Vroeger werd er voor tuinfeestjes al eens een kwartvat (80 flessen) in een lage appelboom ingeklemd en konden de gasten 'aan de tap' karaffen en glazen vullen. Van een vaatje in de tuin gaat de gelukzalige indruk uit : er is genoeg voor iedereen. Daar komt gezelligheid en vriendelijkheid van, er moet niet geduwd worden voor een glaasje of een hapje meer.
...

Vroeger werd er voor tuinfeestjes al eens een kwartvat (80 flessen) in een lage appelboom ingeklemd en konden de gasten 'aan de tap' karaffen en glazen vullen. Van een vaatje in de tuin gaat de gelukzalige indruk uit : er is genoeg voor iedereen. Daar komt gezelligheid en vriendelijkheid van, er moet niet geduwd worden voor een glaasje of een hapje meer. De rol van dat vaatje is nu overgenomen door de Bib of Zid : de Bag in box of Zak in een doos. In de kartonnen doos steekt een soepele plasticzak gevuld met wijn, waarvan via een uitstekend kraantje getapt kan worden. Men spreekt ook wel van party box. Het ontluisterend effect van wijn uit een doos heeft meegebracht dat de formule in Frankrijk pas vanaf 2006 in gebruik is genomen voor AOC-wijn. Want waar blijft dan de sommelier die met veel show en praat oude bestofte flessen aan tafel ontkurkt ? Geen flessen meer, geen kurken meer en zelfs geen bewaarkelders meer : wijn in dozen veroudert niet. (Overigens moet 90 procent van de totale wijnproductie het niet hebben van veroudering, het jonge fruit volstaat.) Door het feit dat de zak in de doos bij het aftappen krimpt, is het ook afgelopen met geoxideerde restjes in geopende flessen. Ecologisch ook niets dan voordelen : plastic en karton kunnen gemakkelijk gerecycleerd worden. De meest courante Bib is er nu een van drie liter of vier flessen, een dubbele magnum, wat voor een normaal tafelend gezelschap binnen de mogelijkheden en de perken blijft. Kurksmaken bestaan niet meer en, uit de doos gelift, kan de zak gemakkelijk gekoeld worden. Is dan alles perfect met de Bib ? Neen. De zak is niet helemaal luchtdicht. Er zijn twee types. In de zilverkleurige zakken wordt de zuurstofbarrière gevormd door een dun laagje aluminium, geklemd tussen twee polyesterfolies : een minder soepel ensemble dat wel eens barstjes kan vertonen bij transport. De heldere zakken zijn gemaakt van polyethyleen, die bij vochtigheid minder efficiënt wordt. Dat brengt mee dat de ideale consumptietijd na opening vier tot zes weken bedraagt en dat de wijn na een jaar verblijf in de doos ernstige oxidatieve beschadiging riskeert. In de VS wordt nu al meer dan een kwart van alle wijn in zakken verkocht. Door Herwig Van Hove