Milaan staat in de steigers : er is de voorbije jaren hard gewerkt aan nieuwe wolkenkrabbers, nieuwe parken, nieuwe metrolijnen, nieuwe winkels - dezer dagen lijkt zelfs de Duomo nieuw.
...

Milaan staat in de steigers : er is de voorbije jaren hard gewerkt aan nieuwe wolkenkrabbers, nieuwe parken, nieuwe metrolijnen, nieuwe winkels - dezer dagen lijkt zelfs de Duomo nieuw. De tijd staat soms nog stil in Milaan : links een antiek palazzo, rechts een roze getinte neonreclame uit de fifties. In veel restaurants lijkt sinds generaties helemaal niets veranderd - formica decor, grootmoeder achter de kassa, kleinzoon in hemd met strik, menukaart onder de arm. In dat Milaan lijken alleen de ondergoedreclames van Emporio Armani up to date. Milaan zit volgepropt met hallucinante, fascinerende plekken, wijken, gebouwen. Maar je mag er niet aan voorbijlopen. Neem de Orto Botanico di Brera. Die plantentuin uit 1777, met twee van de oudste Ginkgo biloba's in Europa, schuilt aan het eind van een steeg achter de Pinacoteca : een paradijs van vijfduizend vierkante meter groen. Of neem de ateliers van designpioniers als Achille Castiglioni (Piazza Castello 27, op afspraak) of Vico Magistretti (Via Conservatorio 20), beide omgevormd tot fascinerende musea op kamerformaat, gevuld met schetsen en, in het geval van Castiglioni, met werktuigen. Of neem IlQuadrilatero del Silenzio, een woonwijk op een boogscheut van het centrum, een cluster van villa's en woontorens in libertystijl. Het beroemdste huis in de buurt is de Villa Necchi Campiglio van architect Piero Portaluppi (het werd gebruikt als decor van de film Io sono l'amore, met Tilda Swinton in de hoofdrol). Art deco meets Hollywood, met badkamers zo groot als sommige appartementen, vensterpartijen die ook dienst doen als plantenserres, en een openluchtzwembad dat snakt naar Rita Hayworth, cocktails en een strijkorkest. Villa Necchi is getransformeerd tot museum. In het neoklassieke, imposante Palazzo Serbelloni, om de hoek, waar Napoleon en Josephine nog enkele maanden hebben gewoond, anno 1796, raak je minder gemakkelijk binnen. Maar het kan wel. De Fondazione Serbelloni verhuurt het gebouw voor evenementen, bijvoorbeeld defilés (vorig jaar heb ik er met honderden andere genodigden meer dan een uur gewacht op Katy Perry en Rita Ora, voor Jeremy Scotts debuut bij Moschino). Hoe ook, er valt genoeg te beleven op straatniveau. Je mond valt open als je door Via Cappuccini wandelt en achter een hek plotseling een dozijn roze flamingo's ziet pronken. De luxeboetieks van Via della Spiga en Via Montenapoleone liggen op wandelafstand. Milaan heeft een hoog gehalte aan vergane glorie. Maar terwijl al dat ouds gewoon overeind blijft (met enkele treurige uitzonderingen), bouwt Milaan dus ook aan zijn toekomst. 2015 is een scharnierjaar, dankzij de Expo. Die vindt plaats op voormalig braakland in de voorsteden Rho en Pero, naast de gigantische hallen van architect Massimiliano Fuksas waar elk jaar de meubelbeurs plaatsvindt, Fiera Milano. Dat beurscomplex verving in 2005 de oude, ietwat krakkemikkige expoterreinen aan Piazzale Lotto, 99 jaar na een eerdere Wereldtentoonstelling aldaar. Het enorme, ietwat bizarre vierkant op het stadsplan van Milaan wordt momenteel herontwikkeld als CityLife, met woningen voor zo'n 4500 mensen, parken, een museum voor hedendaagse kunst en drie forse wolkenkrabbers, van architecten Zaha Hadid (Lo Storto, 174 meter), Daniel Libeskind (Il Curvo, 160 meter) en Arata Isozaki (Il Dritto, 247 meter, vijftig verdiepingen). De toren van Isozaki is bijna gereed, de overige twee zijn aangekondigd voor 2017 en 2018. Een nieuw metrostation (Tre Torre, op de paarse lijn 5) zou nog in 2015 worden ingehuldigd. De duidelijkste tekenen van vernieuwing in Milaan zijn te vinden in Porta Nuova. Die wijk begint vlak bij Piazza della Repubblica en gaat voorbij het station van Porta Garibaldi (er ligt een aangenaam, vooralsnog kraaknet wandelpad). Het hele project telt twintig wolkenkrabbers, veelal van gereputeerde architecten (Cesar Pelli, Stefano Boeri, Nicholas Grimshaw, Arquitectonica, Kohn Person Fox). De grootste toren is Pelli's Unicredit Tower, met een winkelcentrum aan de basis (en een naar Dubai loensende, 84 meter hoge spiraal op de top). Vlakbij ligt ook de autovrije Via Vincenzo Cappeli, waar de voorbije maanden onder meer Les Hommes en Maison Martin Margiela boetieks hebben geopend. Het interessantste project in de wijk is Boeri's Bosco Verticale : twee torens van respectievelijk 110 en 76 meter met negenhonderd bomen geïntegreerd in de terrassen. Het meest adembenemende uitzicht krijg je van het 161 meter hoge Palazzo Lombardia, waar Dirk Bikkembergs twee zomers geleden een show gaf, gevolgd door een receptie op het dakterras. Deze wolkenkrabber (de hoogste van Milaan als je de spiraal bovenop de Unicredit Tower niet meerekent), werpt zijn schaduw over het Centro Direzionale di Milano, de onafgewerkte zakenwijk uit de late jaren vijftig tussen stations Milano Centrale en Milano Porta Garibaldi. Het absolute hoogtepunt in dat stadsgedeelte blijft de Grattacielo Pirelli, van Gio Ponti, uit 1958 - nog altijd de sierlijkste wolkenkrabber van Europa. TEKST & FOTO'S JESSE BROUNS