"Route 66, zo noemen we deze weg van oost naar west", lacht Fernando. Maar dan zonder muziek, denk ik een beetje mistroostig als we het eiland Boavista met de 4x4 doorkruisen, net zoals je een rond brood in het midden doorklieft. Platte kasseien in plaats van asfalt, een vlak land met aan de einders puntige heuvels, een zwart lint door niemandsland. Zoals alle landen is Cabo Verde een cliché : voor de eilandenarchipel, vijfhonderd kilometer voor de kust van Senegal, is dat muziek. Ja, Kaapverdië is de morna, een onbestemde vorm van blues die tot bij ons is overgewaaid door de weemoedige liederen van Cesária Évora.
...