De allerlaatste Amerikaanse rage is het knuffelfeestje. Nou ja, feestje... Tegen betaling van dertig dollar mag je in een groter gemengd gezelschap een drietal uur knuffelen, strelen, masseren. In pyjama welteverstaan, niet bloot. Nee, er komt geen seks aan te pas, dat is de uitdrukkelijke voorwaarde. Erecties worden getolereerd, ze zijn in die omstandigheden natuurlijk, maar er mag niets mee worden gedaan. Het gaat erom dat je liefdevol aangeraakt wordt en de kans krijgt om anderen aan te raken. Geen luxe als je weet hoeveel mensen tegenwoordig alleen leven, vooral in grote steden. Vanuit de States slaat de rage blijkbaar over naar Europese steden.
...

De allerlaatste Amerikaanse rage is het knuffelfeestje. Nou ja, feestje... Tegen betaling van dertig dollar mag je in een groter gemengd gezelschap een drietal uur knuffelen, strelen, masseren. In pyjama welteverstaan, niet bloot. Nee, er komt geen seks aan te pas, dat is de uitdrukkelijke voorwaarde. Erecties worden getolereerd, ze zijn in die omstandigheden natuurlijk, maar er mag niets mee worden gedaan. Het gaat erom dat je liefdevol aangeraakt wordt en de kans krijgt om anderen aan te raken. Geen luxe als je weet hoeveel mensen tegenwoordig alleen leven, vooral in grote steden. Vanuit de States slaat de rage blijkbaar over naar Europese steden. Vreemd lijkt het hoe, precies in het land van de big hug, mensen zo'n behoefte hebben aan een meer intieme vorm van lijfelijk omgaan met elkaar. Blijkbaar stelt al dat gehug toch niet zoveel voor... Niet verbazingwekend dat precies in Amerika zo'n streelfeestje een streng door regels, door geboden en verboden gereguleerde en geïnstitutionaliseerde, quasi intieme omgangsvorm wordt. Mensen zijn ginder bang om elkaar aan te raken in werksituaties bijvoorbeeld, uit angst aangeklaagd te worden voor ongewenst seksueel gedrag. Osgw, herinnert u zich nog de tijd dat toenmalig minister van Arbeid Miet Smet daar zo'n trammelant over maakte ? Hier is dat soort schroom weer wat overgewaaid, maar in de States en in grote internationale organisaties is een arm om een schouder of een aai over de bol nog altijd een groot taboe op kantoren en scholen. Ruud Lubbers kan erover mee spreken. Dat mensen nogal wat remmingen moeten overwinnen om zich in te schrijven voor zo'n gereglementeerd knuffelfeestje, verbaast mij niks. Ook hier zou dat zo zijn, denk ik. Ik ben zelf een nogal tactiel wezen en het gebeurt wel meer dat mensen - vooral mannen - verstijven als je ze eens goed wilt vastpakken of een zoen wilt geven. Behalve dan die ene vriend die zich in tantraseks verdiept heeft. Als je iemand, voor je eraan begint, moet uitleggen dat je er niks seksueels mee bedoelt, is de lol er op voorhand al af. Laat maar, dan is het niet aan hem of haar besteed. Die aanrakingsangst gaat soms ver. Op een kerkelijke begrafenis zag ik onlangs de vredeskus - wat ik altijd een mooi, zinvol gebaar vond - tot mijn verbazing gereduceerd tot een handdruk. Wat is er formeler dan een handdruk ? Bij een handdruk kun je een mens zo ver van je weg houden als je wilt. Twee armlengten scheppen een zee van afstand tussen mensen en die handen die elkaar raken vormen niet altijd een brug. Het minst leuke aan alleen leven is precies dat gemis van aanrakingen. Een arm om je schouder, een warm lijf om tegenaan te kruipen, een hand in je nek, op de momenten dat je er het meeste behoefte aan hebt. Als de massage- en wellness-sector zo goed draait, heeft dat zeker met dat alomtegenwoordige gemis te maken. Onlangs gaven kennissen die op bezoek kwamen me een massagebeurt cadeau. Ik vond dat bijzonder attent. Eigenlijk ontroerde het me dat ze, toen we samen op reis waren, zo goed op mij hadden gelet, dat ze wel wisten hoeveel ik over heb voor zo'n verwenbeurt door een paar zachte en bekwame handen, waar ook op de wereld. Ach ja, misschien is dat knuffelfeestje wel een goed alternatief. Want vaak is een massagebeurt in een veeleer klinische omgeving toch ook iets heel onpersoonlijks. Het zou toch gewoon moeten kunnen dat je spontaan iemand omhelst, zonder dat je het gevoel krijgt dat je een faux pas maakt ? De lichamelijke afstandelijkheid tussen mensen zegt veel over de regerende angst. Het was Dustin Hofmann die onlangs in een interview zei dat mensen misschien wat makkelijker vredevol zouden kunnen samenleven als ze elkaar wat meer besnuffelden, net als honden die op die manier met elkaar kennismaken en vrede sluiten. Dat vind ik absoluut geen fout idee. Reacties : tessa.vermeiren@knack.be www.weekend.be Op de site van Weekend Knack ontdekt u wat u op tafel kunt zetten, waar u uw vakantie kunt doorbrengen, wat u in uw kleerkast moet hebben, hoe u uw huis renoveert... En u kunt er ook uw mening kwijt.Tessa Vermeiren