Wielrenner en antidopingactivist

Mijn ouders hebben me zelfvertrouwen gegeven. En vertrouwen in het feit dat je overal ter wereld kunt wonen en openbloeien. Dat kwam door hun diepgewortelde expat-mentaliteit.
...

Mijn ouders hebben me zelfvertrouwen gegeven. En vertrouwen in het feit dat je overal ter wereld kunt wonen en openbloeien. Dat kwam door hun diepgewortelde expat-mentaliteit. Het land waar ik leef, doet er niet toe. Op voorwaarde dat ik er mijn eigen leven kan leven, mijn doelstellingen kan uitzetten, en mijn contacten kan creëren. De enige plaats waar ik echt kan terugkeren is Schotland, omdat Schotten een gelijkaardige kijk hebben op het leven. In mijn hart ben ik een Schot gebleven, al heb ik in verschillende landen gewoond . Omdat een Schot erg sociaal is, hard werkt en hard feest, en omdat hij van het moment geniet. Een Schot die het naar zijn zin heeft, denkt nooit aan morgen. Wielrennen is als kunst in de Angelsaksische wereld. De beoefenaars ervan worden als excentriekelingen beschouwd, als oucasts die het op hun eentje doen. Niemand droomt ervan om wielrenner te worden, want wielrenners houden niet van voetbal. Fietsen is vrijheid ervaren. Je bent alleen in het landschap, je geniet ervan en tezelfdertijd zie je veel meer dan een stapper. Het is tegelijk rustgevend en kalmerend voor de geest. Maar wielrennen is andere koek, dat gaat om afzien en op het einde hoef je niet noodzakelijk de snelste te zijn, dikwijls gaan de anderen alleen maar trager. Ik was vaak een outcast, maar om verschillende redenen. Eerst omdat ik proper wilde racen, later omdat ik betrapt was, en uiteindelijk omdat ik me inzet voor clean rijden. In de gevangenis zag ik het licht. Ik was gesnapt voor doping en ik besefte dat ik alles zou verliezen. Maar het raakte me nauwelijks, ik ervoer het als een verlossing want ik realiseerde dat ik al dat materiële niet nodig had. Het enige wat ik wilde, was weer aan de slag gaan als wielrenner. In de sport besef je meer dan elders dat de klok wegtikt. Omdat je niet beter en beter kunt worden, zoals in vele beroepen. Mijn lichaam begint al af te takelen, maar mentaal sta ik sterker dan ooit. Daarom geniet ik van elk moment en ik ben dankbaar dat ik na mijn straf kon herbeginnen. Mijn tweede leven beleef ik als een missie. Door te tonen dat clean rijden ook kan. Met het boek wil ik anderen en vooral jongeren inspireren. En het helpt. Vroeger heerste er een dopingcultuur, nu zie ik een antidopingcultuur in het peloton. De positieve invloed van mijn vrouw is niet in te schatten. Ze begrijpt me, ze is een onwaarschijnlijke steun in moeilijke momenten, en ze helpt me om te geloven in wat ik doe. Maar ze houdt me ook met de voeten op de grond en soms herinnert ze mij eraan dat het toch maar om wielrennen gaat. Kunst blijft een inspiratie. Dat besefte ik weer toen ik de David Hockneytentoonstelling bezocht en wist dat hij een echte creatieve artiest is. Terwijl ik altijd een hobbyist zal blijven. Mensen die me bedanken voor mijn strijd, laten me sprakeloos achter. Vooral in Frankrijk zijn velen ontroerd door mijn strijd tegen doping. De Brit David Millar (35) is profwielrenner die gesnapt werd voor doping en bijna twee jaar geschorst bleef. Toen hij het racen hervatte, besloot hij zich in te zetten voor de strijd tegen doping en schreef er een boek over, 'Koersen in het duister', 19,95 euro, uitgeverij Tirion. Knack Weekend geeft 10 exemplaren van het boek weg. Surf naar www.knackweekend.be.Door Pierre Darge - Foto Charlie De Keersmaecker