8 maart is de internationale dag van de strijd voor vrouwenrechten. Op 8 maart 2019 beleefde België zijn eerste feministische staking, geïnitieerd door het Collectief 8 maars, dat vrouwen had opgeroepen om te stoppen met betaald werk, maar ook om te stoppen met studeren, zorgen en consumeren. Dit jaar krijgen we de derde feministische staking in België. Het begrip "staking" slaat op meer dan de traditionele definitie van werk. Het gaat om alle taken die vrouwen dagdagelijks op zich nemen.

Dit jaar vindt deze dag bovendien plaats in de bijzondere context van de gezondheidscrisis, die de ongelijkheden waaronder vrouwen gebukt gaan, nog hebben geaccentueerd. Deze crisis heeft ook duidelijk gemaakt dat vrouwen een essentiële rol spelen bij het draaiende houden van het land. Om het virus te bestrijden hebben vrouwen in de frontlinie gestaan als verpleegsters, gezins- en huishoudhulpen, verzorgsters in bejaardentehuizen, caissières, noem maar op.

Vrouwen houden het land recht

Thuis hebben zij het grootste aandeel in huishoudelijke en opvoedkundige taken op zich genomen: leerkrachten vervangen, voor het welzijn van het gezin gezorgd en ervoor gezorgd dat de gezondheidsmaatregelen werden nageleefd... En dat vaak gecombineerd met telewerken voor hun eigen job. Opgesloten of niet, vrouwen hebben niet stilgezeten. Zij hebben het land recht gehouden. Dat doen ze elke dag. Desondanks moeten vrouwen nog steeds strijden voor hun gelijke rechten.

Vandaag is 8 maart een manier om alle taken en verantwoordelijkheden van vrouwen zichtbaar te maken. Internatiaonle Vrouwendag dient om daar collectief bij stil te staan: teugkijken op van waar we komen, het bilan opmaken van waar we staan en dromen en plannen over waar we naartoe gaan. Wat we op 8 maart publiekelijk doen, is voor mij ook elke dag de leidende gedachte in mijn werk als staatssecretaris: streven naar een egalitaire samenleving die iedereen ten goede komt, zowel vrouwen als mannen. We zijn op goede weg, maar we zijn er nog niet.

8 maart is de internationale dag van de strijd voor vrouwenrechten. Op 8 maart 2019 beleefde België zijn eerste feministische staking, geïnitieerd door het Collectief 8 maars, dat vrouwen had opgeroepen om te stoppen met betaald werk, maar ook om te stoppen met studeren, zorgen en consumeren. Dit jaar krijgen we de derde feministische staking in België. Het begrip "staking" slaat op meer dan de traditionele definitie van werk. Het gaat om alle taken die vrouwen dagdagelijks op zich nemen. Dit jaar vindt deze dag bovendien plaats in de bijzondere context van de gezondheidscrisis, die de ongelijkheden waaronder vrouwen gebukt gaan, nog hebben geaccentueerd. Deze crisis heeft ook duidelijk gemaakt dat vrouwen een essentiële rol spelen bij het draaiende houden van het land. Om het virus te bestrijden hebben vrouwen in de frontlinie gestaan als verpleegsters, gezins- en huishoudhulpen, verzorgsters in bejaardentehuizen, caissières, noem maar op. Thuis hebben zij het grootste aandeel in huishoudelijke en opvoedkundige taken op zich genomen: leerkrachten vervangen, voor het welzijn van het gezin gezorgd en ervoor gezorgd dat de gezondheidsmaatregelen werden nageleefd... En dat vaak gecombineerd met telewerken voor hun eigen job. Opgesloten of niet, vrouwen hebben niet stilgezeten. Zij hebben het land recht gehouden. Dat doen ze elke dag. Desondanks moeten vrouwen nog steeds strijden voor hun gelijke rechten.Vandaag is 8 maart een manier om alle taken en verantwoordelijkheden van vrouwen zichtbaar te maken. Internatiaonle Vrouwendag dient om daar collectief bij stil te staan: teugkijken op van waar we komen, het bilan opmaken van waar we staan en dromen en plannen over waar we naartoe gaan. Wat we op 8 maart publiekelijk doen, is voor mij ook elke dag de leidende gedachte in mijn werk als staatssecretaris: streven naar een egalitaire samenleving die iedereen ten goede komt, zowel vrouwen als mannen. We zijn op goede weg, maar we zijn er nog niet.