Het is me het jaartje wel geweest. Er wordt gesproken van grote helden en nog grotere boemannen, van Greta's en Donalds, van polarisatie en grote gebaren. Ik schrijf een eerste versie van deze brief die daarover spreekt, perfect in het grote plaatje past, tot een dierbare en vooral eerlijke vriendin me erop wijst dat ik het heb over het jaar van de wereld, niet het mijne, en ze heeft gelijk. Tweede poging dus. Want in de kleine verhalen wordt soms beter duidelijk waar het allemaal om gaat.

En dus schrijf ik over de nationale campagne van Zalando, waar ik één van de gezichten voor was. Hoe betekenisvol het was om mijzelf en mijn community te kunnen vertegenwoordigen in mijn flamboyante, extravagante glorie, zonder labels of verstikkende hokjes. Ik startte dit decennium al bladerend door modenummers en ik kan het afsluiten wetende dat ik mijn stempel op diezelfde modenummers druk door te zijn wie ik ben.

Ik hoef de wereld niet in vogelvlucht te overzien. Soms is beginnen bij jezelf genoeg

Ik wil vertellen over de liefde en kracht die ik dit jaar heb gevoeld van mijn gemeenschap, de queer community. Over onze veerkracht, onze vastberadenheid, ons doorzettingsvermogen. Over zij die elke dag opnieuw het gevecht aangaan, gewapend met felle make-up en een open blik. Ik wil het hebben over hoe we leerden elkaar zeggen: 'Ik hou van jou', als herinnering aan onszelf en anderen dat ook wij het verdienen om lief te hebben in een wereld die blijft proberen ons te overtuigen van het tegendeel.

En dan zijn er mijn vrienden, de mensen die me bellen om te zeggen dat ik welkom ben, dat ze een bord bijzetten, ook al zeg ik flauwtjes dat dat niet hoeft. Ze doorzien me, kennen mij vaak beter dan ik mezelf ken. Ze laten me mijn ding doen, met glitters en al, ook al zien we elkaar gewoon voor een casual avondje op café. Ze leren mij stukje bij beetje dat ik plaats mag innemen. Dat ik niet te veel ben. Ze zorgden voor rust in een jaar dat over me heen spoelde als een vloedgolf.

Ik weet niet wat volgend jaar zal brengen, maar ik weet dat ik erin stap gewapend met felle make-up, een open blik en omringd door liefde.

Ik denk soms dat ik enkel recht van spreken heb wanneer het over grote verhalen gaat, over the bigger picture. Maar nu ik bovenstaande nieuwjaarsbrief herlees, besef ik dat die exact samenvat waar het mij om gaat: doen waar ik gelukkig van word en ondertussen hopelijk anderen gelukkig maken . Liefde, vriendschap. Mensen die een reddingboei kunnen zijn in de draaikolk van oogkleppen, fake news en hypocriete politici.

Ik maak me zorgen om de wereld. Ik ben bang voor het nieuwe decennium, voor een maatschappij die merkbaar verhardt. Ik voel me vaak machteloos. Maar dan helpt het om even in te zoomen en niet in vogelvlucht de hele wereld te willen overzien. Soms is het voldoende om te beginnen bij jezelf. Stap voor stap. Ik weet niet wat volgend jaar zal brengen, laat staan de volgende tien jaar. Maar ik weet dat ik erin stap gewapend met felle make-up, een open blik en omringd door liefde. Ik wens jou hetzelfde.

Volg Joppe via zijn plaform Sparkel.eu en Instagram.

Het is me het jaartje wel geweest. Er wordt gesproken van grote helden en nog grotere boemannen, van Greta's en Donalds, van polarisatie en grote gebaren. Ik schrijf een eerste versie van deze brief die daarover spreekt, perfect in het grote plaatje past, tot een dierbare en vooral eerlijke vriendin me erop wijst dat ik het heb over het jaar van de wereld, niet het mijne, en ze heeft gelijk. Tweede poging dus. Want in de kleine verhalen wordt soms beter duidelijk waar het allemaal om gaat. En dus schrijf ik over de nationale campagne van Zalando, waar ik één van de gezichten voor was. Hoe betekenisvol het was om mijzelf en mijn community te kunnen vertegenwoordigen in mijn flamboyante, extravagante glorie, zonder labels of verstikkende hokjes. Ik startte dit decennium al bladerend door modenummers en ik kan het afsluiten wetende dat ik mijn stempel op diezelfde modenummers druk door te zijn wie ik ben. Ik wil vertellen over de liefde en kracht die ik dit jaar heb gevoeld van mijn gemeenschap, de queer community. Over onze veerkracht, onze vastberadenheid, ons doorzettingsvermogen. Over zij die elke dag opnieuw het gevecht aangaan, gewapend met felle make-up en een open blik. Ik wil het hebben over hoe we leerden elkaar zeggen: 'Ik hou van jou', als herinnering aan onszelf en anderen dat ook wij het verdienen om lief te hebben in een wereld die blijft proberen ons te overtuigen van het tegendeel. En dan zijn er mijn vrienden, de mensen die me bellen om te zeggen dat ik welkom ben, dat ze een bord bijzetten, ook al zeg ik flauwtjes dat dat niet hoeft. Ze doorzien me, kennen mij vaak beter dan ik mezelf ken. Ze laten me mijn ding doen, met glitters en al, ook al zien we elkaar gewoon voor een casual avondje op café. Ze leren mij stukje bij beetje dat ik plaats mag innemen. Dat ik niet te veel ben. Ze zorgden voor rust in een jaar dat over me heen spoelde als een vloedgolf. Ik denk soms dat ik enkel recht van spreken heb wanneer het over grote verhalen gaat, over the bigger picture. Maar nu ik bovenstaande nieuwjaarsbrief herlees, besef ik dat die exact samenvat waar het mij om gaat: doen waar ik gelukkig van word en ondertussen hopelijk anderen gelukkig maken . Liefde, vriendschap. Mensen die een reddingboei kunnen zijn in de draaikolk van oogkleppen, fake news en hypocriete politici.Ik maak me zorgen om de wereld. Ik ben bang voor het nieuwe decennium, voor een maatschappij die merkbaar verhardt. Ik voel me vaak machteloos. Maar dan helpt het om even in te zoomen en niet in vogelvlucht de hele wereld te willen overzien. Soms is het voldoende om te beginnen bij jezelf. Stap voor stap. Ik weet niet wat volgend jaar zal brengen, laat staan de volgende tien jaar. Maar ik weet dat ik erin stap gewapend met felle make-up, een open blik en omringd door liefde. Ik wens jou hetzelfde.