Nogal wat designfreaks verkiezen vintage meubelen boven remakes, omdat ze authentieker en zeldzamer zijn. Bovendien wordt alleen vintage echt waardevol. Latere uitvoeringen en heruitgaven zijn lager geschat. Dit vergt toch wat uitleg. Zo bleven nogal wat plywoodmeubelen van Alvar Aalto en Breuer in productie, de aanmaak werd niet gestopt. Toch verkiezen de verzamelaars de oudste exemplaren. Bij sommige oude meubelen moet je echter uitkijken voor slijtage. De stoelen van Arne Jacobsen zijn er gevoelig aan. Ik vond ooit zelf ee...

Nogal wat designfreaks verkiezen vintage meubelen boven remakes, omdat ze authentieker en zeldzamer zijn. Bovendien wordt alleen vintage echt waardevol. Latere uitvoeringen en heruitgaven zijn lager geschat. Dit vergt toch wat uitleg. Zo bleven nogal wat plywoodmeubelen van Alvar Aalto en Breuer in productie, de aanmaak werd niet gestopt. Toch verkiezen de verzamelaars de oudste exemplaren. Bij sommige oude meubelen moet je echter uitkijken voor slijtage. De stoelen van Arne Jacobsen zijn er gevoelig aan. Ik vond ooit zelf een prachtige bureaustoel op de stoep voor een Brussels kantoor, waarvan de 'zachte' rug soepel meebuigt. Nu staat de stoel op zolder als een mooie, maar onbruikbare relikwie. Wie een stoel echt intensief wil gebruiken, kan zich beter een nieuwe aanschaffen. Het succes van vintage heeft niet alleen te maken met de hang naar authenticiteit. Sommige stoelen werden destijds anders afgewerkt. Zo gebruikt Fritz Hansen nu teak voor de stoelen van Jacobsen, in plaats van het veel mooiere palissander. De prijzen voor de vintage plywood vallen best mee, zolang je geen topstuk zoekt. Een oude Antchair uit de jaren vijftig, met drie poten dus, kost 225 à 300 euro. Een latere versie is 75 tot 100 euro goedkoper. Meest voorkomend is de stoel nr. 3107, die lager is geprijsd. Voor een stel van zes, uit de jaren zeventig, tel je ongeveer 600 euro neer. Maar de Grand Prix is altijd duurder, de prijs kan oplopen tot 750 euro voor één exemplaar. Een set eenvoudige keukenstoelen van Alvar Aalto, in 1932 ontworpen voor Artek, maar doorgaans jonger, kosten per stuk ongeveer 125 euro. De taboeretten zijn soms goedkoper. Indien het echter om een stoel of zitje gaat uit de jaren dertig, dan klimt de prijs gemakkelijk naar 500 euro. Een tafel van Aalto gaat algauw 1250 euro. De zeldzame Paimiofauteuil van Alvar Aalto (heruitgegeven door Artek) is gezocht en peperduur : goed voor een paar duizend euro. De achterpootloze fauteuils, de types 4" en 31, zijn goed voor 2500 à 3000 euro. De plywood chaise longue van Marcel Breuer, ontworpen in 1935 en tot rond '60 gemaakt door Windmill Furniture Ltd, koop je voor 1000 à 1250 euro. Ook de houten Lounge Chair van Charles en Ray Eames is bijzonder populair, maar meestal zie je heruitgaven. Oude exemplaren zijn zeldzaam en minstens zo duur als nieuwe. Sommige verzamelaars zoeken de versie met de metalen poten, waarvan oude exemplaren gefineerd zijn met palissander, de jonge met notelaar. De prijs van deze cultobjecten kan stijgen tot meer dan 2000 euro. Dan is er ook nog de ligzetel van Eames bekleed met leder, de nr. 670, waarvan de oude versie ongeveer even duur is als de nieuwe. Let ook op de staat, het gebeurt wel eens dat de zwakke ophanging van de rug aan de armen doorgebroken is en gerestaureerd. PS