Heerlijk ding aangeschaft : zo'n ouderwets scheermes. Niet het veiligheidsmesje dat onze vaders gebruikten. Neenee, the real stuff, met een vlijmscherpe snede en een fraai houten heft. Als je het in zijn volle lengte ziet, doet het je denken aan lugubere moordpartijen in zwart-wit. Maar het is een mooi voorwerp, prachtig in zijn eenvoud en gestroomlijnd op een manier die bijna sexy is. Zo'n ding dat je wilt strelen, liefst als het dichtgeklapt is. Zoals wel meer wonderen van design is het geïnspireerd op de natuur. Daar heb je de gestreepte scheermesvis ofte Aeoliscus strigatus, die qua vorm als twee druppels water op mijn moordwerktuig lijkt.
...

Heerlijk ding aangeschaft : zo'n ouderwets scheermes. Niet het veiligheidsmesje dat onze vaders gebruikten. Neenee, the real stuff, met een vlijmscherpe snede en een fraai houten heft. Als je het in zijn volle lengte ziet, doet het je denken aan lugubere moordpartijen in zwart-wit. Maar het is een mooi voorwerp, prachtig in zijn eenvoud en gestroomlijnd op een manier die bijna sexy is. Zo'n ding dat je wilt strelen, liefst als het dichtgeklapt is. Zoals wel meer wonderen van design is het geïnspireerd op de natuur. Daar heb je de gestreepte scheermesvis ofte Aeoliscus strigatus, die qua vorm als twee druppels water op mijn moordwerktuig lijkt. Mannen met knevels en zorgvuldig geknoopte dassen waren het die destijds zo'n scheermes hanteerden. In achterkeukens, boven gootstenen in geelbruin mozaïek, stonden ze zich het baardhaar van het gezicht te schrapen, met een blik alsof het een staatszaak betrof. Eerst werd het mes aangezet, op een leren broeksriem waarvan het uiteinde aan een deurkruk was vastgemaakt. Met brede halen trokken ze het lemmet dan over die riem, die soms ingesmeerd werd met een mengsel van slaolie en as van verbrande kurk. Wat ik fantastisch vind aan zo'n scheermes, is de eenvoud ervan. WYSIWYG : een houten heft en blank staal, niks meer en niks min. Geen snufjes of pop-ups, geen knopjes of bugs. Eenvoudig wil echter niet zeggen : goedkoop. Als je kwaliteit wilt, ben je al gauw evenveel euro's kwijt als voor een paar kilo wegwerpmesjes. Maar dat heb ik er graag voor over. Het hete water, de damp, de draaiende bewegingen van kwast over scheerzeep tot er een romige massa ontstaat... Het heeft zoveel sfeer, meneer. Het kon weggeroofd zijn uit de hotelkamer van Livingstone of Lord Carnavon. De traagheid, dàt is, geloof ik, waar ik bovenal naar zoek. De deugdelijkheid van de dingen. Je waant je in stressloze tijden, een hele scheerbeurt lang. Stressloos, hoewel. Mijn hart gaat sneller kloppen als ik het matglanzende lemmet voor het eerst op mijn keel zet. Ik zie al een diepe jaap verschijnen en gutsend bloed, donker als cola. Voorzichtig laat ik het mes over mijn wangen glijden, al is glijden veel gezegd. Het voelt meer als stuiteren. Als een wortel die geraspt wordt met een veel te bot mes. "Het lemmet moet ten opzichte van de huid in een hoek staan van dertig graden", heeft de man van de winkel gezegd. In wiskunde was ik helaas nooit een kei. Je hebt er een vaste hand voor nodig, zoveel is zeker. De wangen, dat gaat nog, maar de lippen en vooral het snotgootje zijn andere koek. Ik durf daar niet vermetel overheen te gaan. Mijn huid trekt en brandt maar ik sta nog vol stoppels. In arren moede grijp ik ten slotte naar een wegwerpmesje van Bic, en haal daarmee o zo vlot het resterende baardhaar weg. In mijn hals zit een bloedvlek. Het voelt alsof ik mijn opperhuid mee heb weggeschoren. Bij het besprenkelen met aftershave : de naalden van 10.000 voodoopopjes. Soms begrijp je op slag waarom dingen in een ver verleden in onbruik zijn geraakt. Maar ik ben koppig. Ik geef het niet op. Ik voel de drang om tot in zijn finesses de werking van dat voorwerp te doorgronden, dat mij als kind al biologeerde. Waar leer je zoiets tegenwoordig ? Ik denk dat je op het internet gemakkelijker informatie vindt om een bom in elkaar te zetten dan om je fatsoenlijk te scheren met zo'n voorwerelds apparaat. In afwachting van de volgende poging heb ik mij in dezelfde winkel een indrukwekkende wetsteen gekocht die in een houten schrijntje ligt dat met leder is bekleed. En een blok aluin. "Calme le feu du rasoir", staat er op het doosje. Het is dus niet abnormaal als het brandt. Waarom deze zelfkwelling, vraag ik mij af. Ze moet, op mijn bescheiden niveau dan, dezelfde drijfveer hebben die anderen bergen doet beklimmen of dominosteentjes achter elkaar doet zetten in de langste ketting ooit. Diep in mij heeft zich blijkbaar een dwaze gedachte verankerd : dan pas zal ik helemaal groot zijn, als ik met dat griezelig alaam mijn kin zo glad kan scheren als een babykont. Reacties : jp.mulders@skynet.beJean-Paul Mulders