'Ik kwam als kind met mijn peter, een bioloog, geregeld in de zoo van Zwartberg', vertelde Koen Vanmechelen vorig jaar in een interview in dit magazine. 'Genk zocht een nieuwe bestemming voor deze plek en ik wist: de hele site wordt een kunstwerk.'
...

'Ik kwam als kind met mijn peter, een bioloog, geregeld in de zoo van Zwartberg', vertelde Koen Vanmechelen vorig jaar in een interview in dit magazine. 'Genk zocht een nieuwe bestemming voor deze plek en ik wist: de hele site wordt een kunstwerk.' In LABIOMISTA is Vanmechelens kunst overal. Glazen eieren, stierenhoorns, kippen, marmeren Medusa's, struisvogels, alles is gelinkt aan de vele projecten die de kunstenaar op verscheidene plekken ter wereld heeft lopen. In de voormalige directeursvilla, waar eerst de directeur van de mijn en later die van de zoo woonde, ontdek je naast Vanmechelens werk ook de geschiedenis van het terrein. The Battery, het eigenlijke atelier, is verboden terrein voor bezoekers, maar je geniet er wel van een serre vol victoriaduiven, neushoornvogels en toekans. Onder het gebouw wandel je richting park, waar een meanderend betonnen pad je onder andere naar Nomadland voert, onderweg kom je lama's, struisvogels of kamelen tegen. Er is geen horeca op het terrein, maar picknicken wordt aangemoedigd. Niet te missen is de Cosmogolem, een immens marmeren hoofd waar kinderen hun dromen op een briefje in mogen droppen. 'Als kunstenaar kun je naar New York, Londen of Parijs,' vertelde Vanmechelen vorig jaar, 'maar ik zie in die steden niet veel fysieke en mentale ruimte meer. Hier was die er wel. Dit is een gewonde plaats. Ooit een levensader van ons land, een mijn waar energie uit de grond werd gehaald. Later een dierentuin, die ook overbodig werd. Nu kan ik hier iets betekenen. Iets herstellen. De vitaliteit van de streek weer een impuls geven en nadenken over de toekomst van onze maatschappij. Ga ik hier de wereld veranderen? Neen. Maar langzaam maar zeker, in kleine stukjes, komt er wel beweging in.'