Marie-Odile vond de mensen hier wantrouwig en gesloten. Als ze wat te lang met een andere man praatte werd ze vaak bekeken als die lichtjes bedreigende, frivole Française. "Nieuw was dat vreemdzijn niet voor mij, ik ben altijd van nergens geweest," zegt ze. "In Bergerac werd ons gezin bekeken als de noorderlingen en als we dan in de Vogezen op familiebezoek waren, noemde men ons weer de zuiderlingen. Maar het was mijn beslissing te verhuizen, ik wou andere horizonten verkennen. Meteen begreep ik ook het belang van talen leren. Zonder taal is het onmogelijk ergens te leven, je te integreren. Ik weet zeker dat ik hier niet was gebleven zonder mijn schoonfamilie en de vrienden van mijn man, die mij heel warm onthaalden. We zijn getrouwd toen onze eerste dochter op komst was, want kinderen krijgen zonder te trouwen was hier in die tijd not done."
...