Je hebt zo van die dagen waarop je fruitsap over je ontbijtgranen giet, dagcrème op je tandenborstel perst, of eenvoudigweg uit je bed valt omdat je je nog eens wou omdraaien, maar dat naar de verkeerde kant deed. Van die dagen waarop alles tegenzit nog voor je ogen van hun slapers ontdaan zijn. En dan ben je slechtgezind. Of ik toch.
...

Je hebt zo van die dagen waarop je fruitsap over je ontbijtgranen giet, dagcrème op je tandenborstel perst, of eenvoudigweg uit je bed valt omdat je je nog eens wou omdraaien, maar dat naar de verkeerde kant deed. Van die dagen waarop alles tegenzit nog voor je ogen van hun slapers ontdaan zijn. En dan ben je slechtgezind. Of ik toch. 'Tijd van de maand zeker?', klinkt het mopje gauw. Want dat is natuurlijk de perceptie: een vrouw met een slecht humeur moet haar maandstonden wel hebben. De verontschuldigingen voor onze maandelijkse meervoudige persoonlijkheidsstoornis zijn een automatisme. Ook voor onszelf. 'Ik ben mezelf niet, 't zijn de hormonen.''t Zijn die hormonen die ik intussen haast een decennium lang bijna dagelijks vrijwillig in mijn lijf pomp. Ze hebben de vrouw zoals ik haar vandaag ken geschapen. De vrouw die al eens onder een dekentje voor televisie wegkwijnt en bij Gilmore Girls boven een pot ijs huilt (omdat Jess en Rory toch echt meant to be zijn). Die reeds acht jaar lang om de drie weken om klokslag 11u. op zaterdagochtend haar eerste tampon voor de komende drieënhalf dagen popt. Nog steeds bh-maatje 75B draagt en de wijzer van de weegschaal rond de 50 kilo ziet manoeuvreren. Die elke maand angstvallig naar haar eisprong uitkijkt: een donderdagavond proberen niet dood te gaan van de pijn of van de goesting.Ik blies afgelopen jaar vijfentwintig kaarsjes uit. En zoals het een quarter life crisis betaamt, weerklonk in mijn brein de vraag: 'Wie ben ik?'Ben ik dat beetje te veel aan testosteron en te direct, te bazig, te harig? Of maakt die flinke dosis oestrogeen me te emotioneel, lichtgeraakt, te omslachtig en te zwak? En komt PMS altijd met eenbitchy attitude en een te grote eetlust? Dan eens een kreng, dan weer een lieveling. Alles, behalve mezelf.Ik hoorde verhalen van leeftijdgenoten die stopten met de pil en een heel andere, betere persoon ontdekten. De revelatie van een bestaan vrij van oncontroleerbare huilbuien en snedige uitvallen. Maar vooral, de terugkeer van het libido..Want dat hoort toch niet: plezier opgeven opdat de (tijdelijke) man in je leven zijn gang kan gaan, zonder dat jij er de 3 kilo zware en 47 centimeter lange gevolgen van moet dragen. Enkel het feit dat de vrouw een baarmoeder heeft, maakt haar seksleven ondergeschikt aan dat van de man. Anticonceptiva, zoals de pil, op de markt gebracht om de vrouw te bevrijden door haar controle te geven over haar eicellen, zijn een vergiftigd geschenk.Niet alleen zouden alternatieven voor de man, ons weer een beetje van die controle beroven (als een man zijn pil vergeet, draagt de vrouw er letterlijk de gevolgen van), ze worden zelden op de markt gebracht vanwege de bijwerkingen.Bijwerkingen die wij er als vrouw wel bij moeten nemen omdat er na een halve eeuw nog geen oplossing zonder neveneffecten voor handen is. En dan kies je maar voor wat je het draaglijkst vindt. 'Een spiraaltje met acné en gewichtstoename erbij, voor mevrouw? Of toch liever de pil met een extra portie migraine, psychoses en 'vanavond niet, schat'?'Het idee, dat er ergens diep vanbinnen een emotioneel stabiel en immer op seks belust meisje verscholen zat, klonk zo openbarend, dat ik zonder verpinken mijn pil uit het raam gooide (niet letterlijk - ik heb in mijn leven slechts een iets uit het raam geworpen en dat was de wiet van mijn vriendje. Een daad die, geloof ik, ook aan een onevenwichtige hormonenspiegel toegeschreven werd.)Dus ik stopte met de pil. Drie maanden lang. Drie maanden lang durfde ik mezelf niet aankijken in de spiegel, omdat ik die persoon niet herkende. Voor het eerst sinds ooit, voelde ik me écht lelijk. Voor mijn omgeving, zag ik er nog steeds hetzelfde uit. Maar wat ik ooit bestempeld had als mezelf, was zoek.'Probeer dan een koperspiraal, ring, of pleister', werd meteen geopperd. Opties die ik meteen naast mij legde. Niet omdat het kiezen blijft tussen cholera en de pest. Maar omdat ik eenvoudigweg de moed niet had om nog een andere vrouw in de weerkaatsing van het licht te ontmoeten.Die dag gaf ik de dagelijkse strijd met mijn hormonenspiegel op. Meer nog, ik omarmde hem en verbood mezelf me ooit nog te verontschuldigen voor die balans van signaalstoffen in mijn lijf. Voor die vrouw die ik sinds mijn zeventiende geworden ben. De enige vrouw die ik heb leren kennen en liefhebben. Overemotionele reacties op herhalingen van Amerikaanse dramareeksen incluis.