'De eerste keer dat ik vrouwenkleren en make-up droeg, voelde ik mij heel ongemakkelijk. Het was raar om mezelf in de spiegel te zien. Oei, dacht ik, ben ik dit wel? Dit is niet juist. Deels was dat de invloed van de maatschappij: een man die vrouwenkleren draagt, dat hoort niet. Zoveel vrouwen kleden zich dagelijks mannelijk en daar komt amper commentaar op. Dat vinden we geen probleem, omdat mannen als sterk en dominant gezien worden. Over mannen die zich als vrouwen kleden doen we denigrerend, omdat vrouwen als zwakker bestempeld worden. Die foute opvatting leeft zeer hardnekkig in ons onderbewustzijn en het vraagt veel kracht om je daartegen te verzetten.
...

'De eerste keer dat ik vrouwenkleren en make-up droeg, voelde ik mij heel ongemakkelijk. Het was raar om mezelf in de spiegel te zien. Oei, dacht ik, ben ik dit wel? Dit is niet juist. Deels was dat de invloed van de maatschappij: een man die vrouwenkleren draagt, dat hoort niet. Zoveel vrouwen kleden zich dagelijks mannelijk en daar komt amper commentaar op. Dat vinden we geen probleem, omdat mannen als sterk en dominant gezien worden. Over mannen die zich als vrouwen kleden doen we denigrerend, omdat vrouwen als zwakker bestempeld worden. Die foute opvatting leeft zeer hardnekkig in ons onderbewustzijn en het vraagt veel kracht om je daartegen te verzetten. De twaalfjarige Theo zou een heel andere mening hebben over waar ik nu mee bezig ben. (lacht) Op die leeftijd vond ik travestie en drag verschrikkelijk en zelfs vulgair. Ik was een verlegen puber en erg onzeker over mezelf, mijn seksuele geaardheid en gender. Ik had altijd het gevoel dat ik mij niet zoals andere jongens gedroeg, maar bij de meisjes hoorde ik ook niet helemaal thuis. Ik viel tussen beide groepen in, zonder dat ik de juiste woorden had om dat te omschrijven. Op mijn vijftiende raakte ik bevriend met een aantal meisjes. De vriendschap van vrouwen heeft veel voor mij betekend. Bij mijn mannelijke vrienden uit het middelbaar moest ik stoer zijn. Ik mocht geen emoties tonen, moest meedoen met de bende, er was nooit de mogelijkheid om eens te praten over hoe ik me voelde. Maar bij mijn vriendinnen kon ik gewoon mezelf zijn.' 'Ik denk dat onze samenleving mannen leert dat ze vooral sterk moeten zijn, dat er geen ruimte is om hun verdriet, eenzaamheid of twijfels te uiten. Mannen lijden fel onder de angst om zich kwetsbaar op te stellen. Er moet al een heel grote vertrouwensband zijn voordat mannen zich openstellen. Dat vraagt geduld. In 2014 las ik voor het eerst over de term 'genderfluïde': een genderidentiteit waarbij vrij tussen man en vrouw bewogen kan worden. Toen viel een en ander op zijn plaats. Het was een verademing om te weten dat het zo ook kan. Genderfluïde zijn betekent voor mij dat ik niet aan één kant van het genderspectrum hoef te blijven. De ene dag kan ik mij meer mannelijk voelen, de andere dag veeleer vrouwelijk. Drag geeft me de mogelijkheid om het hele spectrum tussen man en vrouw te verkennen. Het tv-programma RuPaul's Drag Race heeft een grote invloed op mij gehad. Door op televisie drag te zien en door dragqueens te volgen op sociale media, werd mijn interesse aangewakkerd. Mijn broer volgde ook make-uplessen. Samen met hem begon ik voorzichtig met drag te experimenteren. Ik ben altijd heel creatief geweest en vond hierin een uitlaatklep. Ik ging het vaker en vaker doen, tot ik uiteindelijk een Instagramaccount heb aangemaakt om aan de hele wereld te tonen waarmee ik bezig was en hoeveel werk ik erin stak. Sindsdien is mijn passie alleen maar groter geworden. Vorig jaar heb ik samen met vier goede vrienden House of Lux opgericht. Dat staat voor een vernieuwende visie op drag. Onze drag is niet zo strikt, en dat is ook hoe we over gender denken: je kunt tussen de twee liggen, het hoeft allemaal niet zo gepolijst te zijn of binnen bepaalde hokjes te vallen. Op 12 mei 2018 hadden we met House of Lux onze eerste performance. Het was voor elk van ons meteen ook de eerste keer dat we in drag op de planken stonden. We waren zenuwachtig, wisten niet hoe het publiek zou reageren. De avond zelf is enorm goed verlopen, iedereen was enthousiast. Na het eerste nummer zijn we backstage uitzinnig beginnen te springen en gillen. Het was een emotionele ontlading.' 'Ik geloof oprecht dat iedereen ooit eens drag zou moeten proberen in zijn leven. Het verandert je visie op de wereld. Drag haalt een kant van mensen naar boven waarvan ze soms niet wisten dat die in hen zat. Dat merk je ook aan de sfeer tijdens onze events. Die is heel open en gemoedelijk. Joppe, een vriend die in het dagelijkse leven heel queer is en daar op straat soms problemen mee krijgt, zei na onze eerste show dat hij zich nog nooit ergens zo op zijn gemak had gevoeld in een jurk. Dat sterkt me in mijn overtuiging dat we met iets goeds bezig zijn. Ik zou graag eens iemand als Theo Francken uitnodigen om een optreden bij te wonen. Francken is een figuur die openlijk durft te stellen wat mannelijk is en wat mannen wel of niet mogen dragen. Na zijn recente uitspraken over mannen in lingerie denk ik dat hij er nood aan heeft om eens de andere kant van het verhaal te zien. Niet dat ik per se de politieke toer op wil. (lacht) Drag is zo anti-alles wat de maatschappij ons oplegt dat het op zich al een soort van protest is. Met Mauve Lux, mijn drag-persona, wil ik vooral een fantasie creëren. Ik wil het publiek de kans geven om even te ontsnappen uit het dagelijkse leven. In het publiek zitten er ondertussen al heel wat vertrouwde gezichten. Er zijn mensen die steeds opnieuw komen kijken en die achteraf soms ook berichten sturen om ons te bedanken. Dat blijft leuk, al is het ook een beetje bevreemdend. Voor mij is drag gewoon iets wat ik graag doe en waar ik veel plezier aan beleef. Het is verrassend en overdonderend dat sommigen na een performance hun hart bij mij komen luchten. Ik onderschat misschien nog te veel de impact die wij met House of Lux hebben.' 'Niet alleen voor het publiek is drag een vorm van escapisme, ook voor mezelf. Mauve Lux en Theo zijn niet dezelfde persoon. Mauve komt feller uit de hoek, ze is minder schuchter. Mijn drang om anderen te beschermen en mijn perfectionisme, dat is honderd procent Theo. Die aspecten worden bij Mauve uitvergroot. Ik zie mezelf een beetje als de moederfiguur binnen House of Lux. Als ik vind dat iets niet perfect is, zal ik dat ook zeggen. We leggen de lat erg hoog. We dagen elkaar uit. Onder vrienden is het bijna een reflex om te roepen dat de ander goed bezig is. Maar vriendschap is pas waardevol als je ook kunt zeggen: 'Nee, dit is niet de beste versie. Je kunt nog beter.' Je moet elkaar op het juiste spoor krijgen. Als een outfit niet werkt, zal ik dat dus zeker zeggen: 'Doe die pruik af, kies een andere.' Ik wil gewoon dat het plaatje klopt. Meestal duurt het maanden om een performance helemaal goed te krijgen. Dat harde werk werpt zijn vruchten af. Elke keer staan we een beetje zelfverzekerder op het podium, nemen we net iets meer risico. Mensen komen ons achteraf ook vertellen dat ze onder de indruk zijn van onze evolutie. Toch hopen we dat mensen niet denken dat ons toenemende succes ons naar het hoofd zou stijgen. We zijn gewoon enorm trots op wat we aan het doen zijn en op wat we al bereikt hebben. Er is een verschil tussen uit de hoogte doen en trots zijn. Ik voel me niet beter dan een ander en vind ook niet dat wat wij met House of Lux doen boven andere drag- en travestieshows staat. Iedereen is anders, en bij iedereen is het een kunstvorm die veel tijd en energie vraagt. Daar mag je gerust mee uitpakken. Ook op persoonlijk vlak ben ik trots op waar ik nu sta. Vroeger was ik bang dat mensen te weten zouden komen dat ik met drag bezig ben. Vandaag ben ik er trots op. Onwennige reacties zijn er altijd, mensen die niet snappen wat drag precies is en niet weten wat ze wel en niet mogen zeggen. Ik kreeg ooit de vraag: 'Waar steek je je penis dan als je optreedt?' Hallo, dacht ik toen, ook fijn om jou te ontmoeten. (lacht) Maar dat is echt de uitzondering. De meeste mensen zijn zeer open-minded, ook mijn ouders. Bij onze laatste show stond mijn moeder in het publiek te supporteren.'