Het is een goede vraag : willen we met Lykke Li over muziek praten ? Het antwoord ligt voor de hand, maar dat is het hem net : het is zo'n cliché ! Lykke Li, die in het echt ook zo heet, moet erom lachen : "Ik begrijp volledig wat je bedoelt. Ik vind het bevrijdend om eens niet over muziek of zelfs maar tegen muziekjournalisten te moeten praten." Even denken we haar te moeten teleurstellen, maar omdat ze onverstoord blijft verder praten en haar opvattingen over muziekjournalisten er niet bepaald genuanceerder op worden, hebben we onze mond maar gehouden.
...

Het is een goede vraag : willen we met Lykke Li over muziek praten ? Het antwoord ligt voor de hand, maar dat is het hem net : het is zo'n cliché ! Lykke Li, die in het echt ook zo heet, moet erom lachen : "Ik begrijp volledig wat je bedoelt. Ik vind het bevrijdend om eens niet over muziek of zelfs maar tegen muziekjournalisten te moeten praten." Even denken we haar te moeten teleurstellen, maar omdat ze onverstoord blijft verder praten en haar opvattingen over muziekjournalisten er niet bepaald genuanceerder op worden, hebben we onze mond maar gehouden. "Meestal stellen muziekjournalisten geen enkele zinnige vraag over muziek", zegt Lykke Li. "Ik heb in mijn leven al meer over mijn jeugd en familie moeten praten dan dat ik de kans heb gekregen om iets over mijn muziek te vertellen. Als het zo zit, dan praat ik nog liever over mode dan over wie mijn zatste nonkel is." Geen zatte nonkels gezien op het lanceringsfeest van Levi's Curve Id in Londen ; wel enkele A-list celebrity's (onder wie Florence Welch en Liam Gallagher), een paar B-listers (van wie de naam ons nu ontsnapt ; het zijn dan ook B-listers) en Bob Geldof, die uiteraard van de buitencategorie is. Geldof kwam er kijken naar het eerste publieke optreden van zijn dochter Pixie - een van de twee andere 'vormen' van de nieuwe Levi's-campagne. En het moet gezegd : het kind kan zingen. Nu nog één goed nummer en het zou nog iets kunnen worden met een van de nakomelingen van Bob. Over goede nummers heeft Lykke Li zich wellicht nooit zorgen moeten maken - haar debuutalbum Youth Novels, dat door het Britse muziekblad NME werd omschreven als " simple but sensational", staat er vol van. Inmiddels werkt ze naarstig aan haar tweede album, "maar daar kan ik nu nog niets zinnigs over zeggen. Het enige wat ik daarover kwijt kan, is dat ik de keuze had tussen een luchtige, vrolijke zomerplaat of een diepe, donkere winterplaat. Het is het tweede geworden." De amper 24-jarige Lykke Li is slechts een van de zovele Zweedse muzikanten die de afgelopen jaren als paddenstoelen uit de grond schoten - "Het zijn er exact 1448", grapt de Scandinavische schone. Het getal is vanzelfsprekend niet helemaal accuraat, maar het lijstje is wel degelijk lang, en kwalitatief is het nog bijzonder sterk ook. The Knife en het daaruit voortgevloeide Fever Ray zijn vermoedelijk de bekendste vaandeldragers van de Zweedse golf, maar daarnaast doen ook Robyn, Miike Snow, jj, Jose Gonzalez, El Perro del mar en uiteraard Lykke Li mee. Wat opvalt, is dat Abba plots heel ver lijkt. Als Zweden in het recente verleden ergens echt in uitblonk, dan was het in de regel kwalitatief hoogstaande pop. Logisch, denkt een mens, want in Zweden krijg je Abba met de paplepel ingegeven. Blijkt het tegendeel waar te zijn. Lykke Li : "Ik heb totaal geen voeling met Abba en ik ken geen enkele Zweed die dat wel heeft." Anders gezegd : de hele wereld luistert naar Abba, behalve de Zweden ? "Serieus," klinkt het oprecht, "luistert de hele wereld naar Abba ? Nee, in Zweden moet je echt al moeite doen om ze te horen. Of het ligt aan mijn vriendenkring, maar dat denk ik niet, eerlijk gezegd." Vanwaar dan die plotse wave van toonaangevende Zweedse bands ? Lykke Li heeft er niet onmiddellijk een verklaring voor, maar na een kleine brainstormsessie komen we uit bij het feit dat Zweden de voorbije decennia naar een soort middenklassemaatschappij is geëvolueerd - zonder extreme armoede of rijkdom. Wie in zo'n klimaat opgroeit en zich daar als puber tegen wil verzetten, kan niet anders dan zich redelijk excentriek te beginnen kleden en gedragen. Het kan verklaren waarom de meeste Zweedse muzikale exportproducten allemaal een gezonde hoek af hebben. "Maar misschien moet je dat nu niet echt als een sociologisch feit in het artikel zetten", voegt de Zweedse popprinses er schoorvoetend aan toe. "Het is niet meer dan een theorie." Klopt, maar wel een goede. Rest de vraag hoe Levi's past in dat excentrieke universum en hoe dat nu precies met die ID Curve zit. "Eerlijk ? Ik zat al weken vast in mijn studio om aan de nieuwe plaat te werken, toen ik de vraag kreeg om aan de Levi's-campagne mee te werken en naar Los Angeles te vliegen voor een shoot met Peter Lindbergh. Los van het feit dat ik die 'vakantie' goed kon gebruiken, is het gewoon de droom van elke vrouw om door Lindbergh gefotografeerd te worden. Zijn werk is iconisch mooi, dus als je de kans krijgt om met hem samen te werken, dan moet je dat doen, ( lacht) voor het nageslacht." Om te eindigen met de ID Curve, 'die echt als gegoten zit.' Voor wie de afgelopen weken met zijn kop in het zand, de wolken of op een ander continent - Antarctica bijvoorbeeld - heeft gezeten : Levi's heeft een nieuwe manier gevonden om de perfect fit aan de vrouw te brengen. Het komt erop neer dat er drie soorten vormen zijn : de slight curve (Lykke Li), de demi curve (Pixie Geldof) en de bold curve (Miss Nine, een Nederlandse deejay waar zelfs wij nog nooit van gehoord hadden). "Met maten hebben die curves niets te maken", zegt Lykke Li, in een - het moet gezegd - perfect strak zittende jeans. "Het zit hem in de taille en heupen." Terwijl we beroepshalve de slight curves van de Zweedse van nog iets dichterbij bestuderen, besluit ze het gesprek met een verhaal over haar fascinatie voor vintage kleren. Over hoe ze er vandaag uitziet als de vriendin van een Texaanse oliebaron in de jaren zeventig en over hoe ze op het podium een tot in de puntjes opgemaakt beest is, terwijl ze thuis niets liever doet dan op haar gemak in de fauteuil naar tv zitten kijken "zonder make-up, vaak zelfs zonder kleren aan". We hebben ons vintage bandje driemaal teruggespoeld om ons ervan te vergewissen dat we niet aan het hallucineren waren, maar het staat er dus wel degelijk zo op. Nee, echt : toffe madam. DOOR BEN VAN ALBOOM