Als we aan revoluties denken, denken we vaak aan het harde werk van deconstructie: het afbreken van oude systemen die nooit in ons voordeel hebben gewerkt. Zelden zien we revoluties ook als het werk van tederheid, het soort zorgvuldigheid dat nodig is voor wederopbouw. Een zorgvuldigheid waarmee je met jezelf omgaat en je gemeenschap.

In de afgelopen jaren heb ik politiek actieve en activistische vrouwen (trans/cis/x) om me heen, inclusief mezelf, zien gaan door zware periodes van emotionele uitputting. Het type uitputting dat komt kijken bij de bergen die we proberen te verzetten richting een nieuwe, betere wereld. Die uitputting in mezelf, maar ook de uitputting die ik om me heen zag, deed me realiseren dat je een nieuwe wereld niet kunt bouwen op de harde bouwstenen van de oude wereldorde.

Alle vrouwen hebben het recht op een alledaags, liefdevol, moeiteloos en doodgewoon leven

Om revoluties te ontketenen is ook gemoedsrust nodig, zeker in een tijd als deze. Ik bedoel met die gemoedsrust een staat van bestaan in de wereld die niet van je vraagt om continue alert te zijn: het recht op een doodgewoon leven.

Tegenwoordig vertrekt alles wat ik dagelijks doe vanuit één centrale vraag: Hoe ziet de dag eruit na de revolutie?

Dat is waar de Internationale Women's History Month dit jaar voor mij om draait. Om het recht om te leven als de dag na de revolutie. Om het recht op bestaan in een wereld die de alledaagse vreugde van vrouwen waarborgt. Vrouwen die aan de rand staan van de samenleving, zwarte vrouwen, vrouwen van kleur, trans vrouwen en femmes, alleenstaande moeders, migrantenvrouwen en moslim vrouwen. Allemaal hebben we het recht op een alledaags, liefdevol, moeiteloos en doodgewoon leven.

Als we aan revoluties denken, denken we vaak aan het harde werk van deconstructie: het afbreken van oude systemen die nooit in ons voordeel hebben gewerkt. Zelden zien we revoluties ook als het werk van tederheid, het soort zorgvuldigheid dat nodig is voor wederopbouw. Een zorgvuldigheid waarmee je met jezelf omgaat en je gemeenschap. In de afgelopen jaren heb ik politiek actieve en activistische vrouwen (trans/cis/x) om me heen, inclusief mezelf, zien gaan door zware periodes van emotionele uitputting. Het type uitputting dat komt kijken bij de bergen die we proberen te verzetten richting een nieuwe, betere wereld. Die uitputting in mezelf, maar ook de uitputting die ik om me heen zag, deed me realiseren dat je een nieuwe wereld niet kunt bouwen op de harde bouwstenen van de oude wereldorde. Om revoluties te ontketenen is ook gemoedsrust nodig, zeker in een tijd als deze. Ik bedoel met die gemoedsrust een staat van bestaan in de wereld die niet van je vraagt om continue alert te zijn: het recht op een doodgewoon leven.Tegenwoordig vertrekt alles wat ik dagelijks doe vanuit één centrale vraag: Hoe ziet de dag eruit na de revolutie?Dat is waar de Internationale Women's History Month dit jaar voor mij om draait. Om het recht om te leven als de dag na de revolutie. Om het recht op bestaan in een wereld die de alledaagse vreugde van vrouwen waarborgt. Vrouwen die aan de rand staan van de samenleving, zwarte vrouwen, vrouwen van kleur, trans vrouwen en femmes, alleenstaande moeders, migrantenvrouwen en moslim vrouwen. Allemaal hebben we het recht op een alledaags, liefdevol, moeiteloos en doodgewoon leven.