Van alle daken is het geschreeuwd in dit land de jongste maanden : in de nabije toekomst moest het belang van het kind centraal staan.
...

Van alle daken is het geschreeuwd in dit land de jongste maanden : in de nabije toekomst moest het belang van het kind centraal staan.Nu was er een discussie aan de gang over peuters : of die op 2,5 jaar al schoolrijp zijn of niet. VLD-politica Marleen Vanderpoorten wierp zich op als verdedigster van het decreet dat bepaalt dat vanaf het jaar 2000 kleuters pas op 3 jaar naar school mogen. De Commissie Onderwijs in het Vlaams Parlement bestaat bijna uitsluitend uit mensen met onderwijservaring, ze hebben zich laten adviseren en zijn niet over één nacht ijs gegaan. De ministers van Onderwijs en Welzijn stellen voor om in de tussentijd maatregelen uit te werken die de voorschoolse kinderopvang beter moeten afstemmen op die leeftijdsgroep en die de latere kleuterklassen kleiner moeten maken. Nu zou de discussie ten gronde moeten beginnen. Maar het debat is al bij voorbaat gesloten, want waar gaat het in werkelijkheid over ? Over tewerkstelling, over de last op het gezinsbudget. Wie mengden zich in het debat : de onderwijsvakbonden die met staking dreigden en daardoor elk gesprek onmogelijk maakten, en de ouderverenigingen die het, verbijsterend, in de eerste plaats over geld hebben. Van de kant van pedagogen en psychologen kwam er alleen oorverdovende stilte. Zij zijn degenen die op een objectieve manier inzicht zouden kunnen geven in wat goed en niet goed is voor peuters. De enigen allicht die op een neutrale manier de advocaat zouden kunnen zijn van de kinderen over wie het gaat. Zijn peuterklassen adequaat voor kinderen van 2,5 ? Bieden kinderdagverblijven zoals die nu bestaan hen voldoende stimulansen ? Ingrid Ponjaert, professor Ontwikkelings- en Levenslooppsychologie aan de VUB, zei daarover aan de telefoon heel cynisch dat de discussie over geld gaat, niet over kinderen en dat mensen als zij daarom niet gehoord worden. Samen met Frankrijk is België het Europese land waar kinderen zo vroeg, en masse, en voor heel lange dagen naar school gestuurd worden. Herman De Croo verlaagde in de jaren '70 de kleuterschoolleeftijd. We waren er heilig van overtuigd, of overtuigden onszelf ervan, dat hij het bij het rechte eind had. Ondertussen zijn die peuterklassen uitgegroeid tot een gratis comfort, zijn kleuterleidsters zich gaan specialiseren in de opvang van die leeftijdsgroep. En die zijn nu bang om hun baan te verliezen. Er zijn toch ook kortelings maatregelen uitgewerkt die loopbaanonderbreking mogelijk maken, uitgaven voor kinderopvang zijn gedeeltelijk fiscaal aftrekbaar. Er is dus ruimte voor andere opties en er is geen wet die zegt dat een peuter op 2,5 jaar naar school moét. Hier en daar durft iemand nu luidop te zeggen dat er in onze prestatiemaatschappij ook een enorme sociale druk is om peuters al op 2,5 jaar naar school te sturen. We willen immers slimme kinderen die presteren en die ons vooral niet te veel kosten. Dus stuur ze maar naar de kleuterjuf. Vakbonden en ouderverenigingen zijn blijkbaar niet bereid die beslissing van 20 jaar geleden kritisch te bekijken. Er kan zelfs niet meer over gepraat worden. Maar er liepen wel 300.000 mensen in een witte mars omdat ze vinden dat er iets moet veranderen in dit land en ze vonden onder andere ook dat kinderen de koning zouden moeten zijn in onze maatschappij... Als het maar niets kost. Tessa Vermeiren