Toen bekend werd dat Renée Zellweger de rol van Bridget Jones zou spelen, schreeuwden de Londense tabloids moord en brand. Stel je voor, een elfjesachtige Texaanse van Zwitsere en Noorse komaf die gestalte zou geven aan een oer-Brits instituut als de calorieëntellende, wodkazwelgende, e-mail- en zelfhulpboekenverslaafde Ms Jones. Als je de London Evening Standard mocht geloven, was Bridget dan weer een verontrustend accurate spiegel voor alle alleenstaande vrouwen ter wereld in hun tegenstrijdige aspiraties om vrij, zelfstandig, slank, efficiënt, gezond levend, sexy en onvoorwaardelijk bemind te zijn. Kortom, Bridget Jones was niet zomaar een fictief personage, maar de spirit of the age zelve. Wat volgde was een regelrecht Bridgetgate, waarbij het gerucht circuleerde dat auteur Helen Fielding zich tegen "lichtgewicht" Zellwegers casting verzet had, wat zijzelf overigens met klem ontkende.
...