Vrienden denken dat ik onderweg ben naar nergens : vier vluchten om in Honiara op het eiland Guadalcanal in te schepen op Le Soléal, een cruiseschip dat vierduizend kilometer langs de eilanden van Melanesië zal varen. Dat woord ontlokt hun een zucht van verlangen, maar ook blikken van onwetendheid : Melanesië ligt nergens. Of toch : ten oosten van Papoea-Nieuw-Guinea en de Bismarck-archipel bestaat dit stuk Stille Oceaan uit de Salomonseilanden, Vanuatu en het Franse Nieuw-Caledonië. Eindeloze zee, de leegste einders, af en toe groene streepjes land : alleen al voor die onmetelijkheid is het verrijkend om op het schip tien dagen de horizon te ondergaan. En wat een hemel ! Het klinkt angstaanjagend, maar de vergelijking is te indrukwekkend om haar niet te bezigen : boven de horizon hangen wolkenformaties die gigantischer zijn dan nucleaire paddenstoelen. Hoe kunnen wolken zo overweldigend mooi zijn ? Ver weg regent het, hier schijnt de zon, zelden verschijnt weer zo'n groen streepje aan de einder : land van koraal en rif, begroeid met palmen, bewoond door de eerste mensen.
...