Hoe en waar ontspan je?

Dirk De Wachter: 'Wellnesscentra en vakantieresorts zijn niets voor mij: ik ben nergens ter wereld zo op mijn gemak als thuis, omgeven door mijn geliefde, mijn boeken en mijn muziek. Ik ging ook tijdens de lockdowns nog vaak naar het Universitair Psychiatrisch Centrum KU Leuven, maar op zich zou ik het prima vinden om wat meer thuis te werken - onze woning is groot genoeg om elkaar niet voor de voeten te lopen. Sowieso doe ik het grootste deel van mijn lees- en schrijfwerk al thuis, waardoor ik alles goed kan doseren.'

Hoe ga je om met de voortdurende stroom aan slecht nieuws en de sombere vooruitzichten?

'Een beetje zoals met alles in het leven: vanuit mijn wetenschappelijke achtergrond probeer ik zo nuchter mogelijk naar de feiten te kijken. Ja, er zijn beperkingen en daar hou ik me ook aan, maar tegelijk is er zoveel dat wél mag. We kunnen buitenkomen, mensen zien en contact houden met elkaar - voorlopig kunnen we zelfs nog op restaurant gaan. De kankerdiagnose die ik vorige zomer kreeg, benader ik op dezelfde manier: ik ontken de realiteit niet, maar ik probeer te focussen op alles wat ik wel kan, in plaats van in een hoekje te zitten treuren en zagen. Het helpt dat ik ondertussen een aardig stukje van de wereld gezien heb en besef hoe ongelofelijk goed we het hier hebben. Ons leven is momenteel beknot, maar dat stelt niets voor tegenover de miserie waar driekwart van de wereldbevolking elke dag mee te maken heeft.'

Welke plek is voor jou het summum van rust?

'Ik had vorig jaar de eer en het genoegen om een driedelige podcast over zingeving, ecologie en architectuur te maken in de Abdij van Park in Leuven. Die site ligt me nauw aan het hart. Omdat je er uitgebreid kunt wandelen en fietsen in de ongerepte natuur, maar ook omwille van het mooie historische klooster en het museum voor religie, kunst en cultuur in de abdijruimtes. Bovendien is er een begraafplaats, een oase van rust waar sinds 2015 ook mijn goede vriend Samuel IJsseling (Nederlands filosoof, red.) begraven ligt. Die combinatie van natuur, cultuur en geschiedenis en een stilteplek maakt van de Abdij van Park echt een aanrader. Als je ergens los kunt komen van ons jachtige levensritme en de waan van de dag, dan is het wel daar.'

Waarvoor ben je dankbaar in het leven?

'Voor de liefdevolle relaties in mijn leven, te beginnen met de genegenheid en waardering die ik als kind thuis ontving. Als psychiater weet ik maar al te goed hoe cruciaal dat is voor mensen. Relationeel goed verbonden zijn, kunnen terugvallen op je naasten en anderen bij tegenslagen: dat is een enorm belangrijke basis in het leven. Daarnaast geniet ik er enorm van om mijn kleinkind van 15 maanden bezig te zien. De eerste levensjaren van mijn eigen kinderen waren ook een prachtige ervaring, maar toen wogen mijn eigen verantwoordelijkheid en de combinatie met mijn werkleven veel zwaarder. Het grootouderschap daarentegen is gewoon genieten, met minder zorgen. Tot slot put ik veel voldoening uit de wetenschap dat mijn kinderen op eigen benen staan, dat mijn vrouw en ik onze taak volbracht hebben. Hun aanwezigheid mogen ervaren zonder echt nodig te zijn - dat is een fijne levensfase.'

Hoe en waar ontspan je?Dirk De Wachter: 'Wellnesscentra en vakantieresorts zijn niets voor mij: ik ben nergens ter wereld zo op mijn gemak als thuis, omgeven door mijn geliefde, mijn boeken en mijn muziek. Ik ging ook tijdens de lockdowns nog vaak naar het Universitair Psychiatrisch Centrum KU Leuven, maar op zich zou ik het prima vinden om wat meer thuis te werken - onze woning is groot genoeg om elkaar niet voor de voeten te lopen. Sowieso doe ik het grootste deel van mijn lees- en schrijfwerk al thuis, waardoor ik alles goed kan doseren.'Hoe ga je om met de voortdurende stroom aan slecht nieuws en de sombere vooruitzichten?'Een beetje zoals met alles in het leven: vanuit mijn wetenschappelijke achtergrond probeer ik zo nuchter mogelijk naar de feiten te kijken. Ja, er zijn beperkingen en daar hou ik me ook aan, maar tegelijk is er zoveel dat wél mag. We kunnen buitenkomen, mensen zien en contact houden met elkaar - voorlopig kunnen we zelfs nog op restaurant gaan. De kankerdiagnose die ik vorige zomer kreeg, benader ik op dezelfde manier: ik ontken de realiteit niet, maar ik probeer te focussen op alles wat ik wel kan, in plaats van in een hoekje te zitten treuren en zagen. Het helpt dat ik ondertussen een aardig stukje van de wereld gezien heb en besef hoe ongelofelijk goed we het hier hebben. Ons leven is momenteel beknot, maar dat stelt niets voor tegenover de miserie waar driekwart van de wereldbevolking elke dag mee te maken heeft.'Welke plek is voor jou het summum van rust?'Ik had vorig jaar de eer en het genoegen om een driedelige podcast over zingeving, ecologie en architectuur te maken in de Abdij van Park in Leuven. Die site ligt me nauw aan het hart. Omdat je er uitgebreid kunt wandelen en fietsen in de ongerepte natuur, maar ook omwille van het mooie historische klooster en het museum voor religie, kunst en cultuur in de abdijruimtes. Bovendien is er een begraafplaats, een oase van rust waar sinds 2015 ook mijn goede vriend Samuel IJsseling (Nederlands filosoof, red.) begraven ligt. Die combinatie van natuur, cultuur en geschiedenis en een stilteplek maakt van de Abdij van Park echt een aanrader. Als je ergens los kunt komen van ons jachtige levensritme en de waan van de dag, dan is het wel daar.'Waarvoor ben je dankbaar in het leven?'Voor de liefdevolle relaties in mijn leven, te beginnen met de genegenheid en waardering die ik als kind thuis ontving. Als psychiater weet ik maar al te goed hoe cruciaal dat is voor mensen. Relationeel goed verbonden zijn, kunnen terugvallen op je naasten en anderen bij tegenslagen: dat is een enorm belangrijke basis in het leven. Daarnaast geniet ik er enorm van om mijn kleinkind van 15 maanden bezig te zien. De eerste levensjaren van mijn eigen kinderen waren ook een prachtige ervaring, maar toen wogen mijn eigen verantwoordelijkheid en de combinatie met mijn werkleven veel zwaarder. Het grootouderschap daarentegen is gewoon genieten, met minder zorgen. Tot slot put ik veel voldoening uit de wetenschap dat mijn kinderen op eigen benen staan, dat mijn vrouw en ik onze taak volbracht hebben. Hun aanwezigheid mogen ervaren zonder echt nodig te zijn - dat is een fijne levensfase.'