Single-activisme

'Wie alleen woont, mag naast zijn knuffelcontact nog een tweede persoon uitnodigen in huis.' Het leek een doodgewoon zinnetje op een persconferentie na alweer een Overlegcomité. Maar voor alleenwoners was het bijna revolutionair om te horen. Ze zijn met veel, de alleenwonenden. In België gaat het om zo'n 2 miljoen mensen. Maar omdat daar zowel je pas afgestudeerde nichtje als je vader die weduwnaar is in zit, was het tot voor kort een bijna onzichtbare groep waar amper rekening mee gehouden werd. Bij de eerste lockdown in maart 2020 kwam er protest. Vergeet ons niet, want wij vallen uit alle bubbels, was de noodkreet. En ook: laat ons alsjeblieft knuffelen. En dus kwamen er speciale maatregelen.
...

'Wie alleen woont, mag naast zijn knuffelcontact nog een tweede persoon uitnodigen in huis.' Het leek een doodgewoon zinnetje op een persconferentie na alweer een Overlegcomité. Maar voor alleenwoners was het bijna revolutionair om te horen. Ze zijn met veel, de alleenwonenden. In België gaat het om zo'n 2 miljoen mensen. Maar omdat daar zowel je pas afgestudeerde nichtje als je vader die weduwnaar is in zit, was het tot voor kort een bijna onzichtbare groep waar amper rekening mee gehouden werd. Bij de eerste lockdown in maart 2020 kwam er protest. Vergeet ons niet, want wij vallen uit alle bubbels, was de noodkreet. En ook: laat ons alsjeblieft knuffelen. En dus kwamen er speciale maatregelen. Nu roert er zich al een tijdje een single-positive-movement. Toen Emma Watson zichzelf in december 2019 in Vogue self-partnered noemde werd er nog stevig gegniffeld, maar uit onderzoek van Tinder blijkt dat 72% van de millennials er bewust voor kiest om een tijdje single te zijn. En dus verdwijnt tergend langzaam het zielige stigma, en wordt alleen wonen gewoon iets wat we allemaal wel eens een tijdje doen. Daarom dat afhaalmaaltijden zelfs in gourmetzaken vandaag gewoon voor één kunnen en dat ook éénpersoonskamers in boetiekhotels mooi ingericht worden. Supermarkten en bouwondernemers cateren voor alleenwoners, en Nigella Lawson bakt in haar recentste kookboek met bijhorende reeks op BBC zelfs twee (2, inderdaad) exquise chocoladekoekjes die ze Mine All Mine doopte en helemaal alleen opeet. Of je er nu bewust zelf voor kiest of niet, in 2021 willen we van ons leven alleen ook een fijn leven maken. En als de mensen om ons heen - of de beleidsmakers die de regels bepalen - nog niet mee zijn, dan zullen we hen klaar en duidelijk laten weten wat we daarvan vinden.Niet dat we voor 2020 nog niet massaal digitaal gingen. Maar in 2021 zien we een opvallende versnelling. Vandaag zit zelfs je 85-jarige grootmama op zoom, goochelen leerkrachten en hun leerlingen met allerlei platforms en hebben winkels die daarvoor gewoon een website hadden nu allemaal een webshop. De kotblijfcoronacrisis heeft voor een acceleratie gezorgd waar we anders nog jaren over gedaan zouden hebben. Een e-peritief is uiteraard niet zo leuk als een aperitief, maar het heeft ons wel geleerd dat een ouderavond of een korte werkbespreking eventueel ook via de computer kunnen. Waar we in 2021 over gaan nadenken, is wat we nog live gaan doen, en wat prima via de computer kan. Het gaat daarbij niet alleen over of/of, maar ook over en/en. We volgen die creatief-schrijven cursus aan de andere kant van het land - of misschien aan de andere kant van de wereld - nu gewoon online, we blijven tickets kopen voor gestreamde lezingen en swingen in de woonkamer mee met de virtuele performances van onze favoriete artiesten. Iets als de corona-app leert ons wennen aan andere gezondheidsapplicaties die cholesterol- en suikerwaarden, bloeddruk en medicatie meten en aansturen.Anemone Valcke die van een drukke straat een heerlijk Bos+ binnenwandelt, het was afgelopen jaar een van de meest gesmaakte reclamecampagnes. En wij waren allemaal een beetje Anemone, vorig jaar, ontsnappend uit ons kot in onze tuin, als we die hadden, of in de natuur tout court. We zochten massaal het doorkijkkerkje in Borgloon op, fietsen door het water in Limburg en zorgden er voor dat je in sommige parken en bossen op de koppen kon lopen als was het de Meir op een koopzondagboulevard. Nu de aperitief-op-afstand in het park en wandel-dates onze liefde voor het buitenleven weer aangewakkerd hebben, beseffen we wat tijd in het groen kan doen. Natuurdomeinen waar we amper van wisten dat ze bestonden, maar die gewoon om de hoek bleken te liggen, zullen op onze weekendplanning blijven staan, avontuurlijke uitstappen en zelfs hele vakanties in het groen. De vraag is of onze nieuw-gevonden of toegenomen liefde voor de natuur zich ook zal vertalen in respect en de nood voor behoud ervan. Zal de betonstop dan toch bijval krijgen, gaan we weer in klimaatstaking op vrijdag en vervangen we massaal onze verharde oprit door bodembedekkers en gras?Haat voor ons lichaam, het is iets waar vrouwen en steeds vaker ook mannen doodgewoon mee opgroeien en tot hun eigen ergernis ook mee oud worden. Zesjarige meisjes die over dikke billen klagen, sprietige tienerjongens die aan de gewichten gaan om spieren te kweken, opa's die haartransplantaties willen en oma's die hun face laten liften: tevredenheid is uitzonderlijk als het over ons lijf gaat. De laatste jaren probeerde body-positivity een tegenreactie te zijn, door radicale zelfliefde te prediken. Denk Lizzo en Dove. Maar dat is op zich natuurlijk best vermoeiend, en ook niet altijd realistisch. Je kunt het dan wel geen ramp vinden dat je een grote blubberbuik hebt, je hoeft er nog niet diep van te houden. En dus zullen we in 2021 de opkomst van body-neutraliteit zien. Geen haat of liefde, maar gewoon zijn. Niet echt stilstaan bij je lichaam en hoe het eruitziet, je zelfwaarde niet laten afhangen van je uiterlijk, en je zelfvertrouwen niet baseren op hoe goed jij vindt dat je eruitziet. Zo goed als onmogelijk in onze wereld, die nog altijd geobsedeerd is door hoe we eruitzien? Misschien, maar in 2021 gaan we het in elk geval proberen.Jaja, denk je nu, uiteraard werken we flexibel. Dat deden we al voor de coronacrisis. En bij de eerste lockdown voorspelden trendwatchers dat iedereen die op een kantoor werkt - toch ongeveer 50 procent van de werkende Belgen - dat in de toekomst veel minder zouden doen. Thuiswerken zou het nieuwe normaal worden, en de prijs van kantoorruimtes zou in elkaar zakken, omdat we er veel minder van zouden nodig hebben. Files zouden verdwijnen, de werk-leven-balans zou eindelijk in balans zijn en die in te richten thuisbureaus zou meubelontwerpers en techneuten naar grote hoogtes stuwen. 2021 is het jaar waarin we een nieuw werk-normaal zoeken, en thuiswerk zal daar waarschijnlijk deel van uit maken. Maar of het de norm wordt? Twijfelachtig. De Nationale Bank doet al de hele crisis onderzoek (de EMRG-enquête) naar hoe het met de Belgische bedrijven gaat, en uit die van december blijkt dat 10 procent van de meewerkende bedrijven vindt dat de thuiswerken een sterk negatieve invloed heeft op de productiviteit, en nog eens 36 procent heeft het over ene licht negatieve impact. Amper 9 procent ziet een positieve impact. Dat verschilt uiteraard van sector tot sector, vastgoed verkopen is moeilijker van thuis uit dan administratieve of communicatietaken. Maar ook werknemers zelf merken dat bepaalde taken vlotter gaan van in het thuisbureau, maar dat vergaderingen, overleg en doodgewoon sociaal contact een stuk moeilijker zijn. 2021 wordt het jaar dat we kritisch kijken naar wat efficiënt is en wat niet werkt op het (thuis)werk.