Vroeger schreven kunsthandelaren alle wandtapijten die ze niet konden thuiswijzen toe aan Oudenaarde, ooit een van de belangrijkste centra van de weefkunst in ons land. Met het puike naslagwerk Oudenaardse wandtapijten zetten kunsthistorici Ingrid De Meûter en Martine Vanwelden de puntjes op de i. Na grondig archiefonderzoek selecteerden ze een reeks tapijten die zeker afkomstig zijn uit de Scheldestad. Ze kwamen prachtige tapijten uit de achttiende eeuw op het spoor die aan andere centra waren toegeschreven: een ontdekking. Hun historische studie graaft veel dieper dan de meeste kunstboeken die tot hiertoe over dit onderwerp zijn verschenen. (Lannoo, 1980 fr.) PS
...

Vroeger schreven kunsthandelaren alle wandtapijten die ze niet konden thuiswijzen toe aan Oudenaarde, ooit een van de belangrijkste centra van de weefkunst in ons land. Met het puike naslagwerk Oudenaardse wandtapijten zetten kunsthistorici Ingrid De Meûter en Martine Vanwelden de puntjes op de i. Na grondig archiefonderzoek selecteerden ze een reeks tapijten die zeker afkomstig zijn uit de Scheldestad. Ze kwamen prachtige tapijten uit de achttiende eeuw op het spoor die aan andere centra waren toegeschreven: een ontdekking. Hun historische studie graaft veel dieper dan de meeste kunstboeken die tot hiertoe over dit onderwerp zijn verschenen. (Lannoo, 1980 fr.) PS Spectaculaire beelden maakt William Eggleston zeker niet. Maar in zijn foto's van non-events - waarbij hij geen onderscheid maakt tussen wat mooi is en lelijk - gaat hij wel naar het hart van het gewone. Je voelt, je hoort en je ruikt als het ware wat er gaande is. "Mijn foto's", zegt hij zelf, "zijn stukjes van een roman waar ik mee bezig ben." Dat ze in kleur zijn, vindt hij vanzelfsprekend: "De wereld is in kleur. Daar kunnen we nu eenmaal niets aan doen". Eggleston kreeg vorig jaar The Hasselblad Award, en ter gelegenheid daarvan verschijnt nu een monografie met een overzicht van zijn werk, van 1967 tot nu. (Scalo, ong. 1600 fr.) De heilige Christoforus wordt in een Cypriotisch verhaal afgeschilderd als een bijzonder knappe man die, om een dorpsmeisje niet te verleiden, God smeekt hem een afstotelijke hondenkop te geven. Dit verhaal werd in Rusland zeer populair en de hondenkop-afbeelding is dan ook op vele iconen terug te vinden. Dat leren we uit het rijk geïllustreerde Iconen, fascinatie & werkelijkheid van Konrad Onasch en Annemarie Schniepper. Een zeer uitvoerige en impressionante studie - met aandacht voor zowel symboliek als schilderstechnieken -, maar helaas nogal letterlijk uit het Duits vertaald, wat de lectuur erg stroef maakt. (Lannoo, 1250 fr.) De kleine Hannah houdt erg veel van haar hond. Vlak na zijn dood vertrekt ze met haar ouders op vakantie naar Rome. Zoveel oude gebouwen, daar heeft Hannah na een dag al genoeg van. Nee, dan vindt ze de viervoeter van haar vaders nichtje Paulien een stuk boeiender. Een nieuw speelkameraadje... zou dat mogen van papa? Tsjau, Hannah! is het derde boekje van Kaat Vrancken. Het gaat over meer dan honden alleen. Over verlegenheid, verliefdheid, iemand missen, lastige vragen en andere typische dingen van het kind-zijn. Een boeiend (voor-)leesboekje voor kinderen én volwassenen. (Querido, 499 fr.) LVB Van bij het begin van De toevalsfactor weet je al wie bezig is met New York op stelten te zetten. Een groepje op het eerste gezicht eerbiedwaardige lieden die van moord en doodslag een spelletje maken omdat ze het leuk vinden zichzelf en inspecteur Aikman uit te dagen. Maar binnen het exclusieve en morbide clubje komt onenigheid. Sommigen vinden dat het genoeg is geweest. Linda Larosa en Barry Tanenbaum schreven deze thriller twintig jaar geleden. De roman is nu opnieuw uitgebracht en ik moet zeggen dat hij de jaren glansrijk heeft doorstaan. Meer dan pure spannende ontspanning moet je niet verwachten, veel literatuur komt er niet aan te pas. En als je het spelletje niet wil meespelen, dan voel je je zeker bedrogen. Maar het spel is door de twee auteurs zo vakkundig gemaakt dat je niet anders kan dan meespelen. (Archipel, 500 fr.) FB De Schepper was duidelijk in een vrolijke bui toen hij de onderwaterwereld uit zijn hoge hoed toverde. Wat daar allemaal te zien is aan wonderlijke wezens is echt ongelooflijk: soms ronduit grappig, dikwijls adembenemend mooi, en af en toe natuurlijk ook zeer afschrikwekkend. Al 25 jaar brengt de Amerikaan David Doubilet, 's werelds meest befaamde onderwaterfotograaf, de mysteries van de zee in beeld. Met opnames van de Rode Zee tot de Galapagos brengt Water Light Time een indrukwekkend overzicht van zijn werk. Sommige foto's zijn zo feeëriek dat je zou vergeten dat het ook in deze kleurrijke wereld gaat om opvreten of opgevreten worden. (Phaidon Press, ong. 1800 fr.) Samenstelling Pol Moyaert