Een doodgewone jeugd uit de jaren '60, beschreven zoals een miniatuur geschilderd werd, dat is De hond die me wilde verslinden. Alina Reyes is ook in Nederlandse vertaling een goedverkopende auteur. Ze weet droom en werkelijkheid te verweven in een surreële sfeer. Qua diepgang heeft het niet veel om het lijf, maar ze stapelt wel mooie beelden op elkaar in een gemaniëreerde taal. Met zand tussen je tenen en in de schaduw van een parasol is dit te genieten. (De Arbeiderspers, 599 fr.) TV
...