Beste nieuwe jaar,

Wat ik van u verwacht?

Iets wat ik niet verwacht.

Of misschien toch... Graag wat meer luchtigheid en wat minder semmelen (red.: zeurend wachten tot er iets gebeurt).

Afgelopen jaar zijn er heel wat inspirerende figuren op mijn pad gekomen, elk met hun eigen verhaal. Eén van die figuren is Fons Oerlemans, mijn oudste collega van 81 jaar. Zijn haar is witter dan de verlichting zelve en hij is een ware held, een voorbeeld en vooral een durver.

Fons inspireert op creatieve speel- ontdekkingsplek Stormkop elke week als vrijwilliger kinderen en volwassenen met verhalen over zijn avonturen op de Atlantische Oceaan, maar ook daarnaast zit hij niet stil. Hij vertelde me eens dat hij tijd te kort heeft om nog alle ideeën in zijn hoofd uit te voeren, maar heel wat van zijn plannen worden wel werkelijkheid. Op zijn tachtigste bouwde hij met oude schoorbalken een brug van Da Vinci na en volgend jaar plant hij een bergreis met een olifant, zoals Hannibal het gedaan heeft. Fons is het levende bewijs dat je niets hoeft uit te vinden om een uitvinder te zijn. Als je bestaande ideeën recycleert en samenbrengt, worden ze iets nieuws. Ik wens iedereen een leven toe waarbij je op die gezegende leeftijd nog in volle glorie dingen wil maken, ontdekken en delen met anderen. We hebben mensen als Fons nodig om de wereld in deze verwarrende tijden toch nog een kans op hoop te geven.

Waarom je verwachtingen torenhoog leggen, als je weet dat een hoge toren onstabieler is dan een lage?

Het leven leven zoals het komt, daar zittem het. Stopt de trein vanwege een storing in Brugge in plaats van in Oostende? Dan kan je evengoed daar uitwaaien, aan de zee van toeristen en musea. Is de persoon met wie je had afgesproken niet komen opdagen? Geen probleem, dan kan je eindelijk eens verderwerken aan dat ene artikel, het boek lezen waarvan de bladwijzer al maanden onveranderd ligt of een wandelingske maken in het dichtstbijzijnde park, want dat komt er anders toch nooit van. Het is heerlijk om erop te vertrouwen dat alle tijd en ruimte vervangbaar is. Waarom je verwachtingen torenhoog leggen, als je weet dat een hoge toren onstabieler is dan een lage? Hoe lager bij de grond, hoe meer je voeling krijgt met wat er rondom je gebeurt.

Als je tijdens het ronddwalen op die grond bij de Scheldebocht in Antwerpen belandt, krijg je iets merkwaardigs te zien. Iets dat schoon van ver is, maar ver van schoon. Pas wanneer je het riet, dat omhoogsteekt uit het slib, van dichtbij bekijkt, zie je de enorme hoeveelheid aan plastic keutels en ander afval die er metersdik aan je voeten ligt. Inkomende goederen die niet thuishoren in de natuur en die dankzij de getijden van de Schelde, lozende schepen en de nabijgelegen haven dagelijks op het land aanspoelen, een gratis abonnement op levenslang Scheldejutten is gegarandeerd.

Enkele 'tapijtjes' die Caroline en co weefden met plastic afval, Weef Wijven
Enkele 'tapijtjes' die Caroline en co weefden met plastic afval © Weef Wijven

Vorig jaar rond deze periode vatten een collega en ik het plan aan om het gejutte plastic afval uit de Schelde te combineren met de ambacht weven. Zo is het collectief 'Weef Wijven' ontstaan. Wekelijks brachten we dames en heren vanuit de buurt en omstreken samen om op een luchtige manier het maatschappelijke probleem van de wereldwijde zeevervuiling aan te pakken.

Onverwacht kregen we mails en telefoons van verschillende organisaties en academies die wilden meewerken. Zo groeide een vrijwillig 'projectje' dat we na de uren op café uitvoerden niet alleen uit tot een volwaardige teambuilding- of familieactiviteit bij Stormkop, maar ook tot iets veel groters. Zeker toen we in juni overgingen tot een guerilla actie. Op Wereldmilieudag transformeerden we het Operaplein in Antwerpen in een prachtige zee die bezoedeld was met onze eigen rommel. Tapijtje per tapijtje legden we onze werken als een offer aan de voeten van een operazangers, die gewikkeld was in een plastic geweven jurk. De aanhoudende regen en het gedril van de werken rondom het plein zorgden voor een gepaste trieste maar ook hoopvolle sfeer. Er zijn best veel mensen die hun handen uit de mouwen steken en graag meewerken aan een betere leefomgeving.

Kijk rondom je, praat met buren en bedissel een plan. Heb je geen idee waartoe dat plan zal leiden? Goed!

Dat bracht me in 2019 op het idee om mijn schouders niet te laten hangen. Natuurlijk zijn er dagen waarop je denkt dat de wereld om zeep is en dan kan je daar over beginnen semmelen, maar wat dan? Voel je je dan beter? Even wel misschien, want je hart luchten moet ook gebeuren, maar wat dan? Ik zou zeggen: blijf vooral niet zitten in de hoop dat een ander het wel zal oplossen. Kijk rondom je, praat met buren en bedissel een plan. Heb je geen idee waartoe dat plan zal leiden? Goed! Dan ben je op goede weg, want waar je uitkomt kan je nooit helemaal zeker weten.

Volgend jaar wens ik mijzelf graag hetzelfde toe, al maakt het niet uit als het compleet anders loopt. Gewoon dezelfde spirit, blijven gaan en niet opgeven. Om te doen zoals Fons, en een plan te bedenken om met een olifant bergen te doorkruisen, of zoals de Weef Wijven, die mensen samenbrengen en belangrijke dingen ludiek op de agenda zetten. Om een wild bos aan te planten zonder te wachten op Godot. Als iedereen nu eens deftig zijn huiswerk begint te maken, dan hebben we tijd zat om aan zulke projecten te beginnen. Tijd die we bovendien kunnen gebruiken om ons te vervelen, ons te laten inspireren en er vooral voldoende lucht door te laten. Bij deze stop ik met semmelen en ga ik verder aan de slag!

Veel liefs,

Caroline

Beste nieuwe jaar,Wat ik van u verwacht? Iets wat ik niet verwacht.Of misschien toch... Graag wat meer luchtigheid en wat minder semmelen (red.: zeurend wachten tot er iets gebeurt).Afgelopen jaar zijn er heel wat inspirerende figuren op mijn pad gekomen, elk met hun eigen verhaal. Eén van die figuren is Fons Oerlemans, mijn oudste collega van 81 jaar. Zijn haar is witter dan de verlichting zelve en hij is een ware held, een voorbeeld en vooral een durver.Fons inspireert op creatieve speel- ontdekkingsplek Stormkop elke week als vrijwilliger kinderen en volwassenen met verhalen over zijn avonturen op de Atlantische Oceaan, maar ook daarnaast zit hij niet stil. Hij vertelde me eens dat hij tijd te kort heeft om nog alle ideeën in zijn hoofd uit te voeren, maar heel wat van zijn plannen worden wel werkelijkheid. Op zijn tachtigste bouwde hij met oude schoorbalken een brug van Da Vinci na en volgend jaar plant hij een bergreis met een olifant, zoals Hannibal het gedaan heeft. Fons is het levende bewijs dat je niets hoeft uit te vinden om een uitvinder te zijn. Als je bestaande ideeën recycleert en samenbrengt, worden ze iets nieuws. Ik wens iedereen een leven toe waarbij je op die gezegende leeftijd nog in volle glorie dingen wil maken, ontdekken en delen met anderen. We hebben mensen als Fons nodig om de wereld in deze verwarrende tijden toch nog een kans op hoop te geven. Het leven leven zoals het komt, daar zittem het. Stopt de trein vanwege een storing in Brugge in plaats van in Oostende? Dan kan je evengoed daar uitwaaien, aan de zee van toeristen en musea. Is de persoon met wie je had afgesproken niet komen opdagen? Geen probleem, dan kan je eindelijk eens verderwerken aan dat ene artikel, het boek lezen waarvan de bladwijzer al maanden onveranderd ligt of een wandelingske maken in het dichtstbijzijnde park, want dat komt er anders toch nooit van. Het is heerlijk om erop te vertrouwen dat alle tijd en ruimte vervangbaar is. Waarom je verwachtingen torenhoog leggen, als je weet dat een hoge toren onstabieler is dan een lage? Hoe lager bij de grond, hoe meer je voeling krijgt met wat er rondom je gebeurt.Als je tijdens het ronddwalen op die grond bij de Scheldebocht in Antwerpen belandt, krijg je iets merkwaardigs te zien. Iets dat schoon van ver is, maar ver van schoon. Pas wanneer je het riet, dat omhoogsteekt uit het slib, van dichtbij bekijkt, zie je de enorme hoeveelheid aan plastic keutels en ander afval die er metersdik aan je voeten ligt. Inkomende goederen die niet thuishoren in de natuur en die dankzij de getijden van de Schelde, lozende schepen en de nabijgelegen haven dagelijks op het land aanspoelen, een gratis abonnement op levenslang Scheldejutten is gegarandeerd. Vorig jaar rond deze periode vatten een collega en ik het plan aan om het gejutte plastic afval uit de Schelde te combineren met de ambacht weven. Zo is het collectief 'Weef Wijven' ontstaan. Wekelijks brachten we dames en heren vanuit de buurt en omstreken samen om op een luchtige manier het maatschappelijke probleem van de wereldwijde zeevervuiling aan te pakken. Onverwacht kregen we mails en telefoons van verschillende organisaties en academies die wilden meewerken. Zo groeide een vrijwillig 'projectje' dat we na de uren op café uitvoerden niet alleen uit tot een volwaardige teambuilding- of familieactiviteit bij Stormkop, maar ook tot iets veel groters. Zeker toen we in juni overgingen tot een guerilla actie. Op Wereldmilieudag transformeerden we het Operaplein in Antwerpen in een prachtige zee die bezoedeld was met onze eigen rommel. Tapijtje per tapijtje legden we onze werken als een offer aan de voeten van een operazangers, die gewikkeld was in een plastic geweven jurk. De aanhoudende regen en het gedril van de werken rondom het plein zorgden voor een gepaste trieste maar ook hoopvolle sfeer. Er zijn best veel mensen die hun handen uit de mouwen steken en graag meewerken aan een betere leefomgeving. Dat bracht me in 2019 op het idee om mijn schouders niet te laten hangen. Natuurlijk zijn er dagen waarop je denkt dat de wereld om zeep is en dan kan je daar over beginnen semmelen, maar wat dan? Voel je je dan beter? Even wel misschien, want je hart luchten moet ook gebeuren, maar wat dan? Ik zou zeggen: blijf vooral niet zitten in de hoop dat een ander het wel zal oplossen. Kijk rondom je, praat met buren en bedissel een plan. Heb je geen idee waartoe dat plan zal leiden? Goed! Dan ben je op goede weg, want waar je uitkomt kan je nooit helemaal zeker weten. Volgend jaar wens ik mijzelf graag hetzelfde toe, al maakt het niet uit als het compleet anders loopt. Gewoon dezelfde spirit, blijven gaan en niet opgeven. Om te doen zoals Fons, en een plan te bedenken om met een olifant bergen te doorkruisen, of zoals de Weef Wijven, die mensen samenbrengen en belangrijke dingen ludiek op de agenda zetten. Om een wild bos aan te planten zonder te wachten op Godot. Als iedereen nu eens deftig zijn huiswerk begint te maken, dan hebben we tijd zat om aan zulke projecten te beginnen. Tijd die we bovendien kunnen gebruiken om ons te vervelen, ons te laten inspireren en er vooral voldoende lucht door te laten. Bij deze stop ik met semmelen en ga ik verder aan de slag! Veel liefs,Caroline