Begin dit jaar heeft Kamala Harris de eed afgelegd als eerste vrouwelijke Amerikaanse vicepresident. Tijdens haar overwinningsspeech spreekt ze de jonge meisjes in haar land toe om met ambitie te dromen en te geloven in hun eigen kunnen. Haar benoeming tot vicepresident is een historische mijlpaal voor vrouwen overal ter wereld, maar eigenlijk moet dat voor mij een evidentie zijn. We hoeven niet eens zo ver op de wereldkaart te kijken om hier voorbeelden van te vinden. Sophie Wilmès werd nog niet zo lang geleden eveneens benoemd tot eerste vrouwelijke premier van België. Zolang vrouwen de geschiedenisboeken ingaan onder de noemer 'eerste vrouw' is de Internationale Vrouwendag voor mij essentieel.

Ook binnen de modesector zijn vrouwen nog altijd in de minderheid. Amper 12,5 procent van de CEO's bij kledinglabels is vrouwelijk, en dat terwijl zij de grootste doelgroep zijn voor de sector. Toch zijn vrouwen onder de afgestudeerden aan modescholen wel in de meerderheid. Hoe komt het dat zij die top dan uiteindelijk niet bereiken? Dit is voor mij een teken dat het glazen plafond nog steeds aanwezig is in onze huidige samenleving. Binnen de hiërarchie van een onderneming geraken vrouwen zelden tot in de toplaag. Ze kunnen opklimmen, maar slechts tot op een bepaald niveau. Voor vrouwen met een migratieachtergrond is het vaak dubbel zo moeilijk om in eender welke sector carrière te maken. Zij stoten naast de drempel van het vrouw-zijn ook op andere vormen van discriminatie omwille van hun etniciteit, geloof of taal.

Ten slotte vind ik dat de internationale vrouwendag niet enkel een dag hoort te zijn waarop vrouwen de straat op trekken. Gelijkheid op eender welke manier is iets waar we samen als samenleving naar moeten streven. Zolang vrouwen worden tegengehouden om hun talenten te uiten en om te doen waar ze goed in zijn, is het nodig om deze ongelijkheid onder de aandacht te brengen. Het doet mij denken aan een uitspraak van de Brits-Iraakse architecte Zaha Hadid, die ook voor de modewereld een inspiratiebron was. 'Women are always told, 'You're not going to make it, it's too difficult, you can't do that, don't enter this competition, you'll never win it,' - they need confidence in themselves and people around them to help them to get on.'

Is de Internationale Vrouwendag op 8 maart volgens mij dan nog steeds nodig? Op die vraag zeg ik volmondig en zonder twijfel 'ja'. Bij MAD, Home of Creators willen we dan ook een lans breken voor gelijke kansen voor àlle vrouwen.

Begin dit jaar heeft Kamala Harris de eed afgelegd als eerste vrouwelijke Amerikaanse vicepresident. Tijdens haar overwinningsspeech spreekt ze de jonge meisjes in haar land toe om met ambitie te dromen en te geloven in hun eigen kunnen. Haar benoeming tot vicepresident is een historische mijlpaal voor vrouwen overal ter wereld, maar eigenlijk moet dat voor mij een evidentie zijn. We hoeven niet eens zo ver op de wereldkaart te kijken om hier voorbeelden van te vinden. Sophie Wilmès werd nog niet zo lang geleden eveneens benoemd tot eerste vrouwelijke premier van België. Zolang vrouwen de geschiedenisboeken ingaan onder de noemer 'eerste vrouw' is de Internationale Vrouwendag voor mij essentieel.Ook binnen de modesector zijn vrouwen nog altijd in de minderheid. Amper 12,5 procent van de CEO's bij kledinglabels is vrouwelijk, en dat terwijl zij de grootste doelgroep zijn voor de sector. Toch zijn vrouwen onder de afgestudeerden aan modescholen wel in de meerderheid. Hoe komt het dat zij die top dan uiteindelijk niet bereiken? Dit is voor mij een teken dat het glazen plafond nog steeds aanwezig is in onze huidige samenleving. Binnen de hiërarchie van een onderneming geraken vrouwen zelden tot in de toplaag. Ze kunnen opklimmen, maar slechts tot op een bepaald niveau. Voor vrouwen met een migratieachtergrond is het vaak dubbel zo moeilijk om in eender welke sector carrière te maken. Zij stoten naast de drempel van het vrouw-zijn ook op andere vormen van discriminatie omwille van hun etniciteit, geloof of taal.Ten slotte vind ik dat de internationale vrouwendag niet enkel een dag hoort te zijn waarop vrouwen de straat op trekken. Gelijkheid op eender welke manier is iets waar we samen als samenleving naar moeten streven. Zolang vrouwen worden tegengehouden om hun talenten te uiten en om te doen waar ze goed in zijn, is het nodig om deze ongelijkheid onder de aandacht te brengen. Het doet mij denken aan een uitspraak van de Brits-Iraakse architecte Zaha Hadid, die ook voor de modewereld een inspiratiebron was. 'Women are always told, 'You're not going to make it, it's too difficult, you can't do that, don't enter this competition, you'll never win it,' - they need confidence in themselves and people around them to help them to get on.' Is de Internationale Vrouwendag op 8 maart volgens mij dan nog steeds nodig? Op die vraag zeg ik volmondig en zonder twijfel 'ja'. Bij MAD, Home of Creators willen we dan ook een lans breken voor gelijke kansen voor àlle vrouwen.