DOOR SABINE LAMIROY
...

DOOR SABINE LAMIROYeen wit-zwarte baret op de asblonde krullen, bijpassend mantelpakje, lakschoentjes : een lady gevolgd door portier met hoge hoed, stevent af op de balie van het Londense Savoy. Het gaat er bedrijvig toe in de lounge van het pas gerenoveerde luxehotel dat vele groten der aarde zag passeren. Pronkwagens en taxi's laden passagiers in en uit, de ene in vol ornaat, de ander in shorts en op slippers. Niet meer helemaal zoals het was in de jaren twintig, glorietijd van de British Empire, maar toch... Na een peperdure renovatie kreeg het Savoy zijn vroegere grandeur terug, deels edwardiaans van stijl, deels art deco. Het is zoeken naar een plekje in The American Cocktailbar, links van de entree. Dit is dé bakermat van de cocktail. En daarvoor zijn we hier, geen onaardige opdracht. Want blijkt dat de cocktail weer in opmars is. Ook in onze contreien. Het bijeenkomen rond een gesofisticeerd drankje om in de mood te komen, zou niet alleen te maken hebben met de hang naar vintage, maar ook met een behoefte aan intimiteit, rust en een 'analoge' babbel in tijden dat privacy te grabbel wordt gegooid en het leven digitaler en hectischer is dan ooit. Getuige de revival van de speakeasy's, de geheime bars uit de jaren dertig waar na de drooglegging in de VS stiekem sterkedrank (vooral 'onzichtbare' want transparante gin) werd geschonken. Zelfs het gebruik van ijspegels en grote ijsblokken zoals toen, zou weer in zwang zijn. Het succes van de tv-serie Mad Men met haar blitse reclameboys en hun Old Fashioncocktail gaf blijkbaar nog een boost aan de trend. The American Bar van de Savoy is de oudste overlevende cocktailbar van Engeland, geopend in 1893. In de jaren 1930 verwierf barman Harry Craddock hier eeuwige faam met zijn bijzondere drankjes, waaronder de fameuze White Lady. Zijn SavoyCocktail Book is tot op vandaag dé cocktailbijbel. In die tijd werd de overgrote meerderheid van de cocktails met gin gemaakt. Want dankzij de koloniale macht van Groot-Brittannië, had gin zich ontwikkeld tot een van de populairste sterkedranken ter wereld. Gin- tonic was immers hét drankje van de kolonialen, omdat gin ideaal was om de bittere smaak van kinine, noodzakelijk tegen malaria, te maskeren. Maar de populariteit van gin in Engeland dateert al van veel vroeger. In 1751 moest zelfs de Gin Act ingevoerd worden om de kwaliteit te reglementeren en dramatisch misbruik tegen te gaan. Vandaag kom je volgens ingewijden nog diehards tegen die om een Dutch courage & tonic vragen. De rage begon in de Tachtigjarige Oorlog (1568-1648) toen Engelsen meevochten met de Hollanders tegen de Spaanse overheersers. Britse soldaten zagen hoe de Hollandse jongens zich voor de strijd moed indronken met enkele flinke teugen jenever. Dat sloeg uiteraard aan. Maar de kwaliteit van de toen erg volkse drank was ver te zoeken. Een van de eerste Britten die daar verandering in bracht was Thomas Dakin. In 1761 bedacht hij het originele recept voor zijn Bombay Dry Gin van superieure kwaliteit, gemaakt van honderd procent graan en verfijnd met het gestoomde aroma van acht exotische kruiden : jeneverbes, citroenschil, engelwortel, amandelen, zoethout, liswortel, kaneel en korianderzaad. Het aloude recept is ook de basis van een nog geraffineerdere versie die in 1987 werd uitgebracht in de bekende helderblauwe fles : de Bombay Sapphire. De vernieuwde formule, waaraan twee extra, zeer kostbare kruiden werden toegevoegd, cubebabes en paradijskorrel, is erg geliefd bij kenners, koks en cocktailmakers. Onder meer omdat de drank, dankzij de vele kruidenschakeringen matcht met een hele waaier aan smaken en dus een ideale cocktailbasis vormt. In de jaren vijftig werd gin overvleugeld door wodka en andere sterkedranken met de opkomst van allerlei modieuze brouwsels die als cocktails over de toog gingen. Maar de huidige terugkeer naar 'echt en authentiek' bracht een kentering op gang. Sinds enkele jaren maakt gin, en dan vooral de fijnere distillaten, een opvallende comeback. Mixologists, zoals gespecialiseerde cocktailmakers zich noemen, maken er een punt van om de klassiekers, samengesteld op basis van ingrediënten van topkwaliteit, in ere te herstellen. En ook dat sluit weer aan met een hang naar 'minder maar beter' en het gebruik van originele producten. De Japanese way, waarbij de cocktails bereid worden met trage, heel precieze gebaren is vandaag, volgens ingewijden, helemaal top. In The American Cocktailbar laat barman Daniel Baernreuther ons proeven van een keur aan klassieke cocktails met vervoerende aroma's en verrukkelijke namen : Corps Revivar, Blushing Monarch, Aviator,Royal Tribute (voor Kate en William, op basis van champagne en Bombay Sapphire)... Uiteraard ontbreekt de White Lady (gin, citroensap, Cointreau en Triple Sec) niet, evenmin als de al even lekkere moderne variant, APerfect Lady, met Crème de Pêche in plaats van Cointreau. Het wat en het hoe van de drankjes is een perfecte ijsbreker, de mood is snel gezet. In Londen is de cocktailrage een feit. Dat merken we ook in de Artesian Bar van het Langham Hotel, waar je in een prachtig art-deco de stijlvolste cocktails geserveerd krijgt. Ter begeleiding is een delicaat assortiment hapjes uitgekiend dat de bar niet ten onrechte de titel opleverde van The World's Best Cocktail Menu. Ook The Gilbert Scott moet qua panache niet onderdoen. De bar, ondergebracht in het St. Pancras Renaissance Hotel (naast het gelijknamige station) is ronduit indrukwekkend. De huiscocktail, 1873, is genoemd naar het jaar dat het oorspronkelijke Midland Grand Hotel opende en is bij uitstek een Britse klassieker, met ingrediënten als aromatische gin, appel, rabarber en cranberry. In eigen land is het ongetwijfeld boegbeeld Manuel Wouters van Sips in Antwerpen die de cocktailtrend op hoog niveau heeft ingezet. Zijn voorbeeld krijgt gestaag opvolging en met zijn onlangs verschenen boek The Art of Making Cocktails (Njam!) , wil hij de liefhebber thuis op weg helpen om zelf een lekkere cocktail te maken. - Een uitgebreide lijst van cocktailbars in Londen én bij ons vindt u op www.knackweekend.beDe cocktailtrend heeft ook te maken met een behoefte aan gezelligheid.