Het is onmogelijk om halsoverkop verliefd te worden op België. Zodra je in Venetië of Parijs arriveert, ben je verkocht. Dat had ik niet met België. Het regent hier constant, het verkeer draait in de soep, de bureaucratie is hemeltergend... Als je dat accepteert, ontdek je echter dat het leven hier best aangenaam is. Je moet echt werken aan je relatie met dit land.
...

Het is onmogelijk om halsoverkop verliefd te worden op België. Zodra je in Venetië of Parijs arriveert, ben je verkocht. Dat had ik niet met België. Het regent hier constant, het verkeer draait in de soep, de bureaucratie is hemeltergend... Als je dat accepteert, ontdek je echter dat het leven hier best aangenaam is. Je moet echt werken aan je relatie met dit land. Al van bij de oude Grieken dachten heel wat filosofen al wandelend na. Søren Kierkegaard bijvoorbeeld geloofde dat je alles kon oplossen door een eind te gaan stappen. Intussen heeft wetenschappelijk onderzoek effectief aangetoond dat je brein beter functioneert als je lichaam in beweging is. Iemand nam me zelfs eens mee naar de Philosophenweg in Heidelberg, een pad bij de rivier Neckar waar professoren naartoe gaan om ideeën uit te wisselen. Aan de universiteit van Oxford was er ooit een experiment om buiten les te geven, maar op mijn ideale school neemt een leerkracht de leerlingen mee het bos in om uitleg te geven bij alles wat ze tegenkomen. Het internet nodigt uit tot instant communicatie die volgens mij dodelijk is. Het maakt kwade mensen van ons. Ook voor een journalist is de research aan het computerscherm onvoldoende. Je moet ook de straat opgaan, met mensen praten en in de bibliotheek boeken openslaan. Door die tragere manier van werken geef je je hersenen de mogelijkheid om te reflecteren voor je begint te schrijven. Benader iedereen met genegenheid en respect, zonder vooroordelen. Geef mensen de kans om zichzelf te zijn. Dat geldt in mijn beroep, maar ook in relaties. Luister naar elkaar. Dat is, méér dan roepen, een teken van humaniteit. Daar schort het aan in de huidige polarisatie: ieder heeft zijn ideeën. We denken te weten wat door de ander zijn hoofd spookt, maar gaan het gesprek niet aan. Zoeken naar dialoog en begrip is er in onze confronterende wereld van vandaag zelden bij. Je kunt kwaad worden omdat een winkelbediende onvriendelijk is, maar misschien zijn diens werkomstandigheden verschrikkelijk of voelt hij zich niet zo lekker. Zo zat ik op een lange vlucht naar de Verenigde Staten eens naast een ietwat dronken supporter van Trump en de Brexit. Ik luisterde naar zijn verhaal en drijfveren, en ontdekte zo dingen waar ik me voordien niet bewust van was. Op macht beluste miljonairs zijn geen goede rolmodellen voor mannen. Vóór #MeToo waren ze dat misschien nog, maar die tijd is definitief voorbij. Nu hebben we meer nood aan figuren die naar harmonie en verbinding streven. Bewegingen als #MeToo en Black Lives Matter hebben de vinger gelegd op de kloof in de samenleving. Ik ken zelf weinig zwarte mensen of moslims persoonlijk, en dat is jammer. Onze maatschappij heeft te weinig mechanismen om met elkaar in contact te komen. Ik wil me niet in mijn eigen bubbel terugtrekken. Ik heb een zwak voor de typisch Belgische bruine kroegen waar een pint slechts één euro kost. Daar kun je soms aan de praat raken met iemand van buiten je cirkel. Ik herinner mij bijvoorbeeld een gesprek dat ik op café aanknoopte met een oude vrouw die een hond bij zich had. We begonnen over haar hond te praten en eindigden met haar ervaringen tijdens de oorlog. Ze had bij het verzet gezeten. Zulke spontane babbels zijn goud waard. Hoe vaak hebben Britten en Amerikanen me niet gezegd dat België een grap is.A failed state. De ironie wil dat het VK en de VS zich nog altijd graag profileren als sterke naties, terwijl ze in realiteit verschrikkelijk verdeeld zijn. Ik vond het mooi om de nieuwe premier Alexander De Croo, vloeiend in beide landstalen, te horen praten over een team van elf miljoen Belgen dat het tegen covid opneemt. Na zes staatshervormingen is België een zeer ingewikkelde constructie geworden, maar als het in crisistijden de rangen kan sluiten, vind ik dat bemoedigend.