S imon Doonan is onbeschaamd, grootsprakerig, doordravend en zo camp als een rozegeverfde poedel. Precies deze karaktertrekken hebben hem gemaakt tot de (society)ster die hij vandaag is. Helmut Lang noemt hem de Mercedes onder de etaleurs, Bette Midler vindt hem de allerbeste vitrinemaker van New York, en David Bowie omschrijft Doonans oeuvre als fantastisch straattheater. Zelf begrijpt hij nog altijd niet goed wat hem ooit bezield heeft om dit immer over het hoofd geziene en verguisde beroep te kiezen. "Etalages maken is een zodanig nutteloos beroep dat de vergelijking met andere lachwekkende beroepen zelfs geen steek meer houdt", schrijft hij in zijn onlangs verschenen autobiografie Confessions of a Window Dresser. "Er is zelfs geen discipline of vakkennis voor nodig, in tegenstelling tot balletdansen of kappen, twee andere eeuwig verwijfde beroepen. Het is een waarlijk gestigmatiseerd vak. Ik kan me goed voorstellen dat het huis te klein zou zijn mocht een zoonlief ergens ter wereld 'etalagemaker' invullen op zijn wat-ik-later-wil-worden-lijstje."
...