Mijn vader is net thuisgekomen na vier maanden ziekenhuis. Ik ben voor de gelegenheid even terug in België. We staan samen in de tuin naar zijn blije hond kijken. "Wat is me dat?" roept mijn vader. Ik zie meteen wat hij bedoelt. De teelballen van de hond zijn lelijk gezwollen. "Verdomme," denk ik, "ook dat nog." We bellen onmiddellijk de dierenarts. Enkele uren later is hij er al. Molly is niet van plan om zich door de dokter te laten aanraken. Hij gromt en toont zijn tanden. De dierenarts stelt zijn diagnose dan maar vanop afstand. "Het is teelbalkanker", zegt hij. "Breng hem zaterdag en ik zal hem opereren." Grondige en dure Amerikaanse dierenartsen gewoon zijnde kijk ik hem even verbaasd aan. "U bent toch zeker?" vraag ik. De dokter lacht. "Ik weet dat ze dat in New York anders zouden doen," zegt hij, "maar de meeste mensen in een landelijke gemeente zoals hier gaan geen 20.000 tot 30.000 frank...

Mijn vader is net thuisgekomen na vier maanden ziekenhuis. Ik ben voor de gelegenheid even terug in België. We staan samen in de tuin naar zijn blije hond kijken. "Wat is me dat?" roept mijn vader. Ik zie meteen wat hij bedoelt. De teelballen van de hond zijn lelijk gezwollen. "Verdomme," denk ik, "ook dat nog." We bellen onmiddellijk de dierenarts. Enkele uren later is hij er al. Molly is niet van plan om zich door de dokter te laten aanraken. Hij gromt en toont zijn tanden. De dierenarts stelt zijn diagnose dan maar vanop afstand. "Het is teelbalkanker", zegt hij. "Breng hem zaterdag en ik zal hem opereren." Grondige en dure Amerikaanse dierenartsen gewoon zijnde kijk ik hem even verbaasd aan. "U bent toch zeker?" vraag ik. De dokter lacht. "Ik weet dat ze dat in New York anders zouden doen," zegt hij, "maar de meeste mensen in een landelijke gemeente zoals hier gaan geen 20.000 tot 30.000 frank betalen voor een scanneronderzoek. Ik opereer en daarna hopen we het beste." Labonderzoeken, medicijnen en chemotherapie na de operatie mocht de kanker zijn uitgezaaid: dat is voor Amerikaanse honden. Molly kan ernaar fluiten. Eerlijk gezegd, de nuchtere aanpak van de dierenarts stemt me tevreden. "Het is decadent wat er in Amerika allemaal wordt gedaan voor dieren", zeg ik. "En dat terwijl een vijfde van de bevolking geen ziekteverzekering heeft." De dokter lacht opnieuw: "Maar ginder worden de dierenartsen rijk en ik niet." Ik woon al een hele tijd in New York, maar wat mijn huisdieren betreft, heb ik toch nog een stukje gezond Oost-Vlaams boerenverstand behouden. Onze hond die we uit België hadden meegebracht, kreeg kanker toen hij dertien was. Het was heel moeilijk om afscheid te nemen, maar het alternatief - een dure behandeling zonder garantie op genezing - overwogen we niet eens. Onze nieuwe hond is ondertussen ook al tien. Toen hij drie was, kreeg hij een hardnekkige huidziekte. Een maand en 30.000 frank later was de dierenarts er nog steeds niet in geslaagd om hem te genezen. Hij was intussen kaal geworden en rook onfris. Een vriendin suggereerde dat we er misschien maar beter een einde aan maakten. We wilden hem nog een laatste kans geven. We brachten hem naar het New York Animal Medical Center, een dierenziekenhuis met gespecialiseerde artsen. De hondendermatologe (ik moet nog steeds even slikken eer ik het woord over mijn lippen krijg) stelde onmiddellijk de correcte diagnose. Na minder dan een week begon de hond al op te knappen. Sindsdien komt hij nog enkel bij de dierenarts voor een jaarlijks routine-onderzoekje en inentingen. Een grapje dat de laatste keer 200 dollar (8000 fr.) kostte. Aan onze kat wil ik niet veel woorden verspillen. Ze is twintig jaar oud. Toen ze acht was, zijn we gestopt met haar jaarlijks naar de dierenarts te brengen voor een onderzoek en inentingen. Het was een goede beslissing. Ze is al die tijd nog nooit ziek geweest en wij hebben veel geld uitgespaard. Het is waanzinnig wat mensen aan hun huisdieren willen uitgeven. Elke maand krijg ik catalogen toegestuurd die me producten willen aansmeren die honden en katten absoluut nodig hebben om gelukkig te kunnen leven. Hardvochtig gooi ik ze telkens in de recyclagebak. Vandaag kreeg ik een forse kanjer van Doctors Foster&Smith. Er worden onder meer tafeltjes op verstelbare poten met ingebouwde kommetjes in aangeprezen zodat honden zich niet hoeven te bukken tijdens het eten, witte kanten broekjes voor loopse teefjes, een product dat Lust Buster heet en op het kontje van het vrouwtje wordt gespoten om geile mannetjes op afstand te houden, autozitjes met veiligheidsgordels, gevoerde waterdichte winterlaarsjes voor honden, rugzakjes waarin honden hun benodigdheden kunnen meedragen tijdens het wandelen, een Handi-Drink-fles waaruit baas en hond terzelfder tijd kunnen drinken langs twee verschillende tuiten, G-Whiz, een pil "die grasdodende elementen in de hondenuitscheiding neutraliseert en zo het gazon behoedt voor lelijke, bruine urinevlekken", een blauw, met poezen en bloempjes beschilderd opplooibaar scherm bedoeld om de kat privacy te geven als ze haar toilet gebruikt, pillen om de eetlust te stimuleren, pillen om te vermageren, pillen om te kalmeren, tandenborstels, tandpasta, mondspoelwater, een hondenspeelgoedkist in de vorm van een been, en hondensnoepjes in vijftig verschillende vormen en smaken. In dit land van extremen is er natuurlijk ook een andere kant aan deze medaille. In 1999 belandden er in New York alleen al 61.000 katten en honden in het asiel. Op 40.000 daarvan werd euthanasie gepleegd. Het had ook het lot van mijn New Yorkse straathond en -kat kunnen zijn, had ik ze indertijd niet geadopteerd.Jacqueline Goossens vanuit New York