Olivier Rizzo, bijna 42, is de belangrijkste stylist van het land, Willy Vanderperre, straks 40, de voornaamste modefotograaf. Rizzo is opgegroeid in Tongeren, Vanderperre aan de andere kant van het land, in Menen. Ze kennen elkaar sinds oktober 1989, van hun eerste schooldag aan de Academie van Antwerpen. Rizzo heeft zijn opleiding aan het modedepartement afgemaakt, Vanderperre is na een jaar overgeschakeld naar fotografie.
...

Olivier Rizzo, bijna 42, is de belangrijkste stylist van het land, Willy Vanderperre, straks 40, de voornaamste modefotograaf. Rizzo is opgegroeid in Tongeren, Vanderperre aan de andere kant van het land, in Menen. Ze kennen elkaar sinds oktober 1989, van hun eerste schooldag aan de Academie van Antwerpen. Rizzo heeft zijn opleiding aan het modedepartement afgemaakt, Vanderperre is na een jaar overgeschakeld naar fotografie. Rizzo studeerde af in 1993, toen Antwerpen hoofdstad van cultuur was. Het Sint-Felixpakhuis was voor de gelegenheid getransformeerd tot een vitrine van de Belgische mode, met tentoonstellingen en een groots opgezette show van Walter Van Beirendonck. "Die show bestond uit een romantisch gedeelte en een meer agressief, hardcore gedeelte. Walter vroeg mij als stylist voor het eerste stuk en Jurgi Persoons voor het tweede. Het was mijn eerste opdracht als stylist." Van Beirendonck bezorgde Rizzo ook zijn eerste baan als assistent. "Ik heb er anderhalf jaar gewerkt. Daarna ben ik hoofdontwerper van Keystone geworden, een Belgisch street wear-label, wat inhield dat ik veel moest reizen voor research. Op een dag ben ik Lene Kemps terug tegengekomen. Zij was modechef van Knack Weekend en ze had me al eens geïnterviewd over mijn laatstejaarscollectie. Ze heeft me toen voorgesteld om modeproducties te maken voor het blad." Zijn eerste opdracht : twee beelden bij een artikel. "Willy maakte de foto's, Peter Philips deed de make-up, Veronique Branquinho was een van de twee modellen." Als stylist was Rizzo gelanceerd. Tussen 1992 en 2002 was Knack Weekend zijn belangrijkste werkgever. "Ik heb weinig te melden over die periode", zegt Vanderperre. "Ik ben na school beginnen te werken. Ik ben nooit assistent geweest, ik heb ook nooit een drang gehad om voor Belgische bladen te werken. Dat heeft niets met pretentie te maken. De magazines hadden al goede modeteams. Ik wou liever beginnen met persoonlijke projecten waar ik echt in geloofde." Hij heeft zich altijd op mode geconcentreerd. "In de jaren negentig verdween de breuk tussen kunstfotografie en modefotografie, wat een vrij gevoel gaf en inspirerend werkte." Rizzo en Vanderperre begonnen intensiever samen te werken in de late jaren negentig. "We zijn foto's beginnen te maken om ons uit te drukken. We waren sociaal, werkten hard, hadden een fijn leven. We hebben toen heel mooie dingen gedaan, zoals reeksen voor Sputnik ( eenmodeblad voor jongeren waarvan ondergetekende destijds hoofdredacteur was) en een project met installatie voor kakifabrikant Dockers, allemaal heel plezant. Geleidelijk aan zijn onze beelden opgemerkt door het buitenland, met name door i-D, dat ons onze eerste internationale publicatie gaf." "In 1999 waren we enorm geïnspireerd door een defilé van Raf Simons, met wie we heel close waren", zegt Vanderperre. "We werkten vaak thuis. Ons appartement had een perfecte lichtinval. Peter Philips deed steevast de make-up. We gebruikten altijd dezelfde mensen als model, altijd dezelfde manier van fotografen. Heel natuurlijk, nooit geforceerd, het ging over de emotie. Op een zondagnamiddag zaten we van alles uit te proberen, met Robbie ( lange tijd de muze en rechterhand van Simons)." Rizzo : "Ik heb in mijn archief nogal wat T-shirts met Mickey, en ik had het idee om ze in de styling te mixen. Van het een kwam het ander. En plotseling stond Robbie daar met een Mickey op zijn gezicht getekend door Peter." Vanderperre : "Die foto's zijn voor het eerst gepubliceerd in het nulnummer van V ( invloedrijk Amerikaans modeblad). Die vier pagina's hebben toen veel teweeggebracht. Zelf waren we nog heel naïef. We maakten foto's, en daarna stuurde ik die naar onze favoriete tijdschriften. We waren al gelukkig als de beelden gepubliceerd werden." Rizzo : "Het was een waanzinnig moment in de mode. We reageerden tegen het establishment. Onze beelden waren emotioneel, we werkten met daglicht. De terugkeer van emotie, dat vat ons werk goed samen." Vanderperre : "We werkten graag in Antwerpen, in ons appartement, in de buurt. En we kregen goede reacties. Niet van iedereen, maar zeker wel van mensen die het allemaal een beetje volgden." "Na die eerste fotosessie," zegt Rizzo, "hebben Willy en ik nooit meer samengewerkt voor Knack Weekend. Daar waren mijn producties gestroomlijnd en minimalistisch, en altijd heel slick. Die stijl was af. Het was voor ons, als duo, geen uitdaging. In 2001 hebben we beslist om niet langer in België te werken. Halsoverkop." Vanderperre : "Het was niet langer de stijl waarin we ons wilden uitdrukken, niet de taal waarmee we ons verhaal wilden vertellen. Wat we samen deden was iets rauwer." Rizzo : "Als er één woord is dat kan uitdrukken wat we doen, dan is het wel : emotioneel. Mode staat voor emotie. Ontwerpen, model zijn, fotograferen, styling, alles is doordrongen van emotie." Rizzo en Vanderperre werden, en worden, regelmatig gepubliceerd door i-D en V. "Dat waren de eerste bladen die we op eigen initiatief werk hadden gestuurd, maar het waren later ook de eerste bladen in het buitenland die ons opdrachten gaven." Een van de hoogtepunten uit die periode was een nummer van i-D met Raf Simons als hoofdredacteur, waarvoor Rizzo en Vanderperre de cover fotografeerden. Rizzo : "Het werk dat we samen produceerden, begon internationaal reacties los te weken. In april 2001 ben ik voor Louis Vuitton begonnen, als consultant en stylist van de mannenshows. Willy maakte deel uit van het team. We deden samen de castings." "We deden bij Vuitton het tegenovergestelde van wat er op dat moment gangbaar was in de mannenmode, en dat werd door de pers zeer goed ontvangen. We hebben in totaal zes seizoenen gewerkt voor Vuitton." Vanderperre werkte intussen vaker zonder Rizzo, aan shoots voor onder meer wijlen TheFace en Dutch, en Another Magazine. Een door The Smiths geïnspireerde show voor Vuitton lag aan de basis van wat Rizzo en Vanderperre hun tweede grote doorbraak noemen. "We kregen onmiddellijk na die show, backstage nog, opdrachten van Arena Homme Plus en L'Uomo Vogue. Een seizoen later kregen we carte blanche van Arena Homme Plus : doe wat je wilt." Rizzo en Vanderperre verrasten met een door seks en neoclassicisme ingegeven evocatie van de eighties. "Tussen al het zwart en de gotiek brachten wij plotseling gespierde standbeeldmannen. De casting was enorm belangrijk. Voor de volgende show van Vuitton hadden we een volledig exclusieve casting. De wereld had die jongens nog nooit gezien. Guido Palau deed de kapsels, sublieme jarentachtigcoupes." Vanderperre en Rizzo fotografeerden de jongens met kapsels van Palau bij Vuitton voor Arena Homme Plus. "Met die portretten hebben we de mannenmodefotografie een draai van 180 graden gegeven." Het was, in Rizzo's woorden, "een nieuwe wereld die openging" : plotseling mocht de perfect klassieke, de klassiek perfecte jongeman opnieuw verheerlijkt worden. Voor een later nummer van het Britse magazine mocht Rizzo uitzonderlijk gebruikmaken van de archieven van Comme des Garçons. Hij combineerde stukken uit de zomercollectie van 1987 met maatwerk van klerenmakers van Saville Row. "We speelden met neoklassieke elementen en, voor het eerst, met zeer dramatische belichting. In elk blad dat je in die periode opensloeg, zag je daarna dezelfde foto's. Dezelfde poses, dezelfde emoties. Die reeksen hebben enorm veel invloed gehad. Daar zijn we nog altijd heel trots op." Ongeveer terzelfder tijd begonnen Rizzo en Vanderperre opnieuw vrouwenmode te fotograferen. Er kwam snel respons. Van de Japanse Vogue, van de Chinese Vogue, van Vogue Italia. Vanderperre is intussen in zowat alle Vogues gepubliceerd (de Franse, de Britse en de Amerikaanse inbegrepen) en heeft samengewerkt met 's werelds meest gereputeerde stylisten, onder wie Joe McKenna, Marie-Amélie Sauvé, Jane How, Edward Enninful en Katie Grand. Rizzo werkt op zijn beurt met de belangrijkste fotografen, aan zowel campagnes als magazineshoots : Steven Klein, David Sims, Steven Meisel en Mert Alas & Marcus Piggott. Vanderperre : "Alles is elkaar op korte tijd opgevolgd. We namen elk een agentschap, werden wereldwijd vertegenwoordigd, met agenten in New York, Parijs, London en Milaan. Daardoor werd de reikwijdte veel groter, de connecties, de klanten, de mogelijkheden. Studio's, assistenten, grotere teams, labs, alles raakte in een stroomversnelling. Het is echt heel vlug gegaan." Rizzo : "In die periode zijn we ook onze carrières los van elkaar beginnen uit te bouwen." Rizzo heeft na Louis Vuitton voor Dolce & Gabbana gewerkt, en daarna bij Jil Sander. De Duitse ontwerpster stond toen, na een eerste geruchtmakend vertrek, opnieuw aan het hoofd van haar eigen merk. "In die periode," zegt Rizzo, "ben ik door meerdere huizen gevraagd, ook door Prada. Het was altijd mijn droom om voor Prada te werken." Hij kwam er ook terecht, na dat seizoen bij Jil Sander. "Mijn eerste opdracht voor hen was de mannenshow van Miu Miu in Milaan. Onmiddellijk daarna hebben ze me naar Tokio en Taipei gestuurd voor lokale Pradashows, en daarna mocht ik de Prada damesshow in Milaan doen. Dat was een grote omschakeling in mijn carrière. Ik was zeer blij dat ik opnieuw vrouwenmode kon doen. Ik ben altijd in beide geïnteresseerd geweest. Intussen heb ik al zes jaar een exclusiviteitscontract met Prada. Ik ben er consultant en stylist voor alle collecties van het huis, de heren- en dameslijnen van Prada en Miu Miu." Toen Raf Simons artistiek directeur werd van Jil Sander (na het tweede vertrek van de Duitse ontwerpster bij haar eigen merk), ontfermden Vanderperre en Rizzo zich over de campagnes van het merk. Ook die werden vaak gekopieerd. "Het geweldige aan die campagnes voor Jil Sander is dat we creatief ver kunnen gaan, dat we kunnen evolueren en experimenteren. Jil Sander is voor ons baanbrekend geweest. Raf is daar heel nauw bij betrokken. We brainstormen met zijn drieën. Wij maken de beelden, we interpreteren zijn visie. Het is een heel bijzondere samenwerking." Rizzo heeft campagnes gedaan voor Prada, Lanvin, Giorgio Armani (denk aan David Beckham in onderbroek), Raf Simons, Donna Karan en Calvin Klein. Vanderperre fotografeerde voor Raf Simons, de mannenlijn van Prada, Dior Homme, Proenza Schouler, en Maison Martin Margiela (de eerste advertentie van het huis, naar aanleiding van een parfumlancering). "Naast die unieke samenwerking bij Jil Sander", zegt Vanderperre, "heb ik ook een langdurige werkrelatie met Givenchy. Ik fotografeer hun mannencampagne en werk sinds twee seizoenen samen met Riccardo Tisci, de artistiek directeur van Givenchy, aan de installatie voor de haute-couturepresentatie. Givenchy is ook het eerste merk dat mij een beautycontract heeft aangeboden. Beauty is een heel andere wereld. Je moet een massa mensen aanspreken. Een modecampagne is een reflectie van de show, een beautycampagne moet meer zijn. Er zijn veel meer parameters." De recentste stijlrevolutie van het duo dateert van november 2009 : een shoot met Miranda Kerr in V. Vanderperre : "Miranda was een van de Victoria's Secret Angels, een bombshell. Je kon daar in high fashion-magazines niet mee werken. De reactie zou onmiddellijk zijn : they're going commercial. Maar ik wou het gewoon doen. Werken met Miranda was een reactie tegen de generatie van modellen met karakterkoppen. Nog voor de publicatie waren de beelden online te zien. Ze werden de eerste dag al miljoenen keren bekeken. Miranda Kerr goes high fashion, in alleen een panty, billen naar de camera gedraaid. Ze was niet langer the girl next door. Die foto is de wereld rondgegaan, ze is in nagenoeg elke tabloid verschenen, op zowat elke blog. Het resultaat is dat je op de catwalks van New York, Milaan en Parijs nu weer volop 'mooie' meisjes ziet, al dan niet uit de stal van Victoria's Secret, met Miranda op kop." "We blijven werken voor de toonaangevende bladen," zegt Vanderperre, "samen en apart. We proberen te blijven vernieuwen, for fashion's sake." Rizzo : " Fashion for fashion's sake, dat is letterlijk wat wij doen. Mode moet veranderen. Mode is alleen fun als je er luchtig mee omgaat. Als je reageert op jezelf." Vanderperre : "Voor elk van de publicaties probeer je een exclusieve beeldtaal te hanteren. Voor Another Magazine kan ik heel artistiek werk maken. Voor V werk ik altijd in een specifieke studiostijl en voor LOVE kan het alle kanten uit, daar krijg ik carte blanche." Rizzo : "We werken sinds kort ook voor W. Dat is the icing on the cake : iedereen droomt ervan om voor dat blad te kunnen werken." Vanderperre : "De laatste tijd doe ik ook veel film. Dat is een nieuwe vorm van communicatie en voor een fotograaf heel opwindend : je kunt met dezelfde esthetiek een nieuwe impact geven aan je werk, experimenteren. Ik tracht met die films een emotie op te roepen, net als met mijn foto's. Naast films die gelinkt zijn aan collecties, zoals die voor Raf Simons en Dior Homme, zijn er ook filmprojecten voor websites van magazines. Kris Van Assche ( artistiek directeur van Dior Homme), ziet die films als een alternatieve vorm van communicatie, bedoeld voor een nieuwe generatie." "Het mooie aan onze carrière, als je het allemaal overloopt," zegt Rizzo, "is dat we op een naïeve, spontane manier, puur emotioneel, zonder nadenken in een wereld zijn gestapt waar we naar opkeken. En we zijn deel gaan uitmaken van die wereld, zonder dat we het eerst zelf beseften. En nu zijn we waar we zijn, en worden we geapprecieerd om wat we doen." DOOR JESSE BROUNSOlivier Rizzo : "Mode moet veranderen. Mode is alleen fun als je er luchtig mee omgaat. Als je reageert op jezelf." Willy Vanderperre : "We waren nog heel naïef. We waren al gelukkig als de beelden gepubliceerd werden." Willy Vanderperre :"Die foto met Miranda Kerr is de wereld rondgegaan, ze is in nagenoeg elke tabloid verschenen, op zowat elke blog."