In het uiterste zuiden van ons land, waar de Semois van de Franse naar de Waalse Ardennen loopt, bots je op de Gaume, de schilderachtigste streek van de regio. Sommigen vergelijken dit gebied met de Provence omdat er een microklimaat heerst dat verbluffend mild en droog is. Op de zuidelijke flanken van de heuvels gedijen wijndruiven, en hier en daar merk je Romeinse dakpannen, die je in Frankrijk pas ten zuiden van Lyon ziet. Die mediterrane sfeer valt het meest op in het nabijgelegen Torgny, een van de vele dorpen met Romeinse wortels.
...

In het uiterste zuiden van ons land, waar de Semois van de Franse naar de Waalse Ardennen loopt, bots je op de Gaume, de schilderachtigste streek van de regio. Sommigen vergelijken dit gebied met de Provence omdat er een microklimaat heerst dat verbluffend mild en droog is. Op de zuidelijke flanken van de heuvels gedijen wijndruiven, en hier en daar merk je Romeinse dakpannen, die je in Frankrijk pas ten zuiden van Lyon ziet. Die mediterrane sfeer valt het meest op in het nabijgelegen Torgny, een van de vele dorpen met Romeinse wortels.De Gaume is ook een kluif voor archeologen, want er is een overvloed aan Romeinse nederzettingen. Cultuurhistorisch behoort de streek meer tot Lotharingen dan tot Wallonië. Hier wordt trouwens het Lotharingse dialect gesproken. Dit kleine huis ligt vlak bij de Franse grens, op een steenworp van Florenville, aan de rand van een dorp. Het werd in 1780 opgetrokken voor een bescheiden gezin: een boerenstulp zonder luxe. Oorspronkelijk waren er slechts twee grote kamers: beneden de keuken-woonkamer en boven het slaapvertrek voor alle leden van het gezin. De stal bevond zich onder hetzelfde dak als het woonhuis. De totale oppervlakte bedraagt niet meer dan 70 vierkante meter. De combinatie woning-schuur en stal naast de keuken is zo oud als de landbouw zelf. Opgravingen bewijzen dat de oudste boerderijen in dit deel van Europa ook zo werden geconstrueerd. Dat was comfortabel tijdens ongure winters, want de dieren zorgden voor extra warmte.Nu is dit huis geen boerderij meer, maar het buitenverblijf van een Brusselse familie die al vele jaren een nauwe band heeft met de streek. De vrouw des huizes bracht in dit dorp al haar vakanties door en droomde van deze woning. Ze aarzelde geen moment toen er een bordje Te koop kwam te hangen. In haar enthousiasme zag ze sommige nadelen over het hoofd. Het huis verkeerde in een erbarmelijke staat, en een grondige renovatie drong zich op. Maar dat woog niet op tegen de vele voordelen. De prachtige tuin met de oude boomgaard en de gedroomde oriëntatie op het zuiden maakten de ruïne aantrekkelijk. Het is een kunst om een woning te renoveren zonder de ziel te beschadigen. Hier lukte dat uitstekend, met de hulp van lokale ambachtslui. De woning werd ook wat vergroot, de stal werd een woonkamer. Daar vond het donkerrode salon een plaatsje. Er werd een open haard gebouwd in de stijl van de streek, dus zonder haardbenen en met een forse schouwboezem met eronder een grote gietijzeren haardplaat. Al in de middeleeuwen telde deze streek meerdere ijzergieterijen, en deze platen worden hier dus al eeuwenlang gesmeed. De stal werd gewoon wat aangepast aan zijn nieuwe functie, zonder drastische ingrepen. De muren werden gekalkt en de balken bleven bewaard. Op de vloer liggen nu oude planken, bedekt met karpetten. In dit deel van de woning hangt een intieme, wat duistere sfeer. Daarvoor zorgen ook de warme tint van de wanden, het rustieke meubilair en de afwezigheid van veel kunstlicht: 's avonds zijn kaarsen en het haardvuur de voornaamste lichtbronnen. Deze streek is gezegend met heel veel zon. Daarom kreeg de kleine eetkamer een luchtig, Gustaviaans decor met blanke tinten. Misschien past dat minder bij het typische Gaume-interieur, maar voor dit huisje is het een welkome verfrissing. De keuken bleef de woonkamer bij uitstek; iedereen komt langs daar binnen bij gebrek aan een aparte inkomdeur. Hier vallen ook veel dorpelingen binnen om wat bij te kletsen. De inrichting is landelijk, met een Aga-fornuis, oude tegels en een rustieke tafel. De oude gootsteen naast de deur in een raam is een bezienswaardigheid. Hier merk je ook hoe dik de muren wel zijn. Piet Swimberghe / Foto's Jan Verlinde