretteert de New Yorkse scene voor Vogue en werkt met evenveel aplomb voor de serieuze pers (New York Times, Le Monde, Der Spiegel) als voor zeer non-conformistische bladen zoals Vice Magazine. Olivia Bee is een bezige bij. Altijd heeft ze haar camera bij zich, overal drukt ze af, tot ze erbij neervalt. "Ik heb onlangs wel twee maanden vakantie genomen. Ik moest echt even op adem komen, het werd me allemaal wat te veel. Maar daarna ben ik er direct weer in gevlogen. Ik kan er niet tegen om zomaar wat rond te lummelen in New York, ik heb actie nodig." Fotografie is voor haar niet zozeer een broodwinning dan wel een manier om zich uit te drukken en haar wereld uit te breiden, en daar horen ook de sociale netwerken bij. "Fotografie is mijn manier om dingen aan te voelen. Laten we zeggen dat ik dingen ontdek, en dat ik van elke ontdekking een foto maak als herinnering. Het is een bonus, die ik dan publiceer op Facebook, Twitter, Instagram of Flickr. Kortom, een soort dagboek, mijn visueel geheugen, dat vrij toegankelijk is op het internet. Zo breng ik emoties over en wil ik inspireren tot vreugde en optimisme." Noem het de schaamteloosheid van de Instagram-generatie, waarvan zij toch wel een sleutelfiguur is, zij het een beetje ongewild : "Men verwacht van mij dat ik een voorbeeld ben, en dat is een grote eer," geeft ze toe, "maar veel echte verantwoordelijkheden voel ik niet. Ik wil mezelf zijn, zonder dat ik moet nadenken of ik bepaalde zaken wel online mag zetten. Ik ben altijd eerlijk geweest, ik heb nooit verborgen dat ik soms domme dingen doe, zoals elke tiener. Ik wil ook normaal kunnen zijn." Haar leeftijd ? Daar ziet ze geen probleem in. Maar ze heeft er wel een bloedhekel aan dat ze er constant aan herinnerd wordt : "Ik werk nu al vijf jaar fulltime, ik ben dus absoluut geen beginneling meer. Vijf jaar is een kwart van mijn leven, dat vind ik best een lange tijd ! Deze week nog vroegen ze mijn identiteitspapieren, om te controleren of ik wel oud genoeg was om alleen te vliegen, ouder dan zestien dus. Dat is toch schandelijk !", zegt ze lichtjes gegeneerd. Maar ze wil nu ook weer niet ondankbaar zijn. Ze kan het allemaal ook wel relativeren : "Mijn leeftijd is wat hij is, en de mensen mogen nu stoppen met daarover te praten, al begrijp ik ook wel een beetje die nieuwsgierigheid. Maar ik wil in elk geval niet worden vastgepind op mijn leeftijd, het gaat om mijn werk. Ik werk veel, ik heb veel verantwoordelijkheden die nogal ongebruikelijk zijn voor mijn leeftijd, maar op bepaalde momenten wil ik gewoon negentien zijn. Afspreken met vrienden, uitgaan, verliefd worden, stommiteiten uithalen, ook dat is allemaal belangrijk." "Ik kom uit een bescheiden milieu. Mijn ouders waren geen dromers. Ik wel." Zo droomt Olivia er momenteel van andere vormen van romantiek te verkennen, bijvoorbeeld via de eerste fotoshoot op de maan. Haar talenten beperken zich overigens niet tot de fotografie, want binnenkort komt ook haar film voor Hermès uit. En wat staat er nog op haar lijstje ? Enkele filmprojecten waaronder een langspeelfilm, samenwerkingen met de modewereld, daarna misschien een muzikale escapade en ook een boek waarop ze "al een eeuwigheid aan het broeden is". "Ik wil zoveel dingen doen dat ik altijd met duizend projecten tegelijk bezig ben. Ik kom ook graag uit mijn comfortzone. En ik mag me gelukkig prijzen dat ik kan kiezen, ongeacht het product of het merk. Als iets me boeit en mijn artistieke vrijheid is gegarandeerd, dan ga ik ervoor. Maar ik blijf wel selectief, ik wil echt geen tijd verliezen met foute beslissingen. Ik heb al vaak nee gezegd, maar ik heb ook al vaak fouten begaan... Meestal vertrouw ik gewoon op mijn gevoel. Ik sta bloot aan veel druk, want ik ben een 'veelbelovend jong talent', of hoe ze me ook willen noemen. Sommige mensen bekijken alles wat ik zeg, doe of draag onder een vergrootglas. En er is altijd wel iemand die klaar staat om me af te maken. Daar probeer ik me dus wel voor af te schermen. Degenen die alleen maar anderen kunnen veroordelen, kunnen naar de hel lopen. Ik heb het geluk te kunnen doen wat ik het liefst van al doe, en dat zal ik door niemand laten verpesten." DOOR MATHIEU NGUYEN"Ik kan er niet tegen om zomaar wat rond te lummelen in New York, ik heb actie nodig"