Alsof het vanzelf ging. Toen mijn oudste zus An viool begon te spelen, stak ze mij aan. Ik wou wél een groter instrument, met een warmer timbre. De cello dus. Ik bleek talent te bezitten en voor ik het wist, zat ik op het conservatorium. Pas achteraf zie je het parcours dat je hebt afgelegd en de ondersteuning waarop je kon rekenen. Wellicht is het uit dankbaarheid voor de kansen die ik kreeg dat ik er nu als festivaldirecteur mee voor wil zorgen dat jonge talenten een groeiproces aangeboden krijgen dat hun toestaat om al eens tegen een muur te lopen. We gunnen jonge mensen te weinig ruimte om te experimenteren.
...

Alsof het vanzelf ging. Toen mijn oudste zus An viool begon te spelen, stak ze mij aan. Ik wou wél een groter instrument, met een warmer timbre. De cello dus. Ik bleek talent te bezitten en voor ik het wist, zat ik op het conservatorium. Pas achteraf zie je het parcours dat je hebt afgelegd en de ondersteuning waarop je kon rekenen. Wellicht is het uit dankbaarheid voor de kansen die ik kreeg dat ik er nu als festivaldirecteur mee voor wil zorgen dat jonge talenten een groeiproces aangeboden krijgen dat hun toestaat om al eens tegen een muur te lopen. We gunnen jonge mensen te weinig ruimte om te experimenteren. Altijd blijf ik diplomatisch. Als er op school met een leerkracht onderhandeld moest worden, stuurden ze mij erop af. Al snel bleek dat onderhandelen en organiseren me lag. De business die achter de muziekwereld schuilt, heeft me ook altijd gefascineerd. Dat was al zo bij het SimoensTrio. De vraag om bij het orkest Casco Phil het management op mij te nemen, vloeide daaruit voort. De artistieke leiding van het Gent Festival van Vlaanderen is daar dan weer een logisch vervolg op. Bij een ensemble zit je op een trein die moet blijven bollen, hier kan ik elk jaar, vertrekkend van een wit blad, een hoofdstuk toevoegen aan het verhaal dat we samen schrijven. Je krijgt op de fiets een zot idee - bijvoorbeeld voor een OdeGand Ouverture op het water - en vervolgens draagt iedereen van het team zijn steentje bij om dat geboren te laten worden. Goed is niet goed genoeg. Als je professioneel iets wilt bereiken, kun je maar beter naar excellentie streven. Als artistiek directeur profiteer ik van de discipline die ik als muzikant ontwikkelde. Ik kon een hele avond op mijn kamer zitten oefenen om die ene noot perfect te krijgen. Ik kijk altijd naar wat nog beter kan. Muziek verbindt en maakt de wereld beter. Met het Gent Festival van Vlaanderen startten we het educatieve project Studio Story, dat elke maandagavond kinderen uit Gentse multiculturele wijken opvangt. We nemen hen bijvoorbeeld mee naar de opera of naar de beiaard in het belfort. Of ze krijgen gitaarles. Telkens een ander muzikaal verhaal, waar ze nadien zelf mee aan de slag gaan. Het gaat om twintig kinderen van verschillende nationaliteiten - een afspiegeling van de maatschappij. Ze stellen zich geen vragen over cultuurverschillen, ze vinden elkaar in de muziek. Waarom instrumentenlessen niet voluit integreren in het dagonderwijs? Ik was vorig jaar op Tomorrowland, toen daar het Nationaal Orkest optrad. 'Wow! Ik heb nooit eerder een viool en een trompet samen gehoord', hoorde ik een dertigjarige gast vol bewondering zeggen. Hij kreeg daar de revelatie van zijn leven. Laat ons al veel vroeger, via het onderwijs, zaadjes bij de mensen planten en hun kansen geven om hun muzikaal talent te ontdekken. In mijn koffer zitten standaard mijn hoge hakken én mijn wandelschoenen. Constant creatief zijn is bijzonder leuk, maar ook belastend. Op een gegeven moment voel je dat je op je limiet zit en moet je even op de rem gaan staan. Als ik ergens tussendoor een kans zie, maak ik een wandeling. Dat maakt mijn hoofd leeg. Zo probeer ik een evenwicht te vinden tussen mijn creatieve gretigheid en de nood aan mentale rust. Go with the flow. Ik ben gelukkig in mijn huidige job als artistieke festivaldirecteur. Wat de verre toekomst brengt, zullen we dan wel zien. Ik hou er niet van plannen te maken. Had ik over alles gigantisch nagedacht, ik zou niet staan waar ik vandaag sta. Ik zou misschien bang zijn geweest om op mijn achttiende naar het conservatorium te gaan, twijfelend aan de carrièrekansen. Uiteraard moet je keuzes maken in het leven, maar veel is afhankelijk van wat je pad kruist. gentfestival.be