Als je de straat van Geert en Ine in Lubbeek wilt inslaan, denk je dat de gps zich vergist : het wegeltje is nauwelijks breed genoeg voor een tractor, het slingert ook daadwerkelijk de akkers in. Maar toch : een vrijstaand nieuwbouwhuis te midden van de velden, het bestaat nog. Geert en Ine kunnen vanuit hun tuin ruim een kilometer ver kijken. Op een enkele boerderij na is er geen huis te zien.
...

Als je de straat van Geert en Ine in Lubbeek wilt inslaan, denk je dat de gps zich vergist : het wegeltje is nauwelijks breed genoeg voor een tractor, het slingert ook daadwerkelijk de akkers in. Maar toch : een vrijstaand nieuwbouwhuis te midden van de velden, het bestaat nog. Geert en Ine kunnen vanuit hun tuin ruim een kilometer ver kijken. Op een enkele boerderij na is er geen huis te zien. Vroeger woonden ze in Leuven, maar ze zochten voor hun drie kinderen, Lukas, Jesse en Anna, meer ademruimte. Letterlijk. Ze kochten een imposant perceel, grotendeels landbouwgrond, maar geen erg, wie wil er nu geen gigantische grasvlakte in zijn achtertuin. Op de bebouwbare oppervlakte kwam een nieuwbouw. "We wisten vooral wat we niét wilden: geen witte of zwarte doos, geen tralala of opvallende toestanden. Het moest strak zijn, en toch ook warm." Negen architecten later pas kregen ze een klik bij Jo Broekx en Marcella Schiepers. De Hasseltse bouwmeesters zetten een speciaal huis neer dat er niet speciaal uitziet. Met zijn rode bakstenen en zadeldak gaat het perfect op in de omgeving, die bezaaid is met dat type van huizen. "Alsof het er altijd al gestaan heeft", zegt architect Jo Broekx. "Dat was ook de bedoeling. De rode bakstenen zijn geen kwestie van nostalgie. Tussen velden, akkers en bomen zet je gewoon geen witte villa." Het huis kan nog het best omschreven worden als een hedendaagse schuur : een rechthoek in rode stenen, maar dan met ramen en een ingenieus dak. De architecten bouwden hun eigen versie van een klassieke dakkapel die XL lijkt uitgevallen, waardoor drie volwaardige verdiepingen gecreëerd worden. Het ontwerp is zo uniek dat de architecten er deze zomer een lezing over gaven. Binnen is het huis onderverdeeld in acht vierkanten. De klassieke ruimtes in een huis - hal, zithoek, keuken, living - kregen een 'vierkant' toegewezen. "Al zie je die vierkanten natuurlijk niet echt", zegt Ine. De opmerkzame bezoeker ziet in de betonnen vloeren een lijn getekend, maar zithoek en living lopen gewoon in elkaar in een open ruimte. De 'onzichtbare vierkanten' zijn een van de vele wonderlijke details aan dit huis. Over de keuze van de bakstenen hebben Geert en Ine maanden nagedacht. "Deze soort wordt bij de productie op een bepaalde manier gesorteerd, waardoor de stenen oneffenheden krijgen." Nauwelijks zichtbaar, en toch krijgt de façade op die manier een extra verhaallaag. Ine en Geert detailfreaks noemen, is geen overdreven statement. "Maar het is tenslotte ons huis en hoe vaak in je leven bouw je dat ?" De keuken, ook ontworpen door Broekx-Schiepers, is gemaakt van multiplex met een laagje laminaat. Ze doet denken aan een typische fiftieskookhoek, en toch weer niet. Is het de pastelgroene kleur die aan Le Cabanon van Le Corbusier is ontleend ? Als je ernaar kijkt, zie je nostalgie en tegelijk past het ontwerp perfect tussen de betonnen vloeren en plafonds. Boven de lavabo's in de badkamer hangen langwerpige sobere armaturen voor tl-lampen. De dingen laten zien zoals ze zijn, ook als het goedkope materialen zijn. "In de electrozaak waar ik ze kocht, zeiden ze dat het 'armaturen voor in de garage' waren." DOOR VEERLE HELSEN & FOTO'S VERNE