Chris Rossaert
...

Chris RossaertHij noemt me nog altijd "Zusje", al had ik al stemrecht toen hij nog die magere tiener was met pukkels en grote oren. De pukkels hebben plaats gemaakt voor diepe lachrimpels, alleen die oren blijven een bron voor plagerijen. Bijna een jaar geleden vierde Chris zijn dertigste verjaardag met een fuif waarbij de cocktails werden geserveerd in waterpistooltjes. Elke dronk - pistool in de mond en de trekker overhalen - leek een zelfmoordact, maar eigenlijk was het een startschot voor een jaar van grote omwentelingen."Mijn vriendin en ik hebben voor een kindje gekozen en een eigen woonst gekocht. Ik besefte dat het geen zin had om die beslissing - wel of niet kinderen krijgen - te blijven uitstellen, je kunt toch nooit vooraf weten hoe het zal zijn. Tot voor kort had ik het gevoel dat ik dingen zou moeten opgeven als er kinderen kwamen. Nu denk ik dat ze een verrijking kunnen zijn. Als je 20 bent, wil je je ontplooien, je wilt alles onder controle hebben, je vrij kunnen voelen. Dag en nacht uitgaan: dat heb ik wel gehad, nu hoeft dat niet meer zo nodig. Ik heb altijd gezegd dat ik niet voor mijn 30ste aan kinderen wilde beginnen omdat ik eerst voor stabiliteit wilde zorgen in mijn leven. Maar uiteindelijk besef je dat de zaken nooit helemaal zijn zoals je ze wilt hebben, en dat dat ook niet hoeft. Nu denk ik gewoon: zo'n kindje kan nog tien keer meer fun zijn. Of het een rol heeft gespeeld dat mijn broer dit jaar een kind heeft gekregen? Absoluut! Nu merk ik hoe leuk zo'n klein kindje kan zijn. Ik merk dat iedereen in mijn omgeving wat aarzelt. Dat heeft te maken met de manier waarop we tegen het leven aankijken. Het leven heeft zo enorm veel facetten. Die moet je allemaal verkennen, op je 20ste is het te vroeg voor huisje-tuintje-kindje. Maar: ooit moet je ophouden met alles te beredeneren, de keuze maken en ervoor gaan.Inge en ik zijn nu zeven jaar samen, maar neen, voor het ogenblik denk ik niet aan trouwen. Ik heb te veel het gevoel dat trouwen gebaseerd is op een verraderlijk ideaalbeeld. Het heeft iets vals. Ik heb geen zin in schone schijn. Als ik bij Inge blijf, is dat omdat ik haar heel graag zie en ik hoop dat het tussen ons zo lang mogelijk kan blijven duren. Een relatie is iets wat zich elke dag opnieuw afspeelt. Je moet elkaar blijven boeien, blijven verleiden. Die verleiding, die spanning die er soms is tussen twee mensen, zonder dat daar noodzakelijk verder iets moet zijn, dat is prettig. Ik denk dat je er altijd wel behoefte aan hebt om te weten dat je nog aandacht krijgt van het andere geslacht. Ik vind het fijn om te merken dat ik iemand kan beroeren. Gewoon door met iemand een grapje te maken in de winkel, dat soort dingen. Ja, Inge denkt daar net hetzelfde over, hoop ik. Nee, ik heb niet het gevoel dat mijn kledingstijl moet veranderen omdat ik ouder word. Natuurlijk draag ik datgene waar ik me goed in voel en wat ik mooi vind, wie niet? Maar ik ben geen pak-en-das-man. Ik hecht meer belang aan de manier waarop mensen met elkaar omgaan. Ik hou van natuurlijkheid." Hoe kijkt de 30-jarige aan tegen lijf en leden? Die zwembandjes, bijvoorbeeld? "Nee, ik vind niet dat mij dat matuurder maakt en ook niet mooier. Leg ik me erbij neer? Nee. Doe ik er wat aan? Nee. Zou ik er iets aan moeten doen? Wellicht wel. Maar ik denk dat ik er zelf het minst problemen mee heb. Ach, ik kan zeggen dat die recente gewichtstoename deel uitmaakt van het ouder en wijzer worden. Het vervelende eraan is dat je je toch jong en dynamisch wilt blijven voelen, dat je nog tot alles in staat wilt zijn. Als ik bedenk wat ik op mijn 70ste nog wil doen, tja, dan moet ik dringend aan mijn conditie werken. Iedereen zal het belangrijk vinden om er aantrekkelijk uit te zien. Maar dat is zo relatief, 'aantrekkelijk' betekent voor iedereen iets anders. In de media wordt ons voortdurend dat beeld van mooie mensen voorgespiegeld, maar zo zit de echte wereld niet in elkaar. Aantrekkelijk zijn heeft meer met je totale persoonlijkheid te maken. Als je je goed voelt in je vel vertaalt zich dat in hoe je bij de anderen overkomt. Ik heb het gevoel dat mensen mij nu ernstiger nemen dan vroeger. Ik merk dat vooral op professioneel gebied. Tot nu toe werkte ik hoofdzakelijk in opdracht van architectenbureaus. Dit jaar heb ik mijn eerste grote project onder eigen naam. Ik vermoed dat het iets psychologisch is: ik heb de indruk dat ik mensen nu meer vertrouwen inboezem, dat ik matuurder overkom. Ook al heb ik zelf niet het gevoel dat er iets veranderd is."Isabelle Rossaert