La Kahina, of koningin Dihya Tadmut - de prachtige gazelle - wordt vaak beschouwd als een van de eerste feministen. Zij was de berber die in de zevende eeuw na Christus het verzet leidde tegen de Arabische invasie, en daarbij de islam, in het gebied dat we nu kennen als Algerije en Tunesië. Ze slaagde er herhaaldelijk in de vijand terug te dringen. Maar werd uiteindelijk verraden door een jonge Arabier wiens leven ze bij een eerdere slag gespaard had. Dihya was een vrijheidsstrijder tot haar laatste gevecht tegen de emir, haar gevangenschap die daarop volgde en haar dood door onthoofding.
...

La Kahina, of koningin Dihya Tadmut - de prachtige gazelle - wordt vaak beschouwd als een van de eerste feministen. Zij was de berber die in de zevende eeuw na Christus het verzet leidde tegen de Arabische invasie, en daarbij de islam, in het gebied dat we nu kennen als Algerije en Tunesië. Ze slaagde er herhaaldelijk in de vijand terug te dringen. Maar werd uiteindelijk verraden door een jonge Arabier wiens leven ze bij een eerdere slag gespaard had. Dihya was een vrijheidsstrijder tot haar laatste gevecht tegen de emir, haar gevangenschap die daarop volgde en haar dood door onthoofding.Als ik aan Tunesische vrouwen denk, denk ik aan strijders. Ik zie dan telkens weer datzelfde beeld, levendig voor ogen: mijn grootmoeder die een kameleon bij de staart grijpt, rondslingert en vlotjes de verdoemenis inwerpt. Haar gezicht verhuld in berber-tatoeages. Net als haar armen en benen, als kind vol geïnkt. Zwarte verweerde vlekken, die ooit palmbladen voorstelden: een verwijzing naar de moedergodin.De geschiedenis van Tunesië bestaat uit sterke vrouwen: van Dido die Carthago stichtte in de negende eeuw voor Christus, voordat ze zich van het leven beroofde voor de liefde, over La Kahina tot mijn reptielen werpende oma. En vrouwen zullen ook de toekomst van een sterk Tunesië zijn.Daar kon even aan getwijfeld worden, in de nasleep van de Jasmijnrevolutie met het aantreden van de islamistische partij Ennahda (Renaissance, in het Arabisch). Enkele jaren eerder had president Zine El Abidine Ben Ali de oorlog verklaard aan de hoofddoek. Maar de revolutie - waarbij Ben Ali's tijger gedood, op de barbecue geroosterd en verorberd werd; om even de haat jegens de gevestigde orde te schetsen - opende de deur voor het islamisme dat de verstoten president zo had trachten buiten te houden. Ennahda bracht de individuele vrijheid van te mogen kiezen voor de hoofddoek, terug.Een goede zaak, misschien. Maar in dit postrevolutionair klimaat kregen vrouwen zonder hoofddoek vaker te maken met willekeurige agressie, net zoals eerder vrouwen met hoofddoek hardhandig door de staat aangepakt werden. De partij van de wedergeboorte had een nieuwe publieke cultuur op de wereld gezet. Een van wetteloosheid en onveiligheid. 'Mensen hebben plots lak aan regels', klonk het klagerig tijdens mijn laatste bezoek aan het land. Ik zag mijn tante door het keukenraam naar de zonsondergang staren. Haar vrijheid als een zinkend schip aan de horizon. 'Ten tijde van Ben Ali kon je als vrouw elk uur van de nacht alleen over straat lopen. Nu niet meer.' Een wrange keuze tussen vrijheid en veiligheid, zou mijn nonkel de revolutie omschrijven.Ik vond het allemaal wat dramatisch. Thuis, in België zijn de gevaren voor meisjes en vrouwen al jong geleerd. Het donker. De straat. Een meisje. Alleen. Zijn. Ik vond het allemaal wat vreemd. Hoe wat ik altijd als normaal had beschouwd in België, daar in Tunesië - zeer terecht - als onwennig, oneerlijk, een beroving van vrijheid werd ervaren.In België zouden naar schatting honderd verkrachtingen per dag plaatsvinden. Het donker. De straat. Een meisje. Alleen. Zijn. Maar rond ongeveer 90 procent van de gevallen blijft het doorgaans stil: dagelijks hebben slechts zo'n acht vrouwen de moed om aangifte te doen. En zo viel België in 2010 toch nog net buiten de top tien van landen met de ergste ratio. Bijna wereldkampioen. Van de zaken die dan toch worden aangegeven, wordt bovendien 44 procent geseponeerd. Amper 13 procent draait uit op een veroordeling, wat onder het Europese gemiddelde ligt en België zo tot de zeven slechtst scorende Europese landen doet behoren.En als er dan een veroordeling volgt, zien we veeleer een Brock Turner-scenario ontvouwen. Die student aan de Stanford-universiteit kreeg een zeer dadervriendelijke straf van amper zes maanden cel voor de verkrachting van een bewusteloos meisje. Wegens goed gedrag hoefde hij slechts de helft ervan uit te zitten: hij bracht zo lang achter de tralies door, als dat het huwelijk van Kim Kardashian en Kris Humphries mocht duren.En dan spreken - nee, fluisteren we enkel nog over verkrachting. Want intussen zijn we gediplomeerd in het negeren, vergeten of weglachen van misplaatste handen en 'complimenten'. Seksuele intimidatie op het werk of een wansmakelijke opmerking op straat zullen zelden hun weg naar het politiekantoor vinden. Stel u voor: 'Hij deed mijn job, ervaring, kennis en expertise teniet door me in een adem te bestempelen als sexy manager met extreem lange benen, meneer de agent.' - Ha. Ha. Ha. Genoeg gelachen. Sinds kort ligt in Tunesië een wetsontwerp klaar dat een geldboete en een celstraf tot twee jaar oplegt aan wie zich schuldig maakt aan geweld tegen vrouwen. En dat in al zijn vormen: verbaal, psychologisch, fysiek, economisch en seksueel. Want het zijn stuk voor stuk 'daden die de waardigheid van de vrouw aantasten', meent stuwende kracht achter het ontwerp Samira Merai, huidig minister van Gezondheid.The future is female. Dat hebben ze daar begrepen. Of hoe we in het Westen, met al onze ervaring en onstuitbare vooruitgang, misschien iets kunnen opsteken van een prille Noord-Afrikaanse democratie.