Stipt om acht uur 's morgens staat Hector aan mijn voordeur. Hij komt het gras afmaaien. Hij doet dat snel en goed, zij het nogal luidruchtig. Dat laatste neem ik er grif bij. De nachtuil des huizes wordt er niet wakker van en dat is het voornaamste. Hij slaapt met hetzelfde enthousiasme waarmee hij, als hij wakker is, taken op zijn schouders stapelt. "Laat dat maar aan mij over", zegt hij telkens weer, maar te veel is te veel. Vandaar dat ik Hector aansprak. Hij is een lieve man uit Uruguay die de tuin van mijn bejaarde overbuurvrouw onderhoudt. We spraken een prijs af en de zaak was geregeld. Ik lichtte de nachtuil niet in over de regeling. Uit ervaring wist ik dat hij slechts heel even zou tegenpruttelen als hij het gras kortgewiekt zou zien en het spoedig als de natuurlijke staat der dingen zou beschouwen.
...