We legden samen niet de gemakkelijkste, wel de moedigste weg af', vertelt Jenny. 'Wanneer het moeilijker ging, gaven we niet op, maar gingen we erdoor.'

'Communicatie was daarbij essentieel', zegt Ali. 'Door te praten raakten we bijvoorbeeld door de gespannen jaren toen we samen een Grieks restaurant runden. We werkten bijna 7 op 7, maar de meeste moeite hadden we met de mentaliteit in de streek waar we toen woonden. Die was niet zo open-minded, iets wat wij net wél zijn.'

'We misten ons internationale leven', gaat zij verder. 'Dertien jaar hebben Ali en ik samen in het buitenland gewoond en gewerkt, als reisleiders. Toen ik in 2002 op Djerba arriveerde als zijn nieuwe, onervaren collega, was mijn koffer niet aangekomen. Door erop te wachten, miste ik de bus naar het hotel, maar Ali bood aan mij te brengen en 's avonds samen te gaan eten. Al snel voelde het alsof ik hem al eeuwenlang kende.'

'Ik viel voor haar temperament. Ze is geen meeloper', zegt hij. 'Tegelijk biedt ze geborgenheid. Daarom wist ik dat ze op een dag een goede moeder zou zijn.'

'Ali is een enorm betrokken papa voor ons pasgeboren zoontje Feres', vertelt zij. 'Achteraf bekeken vind ik het geen toeval dat mijn koffer te laat was. Ik móést Ali tegenkomen.'

'Onze liefde was meant to be', bevestigt hij. 'We zijn ervan overtuigd dat er hogere krachten spelen. We geloven ook in de wet van de aantrekking: als je goed in de wereld staat, kom je vanzelf goede mensen tegen. Dat zullen we ook leren aan Feres.'

Ze knikt. 'Hij zal alleszins thuis zien waar het om gaat: respect, liefde en altijd je hart volgen.'