"Mijn meest kostbare geschenk is een gouden ring die ik van mijn ouders kreeg. Zij kochten die voor mij tijdens één van hun rondreizen doorheen Turkije. In het begin was ik er niet helemaal enthousiast over. Ik moest eraan wennen. Ik was toen nog helemaal in to zilverkleurige juwelen, en deze is geel goud. Ik vond het zo opzichtig. Ondertussen ben ik zot van de ring en is het zelfs mijn geluksbrenger geworden. Ik zou het ontzettend rot vinden moest ik deze ooit kwijtspelen.

Mijn vriend woont in het buitenland. Qua cadeautjes voor elkaar houden we het dit jaar heel miniem omdat we beiden een duur jaar achter de rug hebben. Hij houdt van verzorgingsproductjes, dus ik ga hem op dat vlak een beetje in de watten leggen. Op de exacte feestdagen zelf zijn we niet samen, maar we brengen wel tijd samen door voor de drukte. Dan gaan we sowieso eten bij mijn ouders, dus dat is al een beetje feest.

Ik vind het niet zo erg dat we niet samen zijn op die feestdagen omdat ik geen liefhebber ben van Kerst. Het voelt allemaal een beetje geforceerd aan. En het heeft ook wel met het weer te maken, denk ik. Ik hou meer van de zomer. Plus, ik zit niet graag lang aan tafel. Nog een klein overblijfsel van mijn eetstoornissen van vroeger. Ik denk dat veel mensen die kampen met een eetstoornis, nu of vroeger, het moeilijk hebben met de feestdagen. Ik sta te juichen als die dagen gepasseerd zijn. Ik geef wel heel graag cadeautjes, maar niet op die traditioneel geplande momenten. Het gebeurt vaker dat ik gewoon door het jaar ergens op een betekenisvol iets bots en dan koop ik het voor die persoon, gewoon zonder extra reden."