Ik ben normaal niet iemand die souvenirs koopt, maar toen ik enkele weken geleden in België was, kon ik het niet laten. Een souvenir is misschien veel gezegd. Ik kocht 'het' in mijn ouderlijke gemeente op de wekelijkse markt. Daar, midden tussen de degelijke onderbroeken en onderlijven voor noeste boeren en werkmannen, zag ik het voorwerp van mijn begeerte: een Sloggi-slipje, zo eentje dat de billen luchtig laat. Ik kocht er twee: een zwart en een wit. U weet dat ik in Amerika woon. De Sloggi-reclame waarop de achterkanten van een rijtje gebruinde juffrouwen me al bij het landen in Zaventem toelachten, had me onmiddellijk in haar greep. Ik zag ze nog vaak tijdens mijn drie weken in het land. Het merkwaardigste vond ik niet de reclameaffiche zelf, maar het feit dat ze zo te zien geen aanleiding gaf tot opstoppingen. Ik bedoel dit letterlijk. Ik woon in een land waar zo'n mild-uitdagende foto verschrikkelijk veel blikschade zou veroorzaken. Bloot kan hier nog l...