Ik weet niets over kinderen opvoeden, in de eerste plaats omdat ik er geen heb. Zelf had ik wat sommigen een ongelukkige jeugd zouden noemen. Dat is subjectief natuurlijk. Aan enkele dingen heb ik inderdaad slechte herinneringen, maar vele andere vallen best mee. In de laatste categorie hoort bijvoorbeeld mijn kostschoolopvoeding, die begon met mijn kleutertijd bij de nonnen. We hadden geen televisie en zeer weinig speelgoed en toch heb ik me er nooit verveeld. Wat deden we dan als kleine kinderen? Spelen en nog eens spelen. 's Morgens vroeg voor de klas begon, tijdens de speeltijd, over de middag, voor en na het huiswerk, op woensdagnamiddag. Tot vandaag herinner me hoe ongeduldig ik wachtte tot de bel zou gaan om de speelplaats op te vliegen en verder te doen met het echte werk van de dag: fantasiespelen die de allures van soapopera's aannamen, waarin we soms dagenlang dezelfde rollen speelden (mijn specialiteiten waren pastoor/paus, slechte ridder en dui...