Het werk van Shiro Kuramata is geankerd in traditie : het getuigt van precieus vakmanschap en zin voor detail. Maar het is tegelijk ook typisch voor naoorlogs Japan : creatief, technologisch vooruitstrevend en propvol teruggevonden zelfvertrouwen, met een hoog popgehalte. Kuramata liet zich terzelfder tijd ook beïnvloeden door de westerse cultuur : de minimalistische kunst van Dan Flavin en Donald Judd, de surrealistische readymades van Marcel Duchamp, en de felle kleuren van Ettore Sottsass en Memphis, het postmoderne Italiaanse collectief waarvan hij enkele jaren lid was. Dat westerse aspect van zijn werk - zijn samenwerking met Sottsass, maar ook met een aantal Europese fabrikanten - verklaart misschien waarom Kuramata lange tijd zowat de enige internationaal bekende Japanse designer was. Niet waar, aldus de belangrijke architect Arata Isozaki in een postuum boek over Kuramata : in de jaren zeventig en tachtig was hij de enige designer in Tokio die origineel werk produceerde.
...