Kwaad spreken over de Fransen is de dag van vandaag in de Amerikaanse en de Britse pers schering en inslag. The Frogs zijn de risee sinds ze in opstand durfden te komen tegen George W. Bush en zijn haviken. De Belgen wat minder omdat ze gewoon met minder zijn en over het algemeen niet zo opvallen op het internationale toneel. Edelman-dichter Dominique de Villepin geeft gewoon een betere show dan Louis Michel en wekt dus meer agressie.
...

Kwaad spreken over de Fransen is de dag van vandaag in de Amerikaanse en de Britse pers schering en inslag. The Frogs zijn de risee sinds ze in opstand durfden te komen tegen George W. Bush en zijn haviken. De Belgen wat minder omdat ze gewoon met minder zijn en over het algemeen niet zo opvallen op het internationale toneel. Edelman-dichter Dominique de Villepin geeft gewoon een betere show dan Louis Michel en wekt dus meer agressie. Eén bericht werd onlangs in de International Herald Tribune breed uitgesmeerd op een zeer badinerende toon. Een selecte club Fransen heeft zich verenigd onder de naam De la Question gourmande. Onder hen bevinden zich culinaire eminenties als Alain Ducasse en Paul Bocuse, maar ook de filosoof Jean-François Revel. Wijlen Lionel Poilane, de beroemdste onder de Franse bakkers, was de aanvoerder van dit genootschap. De heren en dames van de Question gourmande hebben zich als eerste doel gesteld om la gourmandise, in het Nederlands te vertalen als de gulzigheid, door Rome te laten schrappen als een van de zeven hoofdzonden. Het gezelschap vond de kwestie belangrijk genoeg om ze aanhangig te maken bij de pauselijke nuntius in Parijs, die ze op zijn beurt zo gewichtig achtte dat hij eind januari een delegatie op audiëntie stuurde bij Johannes-Paulus II. De paus aanhoorde de klacht welwillend. Zijne Heiligheid was vooraf uitvoerig gebrieft door monsieur Poilane, die een paar weken voor zijn plotselinge dood in de herfst van vorig jaar een omstandig document naar de Heilige Stoel stuurde. Daarin argumenteerde hij dat la gourmandise in Frankrijk werkelijk niet als zondig wordt ervaren. Meer zelfs, la gourmandise is essentieel in de Franse cultuur. Trouwens, onze lieve heer zou het helemaal met hem eens zijn geweest, argumenteerde Poilane. Hoe graag at die niet ? In de bijbel zitten ze voortdurend aan tafel : de bruiloft van Kanaän, het laatste avondmaal. Enfin, Zijne Heiligheid blijkt, naar verluidt, de zaak van de witwassers van de gourmandise niet ongenegen. Volgens Poilane kunnen ze in het Vaticaan trouwens zeer goed meepraten over de kwestie, de kelders en de keukens daar zijn altijd ruim voorzien, weet hij. Enfin, u begrijpt het : dit is een kwestie van levensbelang, vooral voor de Fransen. Het volk moet zijn goesting kunnen eten zonder schuldgevoel aangepraat te worden door monsieur le curé, die er overigens ook niet vies van is. En geef toe, in deze donkere tijden heeft een mens behoefte aan verstrooiing, zowel in de krant als aan tafel. Die arme Fransen lijden al genoeg dezer dagen, laat ze toch hun gourmandise botvieren. De kerk heeft er na haar gevecht met de uitwassen van de new age nog een se- rieuze kwestie mee op het bord gekregen. En als een zo deftig genootschap, gehuisvest in de rue Brillat-Savarin, het probleem aan de voeten van de paus heeft gelegd, moet het natuurlijk bestudeerd worden. Het is me wat in Rome tegenwoordig. Niet zo lang geleden werd daar inderdaad, ten behoeve van de gelovigen een ernstig document over new age gepubliceerd. Heel wat gelovigen en ongelovigen voelen zich in onze tijd immers bijzonder aangetrokken tot dat soort supermarktspiritualiteit. Daar kan geen Pinksterbeweging of geen Afrikaanse pastoor in Genk tegenop. New age is tegenwoordig overal, terwijl de deuren van de kerken voor negentig procent van de tijd gesloten blijven bij gebrek aan priesters. Wat doet Rome dan ? Met een geleerd klinkend traktaat probeert men de positie van zijn winkel te versterken in de concurrentiestrijd met meditatiecentra en zentempels. Misschien moeten de prinsen van het Vaticaan toch wat beter naar die Franse smulpapen luisteren. Niet om de dogma's en wetten te veranderen, maar om inzicht te krijgen in het leven van de mensen. 't Zijn harde tijden : een ver- fijnde en overdadige tafel, of een spirituele massage kunnen misschien helpen om te overleven.