Games of Thrones-acteur Liam Cunningham en de emoties woede, empathie, tederheid en passie spelen de hoofdrol in vier kortfilms rond de iconische 4-Ganci-jas met haaksluiting van Fay. Wij vroegen de Ier hoe hij zelf tegen al deze emoties aankijkt.

Passie

Liam Cunningham: "Voor ik als acteur aan de slag ging, werkte ik elf jaar als elektricien. Een leven waar ik niet meteen naar terug wil: dat was echt een job, iets dat ik deed om rond te komen. Tot ik een tijdje in Zimbabwe woonde en bij mijn terugkeer naar Ierland besefte dat ik iets miste. Ik nam acteerlessen en raakte er meteen gepassioneerd door. Een ster worden interesseerde me niet, het enige wat telde was de passie voor het acteerwerk zelf. Maar ik heb geen spijt van mijn vorige leven: het bepaalde mee wie ik vandaag ben als mens en acteur."

Empathie

Liam Cunningham: 'Mijn keuzes als acteur hebben uitsluitend te maken met de kwaliteit van het script dat ik in handen heb. Niet met de omvang van het publiek dat erop af kan komen of de aard van het personage dat me aangeboden wordt. Als een script goed geschreven is, is elk personage aantrekkelijk en interessant. Dan kan ik gerust een seriemoordenaar of iemand met verschrikkelijke standpunten spelen. Eendimensionale personages laten me koud, maar een goed script zorgt ervoor dat ik ook zo'n personage kan begrijpen en zijn kant van het verhaal wil vertellen.'

Woede

Liam Cunningham: 'De meeste mensen zijn humaan, fatsoenlijk en genereus. 99,9 procent wil gewoon het beste voor anderen. De ironie is dat zij die de wereld in goede banen moeten leiden vaak enkel bezig zijn met het behoud van hun machtspositie. Die corrumpeert, en daarover gaat ook Game of Thrones. Zelf zit ik in een positie waarin je over zulke zaken moet spreken, net zoals ik ook heel bewust vluchtelingenkampen bezoek. Acteurs onderzoeken sowieso de menselijke natuur en hebben bovendien een stem. Wie ben je als je die stem niet gebruikt om onrecht aan te klagen en op te komen voor de zwakkeren in de samenleving?'

Tederheid

Liam Cunningham: 'Het ouderschap is geen talent, en niets of niemand kan je erop voorbereiden. Hoe vaak denken jonge ouders niet 'waar zat mijn hoofd, waar ben ik aan begonnen?' Net omdat het zo'n overweldigende ervaring is en zo'n verpletterende verantwoordelijkheid. Plotseling kun je geen enkele beslissing meer nemen zonder te denken aan de impact die ze zal hebben op je kinderen. Wellicht heeft de natuur ouders daarom uitgerust met dat vermogen om liefde, tederheid en geduld te voelen, om al die moeilijke momenten te doorstaan. Kinderen moeten ook hun eigen fouten kunnen maken. Voor mij is het ergste wellicht voorbij: mijn kinderen zijn 25, 20 en 17. Maar ik ben wel gelukkig dat ze allemaal nog thuis wonen. Ze zullen het nest ooit moeten verlaten, maar ik kijk absoluut niet uit naar die dag.'

fay.com