Voor mij kwam de doorbraak helemaal niet snel. Ik was zes toen ik voor het eerst op een podium stond, en nadien wilde ik niets anders meer. Sans plus attendre verscheen toen ik 25 was, zo'n vaart liep het dus niet. Daarom heb ik ook een diploma rechten gehaald aan de VUB : om te bewijzen dat ik toch iets kon bereiken. Ik was al zo lang met muziek bezig en had al zoveel loze beloftes gehoord dat het gênant werd (lacht).
...

Voor mij kwam de doorbraak helemaal niet snel. Ik was zes toen ik voor het eerst op een podium stond, en nadien wilde ik niets anders meer. Sans plus attendre verscheen toen ik 25 was, zo'n vaart liep het dus niet. Daarom heb ik ook een diploma rechten gehaald aan de VUB : om te bewijzen dat ik toch iets kon bereiken. Ik was al zo lang met muziek bezig en had al zoveel loze beloftes gehoord dat het gênant werd (lacht). Hoge bomen vangen veel wind. Ik vind het heerlijk om nummers te componeren en een album op te nemen, maar dan moet je die plaat ook aan de man brengen. Dat stelt je bloot aan heel wat commentaar, zowel op je uiterlijk en leven als op je muziek. Enerzijds wil je dus zoveel mogelijk mensen bereiken en ben je dankbaar als dat lukt, anderzijds word je publiek bezit waar iedereen een mening over heeft. Mensen verwarren bekendheid met zelfverzekerdheid. Een artiest die twijfelt, die zichzelf soms zoekt en het resultaat nooit goed genoeg vindt : dat strookt niet met je imago. Terwijl ik nu pas durf te zeggen dat ik best goede dingen gemaakt heb. Die tevredenheid is nieuw voor me. Ik durf stilaan naar mijn eerste albums te luisteren, en dat merk je aan Rouge ardent. Een plaat over een fictieve jeugdliefde, alsof ik mezelf de toestemming gaf om ongegeneerd de romantische toer op te gaan. Ik ben geen slaaf van het publiek. Enkele sociaal getinte albums waren op commercieel vlak geen hoogvliegers, maar op dat moment had ik gewoon geen keuze. Ondertussen kijk ik anders naar de wereld en mijn rol daarin. Ik blijf bekommerd om onrecht en achterstelling, om de rechten van vrouwen en kinderen, maar na Sisters & Empathy heb ik een evenwicht gevonden. Engagement is een onderdeel van mijn muziek, geen doel op zich. Artiesten zijn als kinderen : veel met zichzelf bezig en ervan overtuigd dat de wereld volledig rond hen draait. Ze focussen zich zo op hun creatieve output dat ze zich weinig om anderen bekommeren, en ergens moet dat ook. Dat narcisme druist echter in tegen mijn rol als moeder van drie meisjes, die dan weer altruïsme vereist. Ik werk veel thuis en ben er voor de kinderen op momenten dat andere mama's er niet zijn, maar het is soms een vermoeiend dubbelleven. Een componist is geen auteur. Dat zijn twee verschillende stielen, en schrijven vergt ook meer tijd. De laatste jaren heb ik niet alleen aan een dubbelalbum maar ook aan een nooit voltooid boek gewerkt. In 2011 voelde ik me zo leeggeschreven dat ik voor Un coeur comme le mien auteurs als Gérard Manset aansprak. Zij inspireerden me om zelf weer verhalen te vertellen. Ik ben nog steeds geen poëet, maar mijn teksten zijn er toch op vooruitgegaan. Tegenwoordig wonen we weer voltijds in Brussel. Parijs blijft mijn tweede thuis, maar ik mis er de rust van onze boerderij in Ukkel. Hier hoef ik niet te vrezen voor paparazzi, en een echte Parisienne zal ik nooit zijn. Mijn Belgische roots maken trouwens een wezenlijk verschil in Frankrijk, want daar kijkt men op naar onze openheid en meertaligheid. Om dezelfde reden draag ik al jaren Belgische mode : ik herken me in de eigenzinnigheid en integriteit van onze ontwerpers, en ook hun stukken vertellen waar ik vandaan kom. Axelle Red (44) is geboren in Hasselt en verkocht sinds haar debuutalbum in 1993 meer dan zes miljoen platen wereldwijd. Het Hasseltse Modemuseum toont vanaf zaterdag haar garderobe onder de titel 'Axelle Red - Fashion Victim' (tot 2 juni), op 18 februari verschijnt haar negende studioalbum 'Rouge ardent'. Info : www.axelle-red.com, www.modemuseumhasselt.be. DOOR WIM DENOLF & FOTO GF - SERGE LEBLON