Het is een bekend plaatje: afstuderen, een carrière beginnen, trouwen, een huis kopen en dan kinderen krijgen. Maar lang niet iedereen wil dat. Voor een nieuw onderzoek dat verscheen in The Family Journal zochten sociologen Amy Blackstone en Mahala Dyer Stewart uit wat de mechanismen achter die keuze zijn. De nadruk lag dus op hoe de keuze gemaakt werd, niet op het waarom (grotere carrièremogelijkheden voor vrouwen, ethische bezwaren tegen de overbevolking,...) ervan. Een uniek uitgangspunt, stellen Blackstone en Stewart.

Bewuste keuze

Voor het onderzoek stelden ze verschillende open vragen aan 21 vrouwen en 10 mannen die de keuze hadden gemaakt geen kinderen te krijgen. De antwoorden op de vragen - die peilden naar het beslissingsproces, de reacties van anderen op hun besluit en latere reflecties op beiden - werden vervolgens geanalyseerd door een computerprogramma en ingedeeld in thema's. De twee grootste thema's die uit de interviews naar boven kwamen, waren 'bewuste beslissing' en 'proces'.

Op twee deelnemers na gaf iedereen consequent aan dat hun keuze om geen kinderen te nemen een heel bewuste was. De twee anderen zeiden: "Ik heb mij altijd al zo gevoeld, dus ik denk niet dat het een bewuste keuze was," en "Ik ben niet zeker dat het een bewuste keuze was, ik heb gewoon nooit kinderen gewild".

Individuele of externe reden

Bij het verantwoorden van die keuzes kwamen steeds gelijkaardige redenen terug. De ondervraagden zagen hun vrienden of familieleden kinderen krijgen en besloten dat het iets was waarrond ze hun eigen leven niet wilden organiseren. De mannen gaven vaker persoonlijke redenen op, zoals dat ze niet meer zouden kunnen reizen of zouden kunnen investeren in andere projecten. De vrouwen waren bij het maken van hun beslissing meer bezig met externe redenen, zoals hoe het hebben van kinderen hun toekomstige relaties zou beïnvloeden, het niet willen bijdragen aan de overbevolking of dat de wereld een trieste plek is voor pasgeborenen.

De auteurs van de studie stelden dat dat laatste verschil kwam doordat er cultureel gezien meer druk ligt op vrouwen om zichzelf voort te planten dan op mannen.

Het spreekt voor zich dat een dergelijke kleine studie gelimiteerd is in qua bewijskracht: de ondervraagde groep mensen was klein en arm in etnische variëteit en seksuele oriëntatie. Verder onderzoek is dus aangewezen, maar toch brengt deze studie al een interessante boodschap: geen kinderen hebben is geen ziekte of foutje, maar een kwestie van keuze. (EK)

Bron: Science of Us

Het is een bekend plaatje: afstuderen, een carrière beginnen, trouwen, een huis kopen en dan kinderen krijgen. Maar lang niet iedereen wil dat. Voor een nieuw onderzoek dat verscheen in The Family Journal zochten sociologen Amy Blackstone en Mahala Dyer Stewart uit wat de mechanismen achter die keuze zijn. De nadruk lag dus op hoe de keuze gemaakt werd, niet op het waarom (grotere carrièremogelijkheden voor vrouwen, ethische bezwaren tegen de overbevolking,...) ervan. Een uniek uitgangspunt, stellen Blackstone en Stewart.Voor het onderzoek stelden ze verschillende open vragen aan 21 vrouwen en 10 mannen die de keuze hadden gemaakt geen kinderen te krijgen. De antwoorden op de vragen - die peilden naar het beslissingsproces, de reacties van anderen op hun besluit en latere reflecties op beiden - werden vervolgens geanalyseerd door een computerprogramma en ingedeeld in thema's. De twee grootste thema's die uit de interviews naar boven kwamen, waren 'bewuste beslissing' en 'proces'. Op twee deelnemers na gaf iedereen consequent aan dat hun keuze om geen kinderen te nemen een heel bewuste was. De twee anderen zeiden: "Ik heb mij altijd al zo gevoeld, dus ik denk niet dat het een bewuste keuze was," en "Ik ben niet zeker dat het een bewuste keuze was, ik heb gewoon nooit kinderen gewild". Bij het verantwoorden van die keuzes kwamen steeds gelijkaardige redenen terug. De ondervraagden zagen hun vrienden of familieleden kinderen krijgen en besloten dat het iets was waarrond ze hun eigen leven niet wilden organiseren. De mannen gaven vaker persoonlijke redenen op, zoals dat ze niet meer zouden kunnen reizen of zouden kunnen investeren in andere projecten. De vrouwen waren bij het maken van hun beslissing meer bezig met externe redenen, zoals hoe het hebben van kinderen hun toekomstige relaties zou beïnvloeden, het niet willen bijdragen aan de overbevolking of dat de wereld een trieste plek is voor pasgeborenen. De auteurs van de studie stelden dat dat laatste verschil kwam doordat er cultureel gezien meer druk ligt op vrouwen om zichzelf voort te planten dan op mannen. Het spreekt voor zich dat een dergelijke kleine studie gelimiteerd is in qua bewijskracht: de ondervraagde groep mensen was klein en arm in etnische variëteit en seksuele oriëntatie. Verder onderzoek is dus aangewezen, maar toch brengt deze studie al een interessante boodschap: geen kinderen hebben is geen ziekte of foutje, maar een kwestie van keuze. (EK)Bron: Science of Us